II SA/Po 803/08

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2009r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka Skarżący J.Ś. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu argumentując, że jako emeryta nie stać go na ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru dla sporządzenia skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał, że zapłacenie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru stanowiłoby uszczerbek w jego bieżących wydatkach. Nadmienił, że wszystkie koszty procesów ponosi samodzielnie pomimo trudnej sytuacji finansowej. Wnioskodawca we wniosku o prawo pomocy złożonym na formularzu PPF podał, że jego dochody stanowi emerytura w wysokości około [...] zł brutto miesięcznie. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wnioskodawca oświadczył, że ma "½ nieruchomości w P. przy ul. [...] – z budową budynku od 1976r. zgłoszoną do rozbiórki – zniszczona". Następnie oświadczył, że wskazany dochód obciążony jest: a) kredytem ze spłatą do 10 marca 2010r. z comiesięczną ratą w wysokości około 1.100 zł., b) podatkiem od nieruchomości w wysokości 200 zł, c) opłatami za prąd i gaz – około 266 zł, d) wydatkami na zabezpieczenie budowy – 100 zł. Z treści przepisu art. 243 §1 i art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zawierać powinien oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Tymczasem wniosek skarżącego nie sprostał wymogom tego przepisu, był bowiem niepełny i nie dostarczał informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy, więc informacji niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W oparciu o przepis art. 255 powyższej ustawy wnioskodawca został zobowiązany do osobistego uzupełniania wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Wezwanie prawidłowo doręczone pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Wnioskodawca zobowiązany został przede wszystkich do podania wysokości wszystkich swoich miesięcznych dochodów i poparcie tych twierdzeń odpowiednimi dokumentami. Podana we wniosku o prawo pomocy wysokość była bowiem przybliżona. Nadto istotne było opisanie posiadanego majątku nieruchomego wraz z informacją, czy przynosi dochód i w jakiej wysokości oraz jakich wymaga kosztów bieżącego jego utrzymania. Wyjaśnienia wymagało także to, czy skarżący posiada rachunki bankowe i jakie są na nich obroty. Wyciągi z rachunków przedstawiają bowiem skalę środków jakimi skarżący rzeczywiście dysponuje. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, a nie we wszystkich swoich wydatkach. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia chociażby części wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Wnioskodawca mimo wezwania, które stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa, nie przedłożył żadnych uzupełniających informacji, które mogłyby jednoznacznie wskazać na wysokość środków finansowych jakimi skarżący rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Nie wyszczególnił też swoich kosztów niezbędnego utrzymania, które również wskazują na zdolności finansowe strony ubiegającej się o prawo pomocy do uiszczenia kosztów niniejszego postępowania chociażby w części. Wobec braku pełnej informacji o rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy niemożliwa okazała się prawidłowa ocena jego realnych możliwości płatniczych. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części. Wskazać przy tym należy, że skarżący we wniosku o prawo pomocy nie oświadczył, iż nie pozostaje w stosunku prawnym z żadnym pełnomocnikiem fachowym. Następnie w imieniu skarżącego wniesiona została skarga kasacyjna, do której dołączono pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego adwokatowi do jego reprezentowania przed sądami administracyjnymi w niniejszej sprawie. Niezasadne jest wobec tego ustanowienie dla skarżącego kolejnego fachowego pełnomocnika, skoro jest już reprezentowany przez adwokata z wyboru. Zapewnione zostały, więc niezbędne koszty postępowania do celowego dochodzenia praw skarżącego (art. 199, art. 205 §2 powyższej ustawy). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy, jak orzeczono we wstępie. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka