II SA/Po 810/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... 2014 r. Nr ... w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia ... 2014 r. Nr ..., II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Zaskarżoną decyzją z dnia ... 2014 r. nr ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania M. F. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia ... 2014 r. nr ... ustalającej na rzecz M. F. warunki zabudowy dla budowy budynku usługowego na działce nr ... w m. W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 18 października 2013 r. M. F. wystąpiła do Wójta Gminy W. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku usługowego na działce nr ... w W.ie. Wójt Gminy W. po sporządzeniu przez uprawnioną osobę projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wystąpił o wymagane uzgodnienia. Projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia, z wyjątkiem postanowienia Starosty K. z dnia ... 2013 r., którym to negatywnie zaopiniowano w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia ... 2014 r. utrzymało w mocy negatywne postanowienie Starosty K.. W związku z negatywnym uzgodnieniem w zakresie gruntów rolnych Wójt Gminy W. wystąpił do osoby wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów o przygotowanie projektu decyzji na terenie wyłączonym z produkcji rolnej. Następnie Wójt Gminy wystąpił o uzgodnienie nowego projektu decyzji, zaś po uzyskaniu uzgodnień zawiadomił strony postępowania w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. N. J. i M. J. – właściciele nieruchomości nr ... nie wyrazili zgody na budowę przedmiotowego budynku w granicy ich działki, wskazując, że odległość powinna być zgodna z przepisami budowlanymi tj. 3 m od granicy działki. Również M. F. nie zgodziła się z projektem twierdząc, że ściana budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr ... znajduje się w odległości ok. 3,70 m od granicy z działką nr ..., a dla działki wnioskodawczyni ustalono linię zabudowy w odległości 4 m. Podniosła też, że w analizie nie uwzględniono rzeczywistych wymiarów – szerokości zabudowy działek analizowanych, a ponadto graficznie i liczbowo szerokość zabudowy jest mniejsza niż w rzeczywistości. Wójt Gminy W. decyzją z dnia ... 2014 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia 7 marca 2014 r. M. F. wezwała organ I instancji do uzupełnienia i sprostowania decyzji. Podniosła, iż linia zabudowy powinna przebiegać w granicy działek nr ... i ..., gdyż podstawą takiego przebiegu jest budynek na działce sąsiedniej nr ..., który usytuowany jest w granicy z działką nr .... Wskazała, że podobnie ściany frontowe innych sąsiednich budynków na działkach wokół R. w W. znajdują się w przeważającej większości przy granicy z drogą publiczną. Wnioskodawczyni wskazała też, że linia zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie może być wyznaczona w odległości 4 m od granicy z działką nr ..., ponieważ budynek w części wschodniej działki nr ... jest tuż przy granicy z działką nr ..., ściana północna od strony działki nr ... znajduje się w odległości ok. 3,70 m a nie 4 m, a nadto nie jest to ściana frontowa, gdyż główne wejście i wjazd na działkę nr ... znajduje się z innej strony – od wschodu z drogi na działce nr ... należącej do m. W.. M. F. nie zgodziła się również z zapisem decyzji, zgodnie z którym linia graniczna gruntu klasy BRIII przebiega wzdłuż ściany po ruinie budynku od strony wschodniej. Jej zdaniem linia ta winna przebiegać ponad 6 m od tej ściany w kierunku wschodnim. Postanowieniem z dnia ... 2014 r. Wójt Gminy W. odmówił uzupełnienia decyzji z ... 2014 r., wskazując, że przedmiotem wniosku strony nie było uzupełnienie lub sprostowanie decyzji, lecz merytoryczna jej zmiana. Mając to na względzie M. F. wniosła odwołanie od decyzji z dnia ... 2014 r. podnosząc, że nie zgadza się z ustaleniami dotyczącymi warunków zabudowy, gdyż nie wynikają one z żadnych ustaleń z obszaru analizowanego. Jednocześnie odwołująca podtrzymała zarzuty zawarte we wniosku o uzupełnienie decyzji. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołało przepisy art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej: u.p.z.p., a także przepisy § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Następnie Kolegium wskazało, że w toku postępowania przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powołując § 2 pkt 5 rozporządzenia Kolegium wskazało, że wjazd lub wejście na teren objęty wnioskiem znajduje się od strony drogi gminnej nr ..., od strony zachodniej z działką nr ..., zaś od strony północnej z drogą gminną nr .... Organ odwoławczy stwierdził też, że przyjęty obszar analizy jest wystarczający dla określenia sąsiedztwa planowanej inwestycji, co wynika z faktu, że przedmiotowa działka usytuowana jest w sąsiedztwie działki nr ... dostępnej z tej samej drogi publicznej (nr ...), która zabudowana jest budynkiem dwukondygnacyjnym, mieszkalnym z usługami. W rezultacie tego Kolegium uznało, że ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji nie stanowi naruszenia zasady kontynuacji funkcji i zasady dobrego sąsiedztwa. Organ II instancji stwierdził też, że działka wnioskodawczyni ma dostęp do drogi publicznej – drogi gminnej nr .... Z zebranego materiału dowodowego wynika, zdaniem Kolegium, iż wystarczające jest istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu. Organ odwoławczy wskazał też, że postanowieniem Starosty K. z ... 20-14 r. pozytywnie uzgodniono w zakresie ochrony gruntów rolnych warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji na części działki nr ... o pow. 0,0400 ha, na której występują użytki rolne zabudowane klasy IIIb. Z akt sprawy wynika zaś, że ta część działki objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto Kolegium, przytaczając § 4 ust. 1-4 rozporządzenia, wskazało, że obowiązującą linię zabudowy wyznaczono w odległości 4 m od granicy z drogą nr ..., albowiem z analizy stanu faktycznego i prawnego wynika, że na działce sąsiedniej o nr ... budynek zlokalizowany jest w odległości 4 m od drogi gminnej ..., natomiast na działce sąsiedniej o nr ... budynek przylega bezpośrednio do drogi publicznej nr .... Kolegium uznało zatem, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że obowiązująca linia zabudowy stanowi kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż wyznaczając obowiązującą linię zabudowy nie można przyjmować rozwiązań obowiązujących dla jednej ulicy dla obiektów położonych na innej ulicy nawet w wypadku gdy ulice te krzyżują się. Ponadto, budynek na działce ... położony jest, jak i inne sąsiednie budynki na działkach wokół R., więc nie może wyznaczać linii zabudowy na działce objętej wnioskiem w odległości 4 m od granicy z działką nr ... zamiast 3,70 m. Kolegium dodało, że z kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 będącej załącznikiem do zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że odległość elewacji frontowej budynku usytuowanego w części wschodniej na działce nr ... od strony działki ... wnosi 4 m. Ponadto analizując odległość budynku od drogi gminnej nie można opierać się na analogii wynikającej z historycznej zabudowy pierzei R. i głównych ulic w m. W., albowiem "nurt historycyzujący" nakazuje dostosować nowopowstałe elementy do zabytkowego układu zarówno pod względem parametrów, jak i układu zabudowy. Droga gminna na działce nr ... jest nowym elementem w zabudowie, tym samym wyznaczono obowiązującą linię zabudowy w odległości 4 m od jej granicy. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia szerokości elewacji frontowej Kolegium powołało § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia i wskazało, że z analizy urbanistycznej wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych dla tego terenu wynosi 13,4 m. Dlatego prawidłowo ustalono maksymalną szerokość elewacji frontowej planowanego obiektu na 13 m, co jest zgodne z wnioskiem M. F. z 17 października 2013 r., w którym wskazała ona, że szerokość budynku usługowego od strony drogi gminnej wynosić będzie 12,98 m. Organ II instancji wskazał też, że ustalona szerokość jest wynikiem ograniczenia wynikającego z faktu, że część działki objętej wnioskiem położona jest na gruntach klasy III podlegających ustawowo ochronie, co do których brak jest zgody na zmianę sposobu użytkowania. Co do kwestii sposobu ustalenia powierzchni zabudowy SKO przytoczyło przepis § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia i stwierdziło, że w analizie wskaźnik powierzchni zabudowy dla terenu kształtuje się od 1,90% do 41 %, zaś średnia wielkość współczynnika wynosi 18%. Dopuszczalne było więc przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie 19%. Zdaniem Kolegium odwołująca nie przedstawiła żadnych dokumentów (dowodów) na potwierdzenie tezy o błędnym wyznaczeniu przez organ I instancji granic zasięgu gruntów klasy III. Tymczasem ustalenie przyjęte przez Wójta znalazło potwierdzenie w postanowieniu Starosty K. z ... 2014 r. Kolegium wskazało też, że stosownie do § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia zaskarżona decyzja Wójta W. zawiera wszystkie obligatoryjne załączniki, które stanowią jej integralną część. Analiza urbanistyczna znajduje się zaś w aktach sprawy. M. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 61 u.p.z.p. i § 3 ust. 2, § 4 ust. 4 rozporządzenia) oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 107 k.p.a.). Skarżąca podniosła, że organy orzekające nie ustaliły warunków zabudowy o jakie wnosiła. Wyjaśniła, że linii zabudowy nie wyznaczono przy granicy z drogą gminną (dz. nr ...), nie zwiększono maksymalnej szerokości elewacji frontowej i maksymalnej powierzchni zabudowy i nie dopuszczono dachu płaskiego. Zdaniem skarżącej skoro działka objęta planowaną inwestycją ma szerokość 81,20 m, to minimalny obszar analizowany winien wynosić 243,60 m. Tymczasem organ I instancji na mapie dołączonej do analizy nie zaznaczył granic obszaru analizowanego, czym naruszył § 3 ust. 2 rozporządzenia. Skarżąca kwestionując ustaloną nową linię zabudowy wyznaczoną w odległości 4 m od granicy działki nr ... wskazała, że budynek na działce nr ... nie powinien być brany pod uwagę, albowiem główny wjazd i wejście na działkę nr ... znajduje się od wschodu z innej drogi, z drogi na działce nr ..., a od strony drogi gminnej na działce nr ... ma tylko wejścia handlowe. Podstawą wyznaczenia linii zabudowy powinien być budynek na działce nr ..., ponieważ od północy z drogi gminnej nr ... jest główny wjazd i wejście na działkę oraz główne wejście do budynku. Ponadto skarżąca zakwestionowała wyznaczoną szerokość elewacji frontowej, która jej zdaniem nie wynika z analizy oraz brak zgody na dach płaski, wskazując, że na pobliskich działkach znajdują się budynki z takimi dachami. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż te przedstawione w skardze. W pierwszej kolejności zważyć należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek ten powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ administracji związany jest w sposób bezwzględny rodzajem zamierzenia budowlanego i funkcją, jaką ma pełnić (przeznaczeniem na ściśle określony cel). Organ związany jest również przedstawioną we wniosku charakterystyką urbanistyczną inwestycji. Oznacza to, że organ administracji traci możliwość ustalenia warunków zabudowy w sytuacji ustalenia, że wyniki przeprowadzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób istotny odbiegają od parametrów określonych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK 1827/10, Lex nr 1134679). Innymi słowy organ jest związany wnioskiem i nie może tego wniosku interpretować zawężająco, czy też zmieniać np. w zakresie lokalizacji danej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2009 r., IV SA/Wa 43/09, Lex nr 553472). To związanie organu wnioskiem inwestora nie ma charakteru bezwzględnego. W toku postępowania administracyjnego wniosek może być bowiem modyfikowany przez inwestora, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2009 r., II OSK 272/08, Lex nr 526580). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy orzekające ustaliły warunki zabudowy niezgodnie z treścią wniosku inwestora – M. F., naruszając tym samym przepisy art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. We wniosku z dnia 17 października 2013 r. M. F. podała, że wnosi o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku usługowego w W. przy ul. R., na działce o nr ewid. .... Charakteryzując planowaną inwestycję wskazała, że powierzchnia zabudowy ma wynosić ok. 166 m2 , użytkowa ok. 150 m2, budynek ma mieć jedną kondygnację, dach płaski, wejście od wschodu – dostawcze, a od zachodu – dla klientów, ściana północna budynku – przy granicy działki nr ..., ściana południowa – przy granicy dz. ..., a ściana zachodnia – obecnie przy granicy dz. ... (wejście główne). Jednocześnie wskazano, że dla działki objętej inwestycją istnieje dostęp do drogi publicznej – przez działkę nr ... – droga gminna. Przedstawiony we wniosku opis parametrów i lokalizacji inwestycji został odzwierciedlony na przedłożonej przez wnioskodawczynię mapie zasadniczej w skali 1:1000. Wynika z niego, że zamiarem wnioskodawczyni było ustalenie szerokości elewacji frontowej budynku na poziomie 12,98 m, a linia nowej zabudowy miała przebiegać w granicy działki .... Wnioskodawczyni sprecyzowała, że jej zamiarem jest budowa budynku na działce nr ... w granicach działek sąsiednich nr ..., nr ... i nr ... (k. 11 akt adm.). Na skutek negatywnego uzgodnienia inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie Starosty K. z dnia ... 2013 r. nr ...) wydanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., Wójt Gminy W. (jak wynika z pisma z dnia 23.12.2013 r. – k. 96 akt adm.), zważywszy, że na części przedmiotowej nieruchomości od strony zachodniej teren ma oznaczenie B-IIIb o pow. 400 m2, co do którego nie ma konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, nakazał ponowne przygotowanie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jednocześnie Wójt, ustalając, że częściowo grunty nieruchomości nr ... podlegają ochronie jako grunty rolne klasy RIIIb i nie mogą zostać zabudowane, nie zwrócił się do inwestorki z zapytaniem, czy zmierza do zmiany wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie lokalizacji i parametrów planowanej zabudowy. W rezultacie organ I instancji bez uzyskania od M. F. zmiany wniosku tj. wyrażenia przez nią woli zmiany lokalizacji i cech planowanego budynku usługowego, przystąpił do dalszych czynności zmierzających do wydania decyzji, jednakże w innym, aniżeli zamierzonym przez skarżącą, kształcie. Na zlecenie Wójta sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, uzyskano wymagane uzgodnienia, sporządzono projekt decyzji. Następnie Wójt Gminy W. decyzją z dnia ... 2014 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, odbiegając zasadniczo od parametrów wskazanych przez inwestorkę we wniosku z dnia 17 października 2013 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew woli wnioskodawczyni organ I instancji ustalił obowiązującą linię nowej zabudowy w odległości 4 m od granicy z działką nr .... Tymczasem M. F. wnosiła o ustalenie warunków zabudowy dla budynku usługowego w granicy działki nr ..., tj. działki będącej drogą gminną. Równocześnie organ określił, że dach budynku ma mieć formę dwuspadową lub wielospadową o nachyleniu połaci od 5 do 30 o , z kalenicą główną równoległą do drogi publicznej na działce nr .... Wedle zamiaru skarżącej dach budynku miał zaś być płaski. Zważywszy na niewielkie rozmiary działki, na której zaplanowano zabudowę oraz fakt, że skarżąca zamierzała zabudować ją w całości (jak wskazała na dołączonej do wniosku z 17.102.2013 r. mapie) ustalenie przez organ I instancji obowiązującej linii zabudowy w odległości 4 m od granicy z działką nr ... zasadniczo zmienia charakter planowanej zabudowy. Zmienia się bowiem nie tylko jej lokalizacja, lecz również jej wielkość. Ze względu zaś na ustalenie, iż dach budynku ma mieć charakter płaski – wbrew woli inwestorki – zmieniono kształt planowanego budynku. Nie przesądzając, czy ustalenia organu I instancji są wynikiem przeprowadzenia zgodnie, czy też z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy (...) analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stwierdzić należy, iż uchylają się one kontroli Sądu, gdyż nie odpowiadają one treści wniosku inwestorki. Jak już wspomniano postępowanie o ustalenie warunków zabudowy inicjowane jest przez inwestora i to treść wniosku wyznacza, jaki ma być charakter, forma, parametry i lokalizacja zaplanowanego przez niego przedsięwzięcia. Gwoli wyjaśnienia należy wskazać, że rolą organów orzekających w niniejszej sprawie było ustalenie, czy dopuszczalne w świetle przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, która została zaprezentowana przez skarżącą we wniosku z dnia 17 października 2013 r. Ewentualna zmiana parametrów, lokalizacji, czy charakteru planowanej zabudowy byłaby dopuszczalna jedynie wówczas, gdyby w sposób wyraźny została wyrażona w toku postępowania przez inwestorkę. W sytuacji zaś, gdy inwestor sprzeciwia się zmianom albo ich nie proponuje rolą organów architektoniczno-budowalnych jest zbadanie, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy w kształcie przedstawionym przez inwestora. W przypadku ustalenia, że w kształcie tym inwestycja jest niedopuszczalna organ powinien odmówić ustalenia warunków zabudowy, a nie autonomicznie zmienić charakter inwestycji, tak by możliwe stało się ustalenie dla niej wydanie decyzji pozytywnej. Sąd pragnie przy tym zastrzec, że na obecnym etapie postępowania nie można przesądzić, czy inwestycja w kształcę zaplanowanym przez skarżącą jest zgodna z prawem. Rolą Sądu w niniejszej sprawie było bowiem zbadanie legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zważywszy, że zaskarżona decyzja powtarza uchybienia dokonane przez organ I instancji, a polegające na naruszeniu art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 135 uchylił decyzje organów obu instancji, o czym orzeczono w punkcie I. sentencji wyroku. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu wyroku i ponownie przeprowadzi w granicach wniosku skarżącej z dnia 17 października 2013 r. postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji we wniosku tym określonej. Zaznaczyć przy tym należy, że w tym celu niezbędne będzie przeprowadzenie analizy urbanistycznej zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu określania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), po uprzednim określeniu - zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia - granic obszaru analizowanego. Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. przyznał skarżącej od organu zwrot kosztów sądowych (uiszczonego wpisu od skargi), zaś na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji.