II SA/Po 803/13

Dnia 15 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 roku sprawy ze skargi A. A. i D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 roku Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. i D. A. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia PN. "Budowa dróg dojazdowych (oznaczonych w projekcie mpzp "Tereny przyautostradowe" w rejonie F. i K. w P. jako [...]) oraz części ul. N.", na podstawie art. 17 pkt 1, art. 77 § 1, art. 104, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dni 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] 2012 r. Prezydent Miasta P. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania powyższego przedsięwzięcia na środowisko i przyjął charakterystykę planowanego przedsięwzięcia jako integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedsięwzięcie polegające na budowie dróg dojazdowych zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), jako przedsięwzięcie, dla którego może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Organy opiniujące – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej: PPIS) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (RDOŚ) stwierdziły zaś, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia. Mając to na względzie, Prezydent Miasta P. analizując charakterystykę przedsięwzięcia stwierdził, że najbliżej położone tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdują się w odległości ok. 55 m od granicy pasa drogowego. Biorąc pod uwagę lokalizację przedsięwzięcia, w odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o udostępnianiu informacji (...) stwierdził następnie, że eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie oraz nie przewiduje się jej istotnego wpływu na stan powietrza w rejonie zainwestowania. Ponadto organ I instancji stwierdził, że przedsięwzięcie nie spowoduje: - oddziaływania transgranicznego oraz nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska ze względu na jego skalę i charakter, - negatywnego oddziaływania na obiekty zabytkowe, gdyż na tym obszarze obiekty takie się nie znajdują, - negatywnego oddziaływania na obszary wymagające specjalistycznej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary NATURA 2000, - wykorzystania zasobów naturalnych. Następnie Prezydent Miasta P. stwierdził, że na terenie planowanej inwestycji nie występują obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, ani obszary leśne, czy inne obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęcia wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Nie występują też obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. W związku z powyższym, organ postanowieniem z dnia [...] 2012 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Reasumując organ I instancji stwierdził, po przeprowadzonej analizie i ocenie bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na środowisko i po zapoznaniu się z wnioskiem wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, a także po przeprowadzeniu analizy z uwzględnieniem szczegółowych uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) oraz uwzględnieniu postanowień organów opiniujących, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia będzie zgodna z wymaganiami przepisów ochrony środowiska. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. wnieśli A. i D. A., podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego – art. 59 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...) poprzez uznanie, że przedmiotowe przedsięwzięcie sprowadza się jedynie do niewielkiego odcinka projektowanej ul. N., art. 62 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy poprzez zaniechanie analizy przedsięwzięcia na tereny przyległe, art. 63 ust. 1 tejże ustawy poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Odwołujący wyjaśnili, że są współwłaścicielami nieruchomości położonej w P. obręb J. ark. mapy [...] oznaczonych nr działek [...], które to działki przylegają bezpośrednio do terenów objętych inwestycją. Zaznaczyli, że działki te wykorzystują jako wysokotowarowe gospodarstwo sadownicze, co oznacza, iż nie zgadzają się z twierdzeniem organu, że inwestycja przebiega przez teren stanowiący w większości nieużytki. Zdaniem odwołujących, nieprawidłowo zdefiniowane przedsięwzięcie będące przedmiotem postępowania jako "Budowa dróg dojazdowych (oznaczonych w projekcie mpzp "Tereny przyautostradowe" w rejonie F. i K. w P. jako [...]) oraz części ul. N." W przypadku dróg [...] organ odwołał się do projektu mpzp, a tymczasem projekt planu nie jest żadnym dokumentem mającym znaczenie w procesie inwestycyjnym. Takim jest dopiero uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem odwołujących definiowanie zatem przedsięwzięcia przez pryzmat projektu planu miejscowego uznać należy za niedopuszczalne. Ponadto podnieśli, że w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, która ustala przebieg ul. N. w P. obejmującej odcinek od ul. G. do ul. W. projektowanej jako droga gminna na odcinku od ul. G. do rowu P. orz droga powiatowa od rowu P. do ul. W. oraz rozbudowę ul. S. – drogi gminnej na odcinku od ul. N. do rowu P. Okoliczność ta zaś, choć istotna, została pominięta w niniejszym postępowaniu. Tymczasem z uwagi na uregulowania ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi wywołuje szczególnego rodzaju skutki prawne, które można przyrównywać do skutków planu miejscowego. Fakt wydania tej decyzji powinien więc być wskazany i we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Winien też zostać uwzględniony przez organ. Zdaniem odwołujących powyższe zaniechania ze strony organu stanowią poważną wadę polegającą na niewłaściwym ustaleniu zakresu przedsięwzięcia i w rezultacie nieuwzględnieniu terenów przyległych. W związku z tym zamieszczone przez wnioskodawcę informacje o natężeniu ruchu pojazdów na nowoprojektowanych drogach uznać należy za niepełne i niewystarczające do wydania decyzji w sprawie. Ponadto odwołujący wskazali, że w karcie informacyjnej na str. 3, akapit drugi podano "zadanie zostanie zrealizowane na podstawie Zezwolenia na Realizację Inwestycji Drogowej (ZRID)", co potwierdza zarzut nieuwzględnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Ponadto zapis ten jest niezgodny z obowiązującym prawem, bowiem skoro została już wydana decyzja o lokalizacji drogi to brak jest możliwości uzyskania dla tej inwestycji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Odwołujący zakwestionowali też ustalenia organu co do przyjęcia, że zakres oddziaływania inwestycji sprowadza się do terenu w pasie drogowym. Podnieśli, że w materiałach sprawy nie wskazano szerokości pasa drogowego, a jedynie podano szerokość jezdni, chodników, czy dróg rowerowych, co nie jest tożsame z pojęciem pasa drogowego. Dodatkowo wskazali, że doświadczenie życiowe pozwala przyjąć, że lokalizacja drogi tuż przy drzewkach owocowych powoduje emisje na teren sadu, który przylega bezpośrednio do pasa drogowego. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję SKO w P. stwierdziło w pierwszej kolejności, że odwołujących należało uznać za strony niniejszego postępowania, jako właścicieli nieruchomości, na które może oddziaływać zamierzone przedsięwzięcie. Następnie wskazało, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie. Przed wydaniem decyzji zwrócił się do organów współdziałających o wydanie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organy te uznały, że ocena ta nie jest konieczna. Kolegium uznało też, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym obszar Natura 2000. Organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji i organów opiniujących, stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z przekroczeniem dopuszczalnym norm poziomów hałasu oraz z przekroczeniem poziomu zanieczyszczenia powietrza. Nie spowoduje też negatywnych skutków w zakresie gospodarki wodnej. Zdaniem SKO organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, zapewnił w nim – poprzez obwieszczenia - udział stronom na każdym etapie i rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy. W świetle tego Kolegium uznało zarzuty odwołujących za bezpodstawne. Wskazało, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Kwalifikacja ta nie oznacza, jak wskazał organ II instancji, automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium zawarte w karcie informacyjnej i we wniosku informacje o przedsięwzięciu oraz opinie organów współdziałających stanowiły wystarczającą podstawę do odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny. Ponadto organ I instancji uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uwzględnił wszystkie uwarunkowania przewidziane w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), a także ustalenia organów opiniujących. Kolegium wskazało też, ze organ I instancji ustalił, iż oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Istnienie zaś projektu planu miejscowego nie stanowi przeszkody dla oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nadto podano, że pozostałe zarzuty odwołania nie mają znaczenia, wobec przytoczonych przepisów prawa oraz powołanej argumentacji organu. Dodano, że sprawy związane z ewentualnym pogorszeniem stanu środowiska na nieruchomości odwołujących należą do materii prawa cywilnego, a nie administracyjnego, gdyż oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko nie jest szkodliwe i mieści się w dopuszczalnych prze prawo normach np. emisji hałasu. Kolegium wyjaśniło, że ewentualne spory związane z zakłócaniem korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę (tzw. immisje) rozstrzygane są przed sądem powszechnym w postępowaniu cywilnym (art. 144 Kodeksu cywilnego). A. i D. A. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję SKO w P., podnosząc zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Równocześnie skarżący wskazali, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu niewłaściwego zdefiniowania przedsięwzięcia, jego wpływu na nieruchomość skarżących. Skarżący podali, że Kolegium ograniczyło się do ustalenia wyłącznie kwestii proceduralnych. Nie zgodzili się też z twierdzeniem organu odwoławczego, że ewentualne pogorszenie stanu środowiska w wyniku lokalizacji, czy eksploatacji inwestycji należy do materii prawa cywilnego, bowiem głównym celem postępowania środowiskowego jest rzetelne określenie wpływu inwestycji na tereny przyległe. W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2013 r. Sąd, po rozpoznaniu wniosku skarżących, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w P. z dnia [...] 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dróg dojazdowych (oznaczonych w projekcie mpzp "Tereny przyautostradowe" w rejonie F. i K. w P. jako [...] oraz części ul. N. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej: u.u.i.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakres postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zależy od kwalifikacji danego przedsięwzięcia, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), dalej: rozporządzenie, a także od tego, czy organ wydający decyzję stwierdzi w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W niniejszej sprawie organ I instancji, zdaniem Sądu prawidłowo, uznał, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, tj. stanowi drogę o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 (autostrady i drogi ekspresowe i inne drogi o nie mniej niż czterech pasach ruchu, na łącznym odcinku nie mniejszym niż 10 km) zlokalizowaną poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Z załączonej do wniosku o wydanie decyzji karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowy układ komunikacyjny zostanie wybudowany jako nowy i ma stanowić dojazd do przedsięwzięcia polegającego na budowie hal wysokiego składowania wraz zapleczem socjalno-biurowy przy ul. S./O. Inwestycja sprowadza się do wykonania południowej jezdni ul. N. na odcinku od ul. F. do planowanej ulicy oznaczonej jako [...]. Ulica ta będzie posiadała dwa pasy ruchu oraz jeden pas prawo skrętu na skrzyżowaniu z ulicą bez nazwy prowadzącą w stronę [...]. Wraz z jezdnią południową w/w ulicy zostanie wykonane kompleksowe zagospodarowanie terenu po południowej stronie pasa drogowego. Ul. N. zostanie połączona z planowaną ulicą oznaczoną w projekcie mpzp jako [...]. Zaznaczono, że ulica [...] łączy się następnie z ulicą [...]. Wyjaśniono, że projektowane ulice będą powiązane z ulicą S. (po stronie zachodnie) oraz z ulicą K. i ulicą bez nazwy stanowiącą dojazd do [...] (po stronie wschodniej). Jednocześnie w karcie informacyjnej wymieniono numery ewidencyjnej działek objętych planowaną inwestycją. Przedstawiony przez inwestora opis inwestycji w oparciu o projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, z jednoczesnym wyjaśnieniem szczegółowym w karcie informacyjnej co do zakresu objętych inwestycją nieruchomości jest prawidłowy. W ocenie sądu zarzut skarżących, iż przedsięwzięcie nie powinno być charakteryzowane na podstawie projektu planu miejscowego, bowiem nie jest on aktem prawa miejscowego i może ulec zmianie, jest w związku z tym niezasadny. Oczywiście zgodzić należy się ze skarżącą, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może się zmienić w toku prac planistycznych. Nie oznacza to jednak, że wpłynie to w jakikolwiek sposób na przedmiot, w szczególności charakterystykę, przedmiotowego przedsięwzięcia. Trzeba zwrócić bowiem uwagę, że zgodnie z art. 84 ust. 2 u.u.i.ś. charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Treść załącznika jest zaś tak samo wiążąca dla inwestora jak treść samej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2011 r., IV SA/Wa 1029/11, Lex nr 965716). W sentencji decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. wyraźnie, zgodnie z powołanym art. 84 ust. 2 u.u.i.ś. wskazano w punkcie II, że charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowi integralną część niniejszej decyzji. W charakterystyce tej, załączonej do decyzji, wprawdzie dla opisania charakterystyki przedsięwzięcia posłużono się terminologią zaczerpniętą z projektu planu miejscowego, co do przebiegu zaplanowanych dróg dojazdowych, to jednak równocześnie, powołano się na zapisy karty informacyjnej przedsięwzięcia, w której to inwestor – Zarząd Dróg Miejskich w P. precyzyjnie opisał, z opisem ewidencyjnym wszystkich nieruchomości, przedmiotowe przedsięwzięcie. W związku z powyższym, nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do tegoż zarzutu postawionego przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji, Sąd uznał za naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.), które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Tylko zaś, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jest podstawą uwzględnienia skargi. Kontynuując rozważania dotyczące rozmiarów przedmiotowego przedsięwzięcia, Sąd pragnie odnieść się do zarzutu strony skarżącej, która twierdzi, że niezasadnie organy orzekające ograniczyły postępowanie dla części ul. N., podczas gdy ocena środowiskowa powinna dotyczyć inwestycji określonej w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej ul. N. w P. od ul. G. do ul. W. Po pierwsze należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również zabrakło stanowiska organu odwoławczego, odnoszącego się do powołanego zarzutu, który został przedstawiony w odwołaniu przez skarżących. Świadczy to, podobnie o naruszeniu przez Kolegium przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie Sądu naruszenie to nie mogło jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687). Ponadto przepis art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. stanowi, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się - w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia. Karta informacyjna przedsięwzięcia jest zaś – jak określa to przepis art. 3 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. - dokumentem zawierającym podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności m.in. dane o rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia i powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną. Z powołanych przepisów wynika, że to inwestor określa we wniosku - co oczywiste - charakterystykę przedsięwzięcia, a przez to pośrednio decyduje o zakresie prowadzonego postępowania prowadzonego przez właściwe organy. Ponadto, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś. to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a nie odwrotnie. Tym samym nie sposób przyjąć, by jakiekolwiek znaczenie dla niniejszego postępowania miało wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, o której wspomnieli skarżący. To bowiem decyzje wydane w niniejszej sprawie mogą stać się podstawą do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w zakresie określonym w niniejszym postępowaniu. W związku z tym, brak wyjaśnienia przez SKO w P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższej kwestii nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo stwierdziły i dały temu wyraz w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem skarżących w sprawie nie uwzględniono, że planowana droga przebiegać będzie tuż przy należącym do nich gospodarstwie sadowniczym. Nie oceniono w jaki sposób przedsięwzięcie to będzie oddziaływać na ich nieruchomości. Tymczasem w uzasadnieniu tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazano, że w ramach niniejszego postępowania stwierdzono, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co zostało poparte szerokim wyjaśnieniem. Organy wyjaśniły, że zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz 2) organu, o którym mowa w art. 78 (tj. powiatowego inspektora sanitarnego). Odnosząc się do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko Prezydent Miasta w pierwszej kolejności scharakteryzował przedsięwzięcie, wskazując m.in. szerokość dróg, planowane ich podłoże, dopuszczalną prędkość poruszania się pojazdów. Następnie wskazał, że tereny objęte inwestycją stanowią obecnie w większości nieużytki. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wskazując, iż teren ten to obecnie nieużytki organ nie odnosił się do terenów sąsiednich, a jedynie wypowiedział się o nieruchomościach przeznaczonych pod planowane drogi. Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżących jakoby nie dostrzeżono, że w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanych dróg znajduje się należący do skarżących sad owocowy. Wskazać należy, że w opinii sanitarnej (postanowienie z dnia 21.08.2012 r.) wydanej na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wskazał, że obecnie część wnioskowanego terenu wykorzystywana jest na potrzeby obsługi komunikacyjnej wyłącznie na odcinku 80 m, pozostała część to nieużytki. Jednocześnie wyjaśnił, że w sąsiedztwie znajduje się zabudowa (myjnia samochodowa, 2 hurtownie z zapleczem magazynowym), teren przeznaczony pod zabudowę magazynów wysokiego składowania, łąki, sad i nieużytki. Dodał, że najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) usytuowane są w odległości 55 m od granicy pasa drogowego. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w postanowieniu z dnia [...] 2012 r. wskazał, że teren przeznaczony pod inwestycję wynosi 2,76 ha i stanowi obecnie w większości nieużytki. Dodał, że inwestor planuje dokonać nasadzenia zastępcze w miejsce wyciętych drzew. Na terenie tym nie stwierdzono występowania chronionych gatunków ptaków, owadów oraz nietoperzy, zaś najbliższy obszar Natura 2000 oddalony jest o ok. 2 km. W związku z tym RDOŚ stwierdził, że nie przewiduje negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym obszaru chronione. Również Inspektor Sanitarny przedstawiając charakterystykę przedsięwzięcia stwierdził, że zaplanowane wprowadzenie całodobowego ograniczenia prędkości do 50 km/h oraz wykonanie wzdłuż całej długości projektowanego odcinka drogi nasadzeń zieleni stanowi zabezpieczenie przed erozją gruntów i pozwoli na opóźnienie procesu infiltracji wód opadowych do gleby. Wskazał, że uciążliwości ruchu samochodowego na stan aerosanitarny środowiska nie będzie wykraczać poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny tj. poza granice pasów jezdni projektowanych dróg. Wyjaśnił to podając, że maksymalne stężenie jednogodzinne i średnioroczne emitowanych zanieczyszczeń – dla prognozowanych horyzontów czasowych tj. dla 2012 i 2022 r. (zwiększenie ruchu o 16%) – nie spowodują przekroczenia wartości określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) i załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47, poz. 281). Analizując oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, Inspektor Sanitarny, co istotne z punktu widzenia skarżących posiadających w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji sad, wskazał, że wody opadowo-roztopowe z planowanych dróg będą systemem odpowiednich spadków poprzecznych i podłużnych kierowane do nowoprojektowanej kanalizacji deszczowej przewidzianej do posadowienia w ulicach oznaczonych w mpzp jako [...], skąd będą odprowadzane będą poprzez kolektor kanalizacji deszczowej do istniejącej kanalizacji deszczowej zlokalizowanej w rejonie węzła N. W związku z tym eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego. W związku z powołanymi wyżej wyjaśnieniami organów opiniujących trafnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] 2012 r. wydanym na podstawie art. 63 ust. 2 u.u.iś. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ przyjął bowiem jako własne wyjaśnienia organów opiniujących m.in. w zakresie oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie. Organ odwoławczy podzielając ocenę organów opiniujących w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko również uznał, że oddziaływanie to mieść się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W rezultacie, w ocenie Sądu, twierdzenia skarżących o braku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym na należące do nich nieruchomości gruntowe, zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, a na których prowadzą oni gospodarstwo sadownicze, są o tyle błędne, że w niniejszym postępowaniu wykazano, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia takiego postępowania – co wynika z postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. i poprzedzających je opinii RDOŚ i PPIS. Reasumując, w ocenie Sądu uchybienia procesowe organu odwoławczego, ze względu na ich wagę, nie dały podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym przyjmując, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja in meriti są zgodne z prawem, Sąd oddalił skargę A. i D. A., o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.