II SA/Po 803/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2009r. wniosku o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu po drogach bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Brychcy Skarżący R.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...]czerwca 2008r.utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] maja 2009r. o nałożeniu na R.J. kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł. z tytułu wykonania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze do Sądu Administracyjnego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uiścił wpis od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 120 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz.1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktów może dotyczyć jedynie takich, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Bezspornie decyzja nakładająca karę pieniężną do takiej kategorii aktów należy. W przypadku przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że chodzi o szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.). Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (post. NSA z 15 grudnia 2004r., GZ 127/04, niepubl.; post. NSA z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, LexPolonica). Przedmiotowa sprawa dotyczy właśnie takiej należności. Skarżący poza złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. spowoduje w jego przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie podał żadnej okoliczności, która uzasadniałaby twierdzenie, że wykonanie decyzji w niniejszej sprawie spowoduje przewidziane przez dyspozycję art. 61 §3 p.p.s.a. dotkliwe skutki. Nie wskazał, by uiszczenie kary pieniężnej w wymaganej wysokości z uwagi na jego sytuację majątkową i finansową mogło sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wysokość kary w niniejszej sprawie trudno także uznać za tak dotkliwą, że jej uiszczenie mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący jest zatrudniony, pracuje zarobkowo, więc posiada stałe miesięczne dochody. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 §3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy