II SA/Po 807/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 7 pkt 5, 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 4 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "u.p.s."), a także 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "K.p.a."), odmówił A. K. przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na opłatę prądu w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2017 r. A. K. złożył wniosek o udzielenie pomocy m. in. w opłacie prądu i gazu. W trakcie wywiadu środowiskowego wnioskodawca w dniu [...] grudnia 2017 r. doprecyzował swoje oczekiwania wnioskując m. in. o pomoc na opłatę należności za energię w wys. [...] zł. Wskazana przez wnioskodawcę należność ujęta została na rachunku za energię z dnia [...] października 2017 r., nr faktury [...] wraz z bieżącą należnością w wys. [...] zł. W dniu [...] grudnia 2017 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania uznając, że wniosek w tej części jest tożsamy z wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. o pomoc na opłatę rachunku za energię w wys. [...] zł, który został rozpatrzony decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], odmawiającą wnioskowanej pomocy. Do wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. wnioskodawca dołączył bowiem blankiet wpłaty należności za energię w kwocie [...]zł. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] 108.2018, utrzymało tę decyzję w mocy, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt II [...], uchylił decyzje obydwu instancji wskazując, że organ powinien dokładnie zebrać materiał dowodowy (dokumenty, faktury za prąd) i sprawdzić, czy faktycznie wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r. obejmował kwotę [...]zł i czy dotyczył tej samej faktury za prąd, co do której organ wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz na podstawie analizy akt, w tym wywiadu środowiskowego z dnia [...] marca 2020 r., organ I instancji ustalił, że wniosek z dnia [...] listopada 2017 r. zawiera m. in. prośbę o pomoc w opłacie rachunku za energię w kwocie [...]zł. Wniosek powyższy A. K. doprecyzował podczas wywiadu środowiskowego w dniu [...] grudnia 2017 r. oczekując dodatkowo pomocy na ten cel w wysokości [...] zł. Jednocześnie wnioskodawca przedłożył fakturę z dnia [...] października 2017 r., nr [...], która zawierała obie kwoty, z tym, że kwota [...]zł jest bieżącą należnością, a kwota [...]zł zaległością z terminem płatności do dnia [...] lipca 2017 r. Organ I instancji stwierdził ponadto, że fatycznie przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, tj. faktura z dnia [...] października 2017 r. dołączona do wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. oraz blankiet przeznaczony do dokonywania wpłat dołączony do wniosku z dnia [...] lipca 2017 r., który został rozpatrzony negatywnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], nie uprawniają do uznania, że kwota zaległości ze wskazanej faktury, tj. [...] zł jest tożsama z kwotą [...]zł z dołączonego blankietu. Oba dokumenty mają jedynie wspólną kwotę należności, tj. [...] zł. Wnioskodawca nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że obie kwoty dotyczą jednej i tej samej należności. Należało zatem uznać, że są to różne należności. Przechodząc do meritum organ I instancji wskazał, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i jest osobą długotrwale chorą. Od kilkunastu lat oczekuje na lokal socjalny. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w październiku 2017 r., na dochód wnioskodawcy składał się przyznany decyzją organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] zasiłek stały w wysokości [...] zł oraz zasiłek okresowy w wysokości [...] zł przyznany decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], łącznie [...] zł. Wobec tego dochód nie przekraczał kryterium dochodowego i wnioskodawca posiada uprawnienia do uzyskania pomocy w formie zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Jednakże biorąc pod uwagę fakt, że wnioskodawca dysponuje co miesiąc stałą kwotą w wysokości [...] zł i nie opłaca czynszu, w opinii organu I instancji brak jest podstaw do przyznania wnioskowanej pomocy. Wnioskodawca posiada bowiem środki pozwalające zabezpieczyć wnioskowane potrzeby samodzielnie, tym bardziej, że rachunek za energię elektryczną dotyczy 2-miesięcznego okresu rozliczeniowego, zatem miesięczny koszt zużycia energii wynosi [...] zł. Po uregulowaniu należności wnioskodawca dysponuje kwotą [...]zł (zasiłek stały - [...] zł, zasiłek okresowy - [...] zł, zasiłek celowy na żywność - [...] zł), co pozwala nie tylko opłacić rachunek za gaz w wysokości [...] zł/ 2 m-ce (średnio miesięcznie [...] zł), zakupić żywność, środki czystości itp., ale i dokonać opłat za energię. Tym bardziej, ze wnioskodawca korzysta również z pomocy w formie nieodpłatnych posiłków, otrzymuje zasiłek celowy na żywność oraz uzyskuje pomoc w zakupie leków. Wnioskodawca otrzymał zasiłek celowy przyznany decyzją nr [...] na zakup leków w wysokości [...] zł w sierpniu 2017 r. oraz decyzją nr [...] zasiłek na zakup leków w wysokości [...] zł we wrześniu 2017 r. Ponadto decyzją z nr [...] przyznano wnioskodawcy zasiłek na zakup żywności w wysokości [...] zł na listopad 2017 r. oraz decyzją nr [...] zasiłek celowy na zakup żywności w wysokości [...] zł na grudzień 2017 r. Biorąc pod uwagę powyższe, pomimo spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki dochodowej wskazanej w ustawie o pomocy społecznej, organ I instancji nie stwierdził okoliczności uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. K. wyraził niezadowolenie z treści wydanej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że posiadany przez odwołującego dochód pozwala na opłacenie kwoty [...]zł zadłużenia za prąd, tym bardziej, że odwołujący korzysta z nieodpłatnych posiłków oraz uzyskuje pomoc na leki. Zwrócono także uwagę, że odwołujący jest wieloletnim podopiecznym pomocy społecznej i utrzymuje się w dużej części (a do czasu uzyskania emerytury wyłącznie) w oparciu o środki przyznawane mu przez MOPR w P., zatem organ pomocy społecznej miał prawo dokonać oceny istotności zgłaszanych potrzeb. Przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, wskazanej w art. 7 u.p.s., nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej będące dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Pomoc społeczna oparta jest bowiem właśnie na zasadzie pomocniczości. Jej celem jest wspieranie osób w trudnej sytuacji życiowej i nie może być ona traktowana jako stałe źródło dochodu służące zaspokajaniu wszystkich i wszelkich zgłoszonych potrzeb. Tym samym, nawet w sytuacji, gdy istnieją podstawy do udzielenia pomocy, osoba uprawniona musi liczyć się z tym, że pomoc może nie zostać jej przyznana, bądź jej wymiar może być ograniczony. Decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego opierają się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze. Organ odwoławczy podkreślił także, że choć sytuacja bytowa i osobista odwołującego nie należy do łatwych, organy orzekając w przedmiocie przyznania pomocy społecznej każdorazowo muszą uwzględniać – nawet mając do czynienia z obiektywnie istotnymi życiowo potrzebami – ograniczone środki finansowe, jakimi dysponują. Organy nie mogą zatem preferować potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza, zwłaszcza, że A. K. cały czas otrzymuje pomoc oraz posiada stały dochód. W skardze z dnia [...] września 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. K. wskazał, że ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są niezgodne z prawdą, wobec czego wnosi o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kontroli Sądu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania A. K. zasiłku celowego na opłacenie rachunku za prąd w wysokości [...] zł. Na wstępie podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt II SA/Po [...], uchylił wydaną poprzednio w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie wniosku A. K. z dnia [...] listopada 2017 r. w części dotyczącej przyznania zasiłku celowego na opłatę energii elektrycznej w wysokości [...] zł. Zarówno Sąd w składzie rozstrzygającym, jak i organy są związane tym wyrokiem na mocy art. 153 art. 153 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku WSA wskazał, że jego zdaniem organy nie wykazały aby rozpatrywany w sprawie wniosek dotyczył tego samego przedmiotu (udzielenia pomocy na opłacenie rachunku za energię w kwocie [...]zł), co sprawa zakończona decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób doszło do modyfikacji wniosku skarżącego, który pierwotnie, w pisemnym wniosku z [...] listopada 2017 r., wnosił o pomoc w spłacie rachunku w wysokości [...] zł. W protokole z wywiadu środowiskowego pojawia się już bowiem inna kwota [...]zł z adnotacją pracownika o konieczności umorzenia postępowania wobec faktu, że w sprawie została już wydana decyzja. Nie wyjaśniono, czy podczas wywiadu skarżący zmienił żądanie zawarte we wniosku pisemnym, czy też doszło do pomyłki żądanej kwoty we wniosku pisemnym bądź w trakcie wywiadu. Przy tym nie ustalono konkretnie za jaki miesiąc skarżący ubiegał się o spłatę. Kwoty na rachunku za energię niekoniecznie w każdym miesiącu muszą być różne. Z decyzji nie wynika zaś jakiej konkretnie faktury dotyczyło niniejsze postępowanie, a jakiej postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Uznać więc należało umorzenie postępowania za co najmniej przedwczesne. W ocenie WSA nie jest wystarczająca konstatacja organu, że wniosek z dnia [...] listopada 2017 r. jest tożsamy z wcześniej rozpoznanym (dotyczy tego samego przedmiotu – tj. przyznania zasiłku celowego na opłatę prądu w wysokości [...] zł) bez wskazania i odniesienia się do konkretnej faktury za prąd. Również w decyzji Kolegium brak jest odniesienia się do konkretnego rachunku za prąd i weryfikacji kwoty zgłaszanej we wniosku skarżącego. Powyższe uchybienia polegające na niedokładnym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego spowodowały konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji. Formułując wskazówki co do dalszego postępowania WSA w Poznaniu nakazał, aby ponownie rozpoznając sprawę organy rozstrzygające dokładnie zebrały materiał dowodowy (dokumentację, faktury za prąd) i sprawdziły, czy faktycznie wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r. obejmował kwotę [...]zł i czy dotyczył tej samej faktury za prąd, co do której organ wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. Przechodząc do meritum wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy ze skarżącym, w którym pracownik socjalny zanotował, że A. K. nie wypowiedział się, czy kwota rachunku za energię z blankietu z terminem płatności do [...] lipca 2017 r. jest tożsama z rachunkiem za energię z dnia [...] października 2017 r. Dalej wskazał, że A. K. złożył pisemnie wniosek z dnia [...] listopada 2017 r., w którym zawarł m. in. prośbę o opłatę rachunku za prąd na kwotę [...]zł. W trakcie wywiadu środowiskowego doprecyzował wniosek wnioskując dodatkowo o kwotę [...]zł. Nie dysponował jednak dokumentem potwierdzającym, że jest to ta sama kwota, która była rozpatrywana na podstawie wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. (wniosek rozpatrzony negatywnie). A. K. nie był w stanie potwierdzić, że są to te same kwoty (kwota z rachunku z dnia [...] października 2017 r. dołączonego do wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. i kwota z blankietu dołączonego do wniosku z dnia [...] lipca 2017 r.). Zatem nie można uznać, że zachodzi tożsamość wniosku (k. 56 w II części akt adm. organu I instancji – mniej więcej w połowie akt numeracja rozpoczyna się od nowa, co uniemożliwia precyzyjne wskazanie poszczególnych dowodów w niniejszym uzasadnieniu – uw. Sądu). Zdaniem Sądu organ I instancji w sposób nieuprawniony przy zbieraniu dodatkowego materiału dowodowego poprzestał na podjęciu próby wyjaśnienia ze skarżącym, czy w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość wniosków. Organ I instancji zupełnie bowiem pominął, że, po pierwsze, zażądał uściślenia od skarżącego stosownych informacji po upływie prawie 3 lat od daty złożenia wniosku, a po drugie nie wziął pod uwagę, choć posiada tę wiedzę z urzędu, że skarżący ma trudności z porozumiewaniem się z pracownikami socjalnymi (k. 4 w I części akt i k. 8 w II części akt adm. organu I instancji, k. 12 nadesłanych na wezwanie Sądu akt). Co więcej, niekorzystnym dla skarżącego byłoby przecież wskazanie, że jego wniosek z dnia [...] listopada 2017 r. dotyczył tej samej faktury za prąd, co do której organ wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], gdyż skutkowałoby to ponownym umorzeniem postępowania w sprawie. Wobec tego wystąpienie do skarżącego o wyjaśnienie tej kwestii było co najmniej niewystarczające. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał tymczasem jedynie, że "wnioskodawca nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że obie kwoty dotyczą jednej i tej samej należności. Należało zatem uznać, że są to różne należności", zapominając zupełnie, że gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej i to na nim spoczywają obowiązki związane z prawidłowym prowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Organ I instancji nie podjął nawet próby wyjaśnienia spornej kwestii ze spółką E. S.A., choć mógł wystosować do spółki zapytanie, jakiej faktury dotyczy blankiet wpłaty nr [...]. Uzyskana informacja w tym zakresie byłaby natomiast niewątpliwie kluczowym dowodem w sprawie. Tym niemniej, choć organ I instancji nie wykorzystał wszystkich możliwych środków dowodowych, które mogły służyć do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (zarówno znajdujący się w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy II SA/Po [...], jak i nadesłanych na wezwanie Sądu aktach, oznaczonych tym samym numerem, w których wydano decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]) jest wystarczający do przesądzenia, że organ I instancji, a za nim organ odwoławczy, dokonał wadliwej oceny, że wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r. nie dotyczył tej samej faktury za prąd, co do której organ wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] W kontekście powyższego zauważenia wymaga, że w piśmie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] lipca 2017 r. skarżący wskazał, że "teraz monitowała SMS-em E. S.A. o zapłatę prądu bo ten minął [...] lipca 2017 r., o co był przeprowadzony wywiad w lipcu br." (k. 1 akt adm. sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], nadesłane na wezwanie Sądu). Podczas wywiadu przeprowadzonego w dniu [...] sierpnia 2017 r. pracownik organu pomocy wskazał, że skarżący zgłosił potrzebę otrzymania zasiłku celowego na prąd w wysokości [...] zł (cz. II kwestionariusza). Podczas tego wywiadu skarżący przedstawił blankiet wpłaty nr [...] z terminem płatności [...] lipca 2017 r. wystawiony na kwotę [...]zł (k. 9 nadesłanych akt adm. organu I instancji). Z kolei we wniosku, który wpłynął do organu I instancji w dniu [...] listopada 2017 r. skarżący wskazał, że wnosi o "opłacenie prądu. E. S.A. monitowała kwotą [...]zł, saldo [...] zł" (k. 2 II części akt adm. organu I instancji). W części VI wywiadu środowiskowego pracownik socjalny odnotował, że skarżący wniósł o przyznanie zasiłku celowego na prąd w wysokości [...] zł oraz zasiłku celowego na prąd w kwocie [...]zł, łącznie [...] zł (k. nienumerowana akt w części II akt adm. organu I instancji). Podczas tego wywiadu środowiskowego skarżący przedłożył fakturę nr [...] oraz blankiet wpłaty nr [...] na kwotę [...]z terminem płatności [...] listopada 2017 r. (k. 5 i 6 w II części akt adm. organu I instancji). Sąd zauważa, że z przedłożonej faktury wynika, że rachunek bieżący wynosił kwotę [...]zł, do której doliczono odsetki w kwocie [...]zł od zapłaty faktury [...] w dniu [...] października 2017 r. zamiast w dniu [...] września 2017 r. Łącznie rozliczenie finansowe wyniosło [...] zł. Tych należności dotyczył więc przedłożony wraz z wymienioną fakturą blankiet wpłaty nr [...]. Dodatkowo na przedmiotowej fakturze znajduje się jednak sekcja "informacja o zadłużeniu", w której wskazano, że skarżący zalega z zapłatą kwoty [...]zł, na którą składa się należność wynikająca z faktury nr [...], której termin płatności przypadał na [...] lipca 2017 r., a także należność w kwocie [...]zł z tytułu "[...]", której termin płatności przypadał na dzień [...] lipca 2017 r. (najprawdopodobniej więc chodzi o notę odsetkową). Powyższe należało połączyć z treścią pisma z dnia [...] lipca 2017 r., w którym skarżący wskazał, że E. SA monitowała sms-em o zapłatę prądu, bo termin minął [...] lipca 2017 r. Później natomiast przedłożył blankiet wpłaty o numerze 22154813019 na kwotę [...]zł – ta sama kwota została wskazana w "informacji o zadłużeniu" na fakturze nr [...] i dotyczy faktury nr [...] z terminem płatności w dniu [...] lipca 2017 r. Co więcej, z faktury nr [...] wynika, że faktury wystawiane były przez E. S.A. w dwumiesięcznym cyklu rozliczeniowym i miały następujące po sobie numery, tj. faktura nr [...] z terminem płatności do dnia [...] lipca 2017 r., faktura nr [...] z terminem płatności do dnia [...] września 2017 r. i faktura nr [...] z terminem płatności do dnia [...] listopada 2017 r. (data z blankietu wpłaty nr [...]). Tym samym powiązane z fakturami blankiety wpłat również musiały być wystawiane w cyklu dwumiesięcznym i miały kolejne następujące po sobie numery. Skoro do faktury nr [...] wystawiono blankiet o numerze 22154813021, to blankiet o numerze 22154813019 w oczywisty sposób dotyczył faktury nr [...] – co potwierdza również tożsamość kwoty do zapłaty i terminu płatności na obu tych dokumentach. Wyżej przeprowadzona analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wskazuje, że w istocie żądanie skarżącego zawarte we wniosku z dnia [...] listopada 2017 r., doprecyzowane podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2017 r., co do kwoty [...]zł jest tożsame z żądaniem zawartym przez skarżącego w piśmie złożonym w dniu [...] lipca 2017 r., który został rozpoznany decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w której odmówiono skarżącemu przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego m.in. na opłatę enerigii elektrycznej w wysokości [...] zl. Powyższe obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, albowiem obowiązkiem Prezydenta Miasta P. było umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, gdy tymczasem dokonał on merytorycznej oceny wniosku. Ubocznie więc jedynie można dodać, że i w tym zakresie organ I instancji popełnił błąd. Oceniając sytuację finansową wnioskodawcy zupełnie bowiem pominął, że w dniu [...] grudnia 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nadesłał informację, z której wynikało, że decyzją z dnia [...] września 2017 r. przyznano A. K. prawo do emerytury od dnia [...] lipca 2017 r. (k. 18 II części akt adm. organu I instancji). Skoro przy tym wniosek został złożony przez skarżącego w dniu [...] listopada 2017 r., organ I instancji winien brać pod uwagę sytuację finansową skarżącego w październiku 2017 r., a więc w miesiącu, w którym skarżącemu przysługiwało już prawo do emerytury. Organ I instancji nie ustalił jednak przy ponownym rozpoznaniu sprawy w jakiej wysokości skarżący pobiera emeryturę i czy otrzymał przelew od ZUSU już w październiku 2017 r., co wpływałoby na ocenę jego sytuacji finansowej. Końcowo Sąd wskazuje organowi I instancji, że nadesłane do Sądu akta administracyjne są prowadzone chaotycznie, znajdują się w nich nieuporządkowane dokumenty dotyczące innych spraw wszczętych z wniosku skarżącego, co właściwie uniemożliwia odtworzenie następujących po sobie czynności podejmowanych przez organ I instancji. Akta są przy tym źle ponumerowane i nie zawierają prawidłowo wypełnionej metryki. Przeprowadzone w sprawie wywiady środowiskowe nie zawierały dokładnych danych dotyczących wnioskowanych kwot pomocy na opłacenie rachunków za prąd (tj. numeru faktury i okresu rozliczeniowego), co spowodowało, że sprawa wszczęta na wniosek skarżącego złożony w dniu [...] listopada 2017 r. miała swój finał w administracyjnym toku instancji dopiero w dniu [...] lipca 2020 r., a więc prawie 3 lata później. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że w tryb orzekania zarówno przez Prezydenta Miasta P., jak i przez Kolegium wdarła się istotna niestaranność, co nie daje gwarancji zachowania standardów działania administracji i publicznej wyrażonych art. 7, art. 8 i 11 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., w punkcie I wyroku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], albowiem zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 105 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie w punkcie II wyroku Sąd działając na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania A. K. zasiłku celowego na opłatę prądu w wysokości [...] zł, wszczęte w dniu [...] listopada 2017 r. W kontekście powyższego Sąd wyjaśnia, że artykuł art. 145 § 3 P.p.s.a. jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 K.p.a. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty. W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy pkt XV zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] listopada 2020 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).