II SA/Po 810/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Brychcy Skarżący M. K. i W. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015r. uchylającą decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2014r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w granicy z działką nr [...] i budowie budynku usługowo-rzemieślniczego w granicy z działką nr [...] położonych na terenie działki nr [...] przy ul. B. w P., gmina T. P. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium Odwoławczego. Uzasadniając wniosek skarżący wskazali, że w przypadku uzyskania przez Inwestora na podstawie zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę, uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji skutkować będzie jednocześnie koniecznością wyeliminowania z obrotu również pozwolenia na budowę. Ponadto wykonanie inwestycji zgodnie z ustalonymi w zaskarżonej decyzji warunkami zabudowy spowodować może trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Oznacza to, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Chodzi o akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki. Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. decyzje uchylające (por. postanowienie NSA z dnia 01 grudnia 2009 r., II OZ 1062/09; z 09 listopada 2005r., II OZ 972/05, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest po pierwsze decyzja uchylająca decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, co dla skarżącej nie niesie ze sobą żadnych dyspozycji działania, zatem nie korzysta też z przymiotu wykonalności. Tymczasem zawarta w punkcie drugim decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu nie podlega wykonaniu ze względu na jej przedmiot. Istota zaskarżonej decyzji polega bowiem na uchyleniu wobec inwestora ogólnego zakazu zmiany zagospodarowania terenu, przy czym skutek prawny wynikający z decyzji dla skarżącego polega na ustaleniu wobec niego konieczności zaakceptowania prawnie dopuszczalnej zmiany sposobu korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Brak zatem konkretnego węzła praw i obowiązków podlegających wykonaniu. Stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, nie może stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnia jedynie inwestora do wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a dopiero ostateczna decyzja wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest podstawą dla inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest wskazanie, czy inwestycja danego rodzaju może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi konieczny warunek dla przyszłego postępowania inwestora podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego, a wszelkie czynności wykonawcze w zakresie budowy budynków mogą być przez niego podjęte dopiero po uzyskaniu stosownego aktu w postaci pozwolenia na budowę. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw i nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowiących przesłanki wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się zaś, że trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, niepubl.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym możliwości udzielenia ochrony tymczasowej w sprawach, w których kwestionuje się decyzje o warunkach zabudowy wskazuje się, że nie sposób z góry przesądzać, czy postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, zostanie wszczęte, a nawet jeśli do tego dojdzie - jaki będzie ostateczny wynik tego postępowania (zob. postanowienie NSA z 17 stycznia 2007 r. II OZ 1491/06, niepubl.). Z powołanych względów, skarżący nie wskazał okoliczności, które uzasadniałby przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć także należy, że ewentualne i przyszłe uchylenie decyzji o warunkach zabudowy nie powoduje automatycznej konieczności uchylenia wydanej na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decydujące znaczenie mają bowiem okoliczności stanowiące przyczynę uchylenia decyzji o warunkach zabudowy oraz możliwość ich wyeliminowania i doprowadzenia do wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z prawem. Kontrola decyzji o pozwoleniu na budowę odbywa się zatem w toku odrębnego postępowania. Mając powyższe na uwadze brak jest w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 §3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił wniosek, jak orzeczono w postanowieniu. /-/ E. Brychcy