II SA/Po 810/15

Dnia 21 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi M. K. i W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Wójt Gminy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...].11.2014r na podstawie art.4 ust 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1-5, art. 63, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015, poz.199) odmówił B. R. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w granicy z działką o nr ewid. [...], oraz budowie budynku usługowo-rzemieślniczego w granicy z działką o nr ewid. [...] na terenie działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. B. w P. Organ uzasadniał, że projektowana powierzchnia zabudowy miałaby zająć 47 % powierzchni przedmiotowej działki, co znacznie przekracza średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wyliczony na 23 %. Inwestycja nie spełnia zatem warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. R. wnosząc o jej uchylenie i wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie przez Wójta Gminy, iż w ramach prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego brak jest zabudowy umożliwiającej ustalenie parametrów dla planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem Inwestora, a w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja nie spełnia przewidzianych tym przepisem wymogów dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji wskaźnika intensywności wykorzystania terenu i w konsekwencji poprzez odmowę wydania Inwestorowi żądanej decyzji mimo ziszczenia się wszystkich określonych w tym przepisie przesłanek obligujących organ do jej wydania; 2) § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było jedynie ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie równym średniej w obszarze analizowanym, podczas gdy w świetle przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, dopuszczalnym i zasadnym było ustalenie powierzchni zabudowy w oparciu o powierzchnię występującej w obszarze analizowanym zabudowy na działkach nr [...] i [...] o identycznym rodzaju co zabudowa wnioskowana (zabudowa mieszkaniowo- produkcyjno- usługowa); 3) art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z § 5 ust. 2 Rozporządzenia poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę wolności zabudowy w ten sposób, że odmówiono Inwestorowi ustalenia warunków zabudowy zgodnie z jego wnioskiem, podczas gdy, w stanie faktycznym i prawnym sprawy istniały przesłanki dla jego uwzględnienia w całości; 4) naruszenie art. 6, 7 i 8, 107 § 3 kpa poprzez naruszenie wyrażonych w ww. przepisach zasad: praworządności, uwzględniania słusznego interesu stron ochrony zaufania obywateli do władzy publicznej oraz wyczerpującego uzasadniania wydawanych rozstrzygnięć, polegające na nieuwzględnieniu wskazań SKO co do okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ nie rozważył, bo nie chciał rozważyć możliwości ustalenia innego niż średni wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do działki i istnienia uzasadnienia ku temu, poprzestając jedynie na wskazaniu, że nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Inwestora, gdyż ustalenie tego wskaźnika na poziomie wnioskowanym przez Inwestora wiązałoby się ze znacznym przekroczeniem średniego wskaźnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2015r. na podstawie art. 127 §2 kpa i art. 138 §1 ust. 2 kpa oraz art. 4 ust 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1-5, art. 63, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015, poz. 199) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w granicy z działką o nr ewid. [...], budowie budynku usługowo-rzemieślniczego w granicy z działką o nr ewid. [...] na terenie działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. B. w P., gmina T. P. Ustalenia warunków zabudowy organ II instancji określi dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w granicy z działką o nr ewid. [...], w sposób nie zwiększający jego powierzchni zabudowy, w tym poprzez nadbudowę tarasu i wejścia do budynku wraz z obudową schodów zewnętrznych prowadzących do budynku z możliwością budowy bezpośrednio przy granicy z działką [...], a w drugiej części dla budowy budynku usługowo-rzemieślniczego, w tym pomieszczenia biurowe, socjalne, gospodarcze, techniczne i montażowe z możliwością budowy bezpośrednio przy granicy z działką o nr ewid. [...]. W zakresie warunków i szczegółowych zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego organ wskazał ustalone po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek: 1. przeznaczenie terenu : zabudowa mieszkalna jednorodzinna w formie bliźniaczej z towarzyszącą zabudową produkcyjno-usługową - wymagania dotyczące zabudowy objętej wnioskiem - frontowa linia zabudowy - istniejąca - wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działek - 47% - szerokość elewacji frontowej - 11,59m - rodzaj dachu - płaski - wysokość zabudowy : budynek mieszkalny 3 kondygnacje, max. 10,5m budynek usługowo - rzemieślniczy 1 kondygnacja, max. 4,5m - ilość miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, winna zostać zabezpieczona na terenie: - min. 2MP/ lokal mieszkalny - min. 2MP/ budynek usługowo-rzemieślniczy - miejsce rozładunku i załadunku wynikające z potrzeb związanych z działalnością w budynku usługowo-rzemieślniczym winno być zabezpieczone na terenie własnym działki [...] - powierzchnia terenu biologicznie czynna min. 20% z udziałem zieleni średniej i wysokiej b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury w czasie realizacji oraz podczas eksploatacji budynków należy przeciwdziałać niekorzystnym zmianom struktury ziemi poprzez niewłaściwe składowanie odpadów lub odprowadzanie ścieków wszelkie ewentualne uciążliwości związane z eksploatacją budynków winny się ograniczać do granic własnych działki [...]. Planowana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jeżeli podczas prowadzenia robót budowlanych zostanie odkryty przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, że jest on zabytkiem należy wstrzymać wszelkie prace oraz powiadomić odpowiednie służby ochrony zabytków c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: - obsługa komunikacyjna działki nr [...] powinna odbywać się na zasadach dotychczasowych jednym istniejącym zjazdem z ul. B. - zasilanie w energię elektryczną - na zasadach dotychczasowych, zgodnie z umową nr [...] z dnia [...].01.2003r - zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzenie ścieków - na zasadach dotychczasowych, zgodnie z umową nr [...]zawartą w dniu [...].05.2010 - dostawa gazu - zgodnie z umową nr [...] zawartą z PGNiG z dnia [...]09.2010r. d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich: - projektowane obiekty budowlane powinny spełniać wymogi określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo Budowlane - zgodnie z art. 63 ust. 1, 2, 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: - w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, - niniejsza decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, nie jest równoznaczna z prawem zabudowy, - wnioskodawcom, którzy nie uzyskali prawa do dysponowania gruntem przeznaczonym na cele budowlane, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy - niniejsza decyzja nie umożliwia, ani w istotny sposób nie ogranicza korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem oraz nie powoduje zmiany wartości nieruchomości. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 18.03.2013r Pani B. R. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla: - nr 1 - budowy zakładu usługowo-rzemieślniczego - nr 2 - nadbudowy tarasu budynku mieszkalnego i wejścia wraz z obudową schodów zewnętrznych prowadzących do budynku. Z akt sprawy wynika, że teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze, na którym nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z obowiązującą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie żądanych warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w drodze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie to określa wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W toku postępowania przed organem I i II instancji została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ stwierdził, że teren inwestycji znajduje się w obszarze, objętym analizą urbanistyczną, na którym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącymi budynkami garażowymi i gospodarczymi, zabudowa mieszkaniowo-usługowa, zabudowa mieszkaniowo-produkcyjno-usługowa, zabudowa usługowa. W ocenie Kolegium organ I instancji nie wskazał jak i dlaczego szerokość elewacji frontowej budynku rzemieślniczo-usługowego planowanego w głębi działki - za istniejącą frontową zabudową mieszkalną oraz proponowany przez Inwestora wskaźnik zabudowy będą negatywnie wpływać na ład przestrzenny okolicy. W obszarze analizowanym znajdują się obiekty o różnych formach zabudowy: - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca i bliźniacza z towarzyszącymi jej obiektami gospodarczo-garażowymi; budynki o wysokości 1 - 3 kondygnacji (budynek objęty wnioskiem: 3 kondygnacje z dachem płaskim) - powierzchnia zabudowy waha się od 10,1% -72,8%; średnia 23% (zabudowa objęta wnioskiem 47%) - różne rodzaje dachów: strome i płaskie (zabudowa objęta wnioskiem - dachy płaskie) - szerokość elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej 5–12 m dla zabudowy gospodarczej, produkcyjno-usługowej i usługowej 4 26 m; średnio 9,1m (budynek mieszkalny objęty wnioskiem - istniejący wymiar 11,53 - bez zmian, budynek rzemieślniczo-usługowy objęty wnioskiem - 11,59m - linia zabudowy zróżnicowana 5 - 50m od frontowej granicy działek, (frontowa linia zabudowy na działce [...] objętej wnioskiem wyznaczona istniejącym budynkiem mieszkalnym pozostaje bez zmian i wynosi 9,5m; projektowana w głębi działki zabudowa budynkiem rzemieślniczo-usługowym nie narusza istniejącej linii zabudowy i nie podlega wyznaczaniu kolejnej linii zabudowy) Parametry projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu mieszczą się w zbiorze parametrów występujących w sąsiedztwie. Projektowana szerokość elewacji frontowej budynku rzemieślniczo-usługowego 11,59m różni się zaledwie o 6 cm od szerokości elewacji frontowej istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego bezpośrednio we frontowej linii zabudowy działki. Taka różnica jest niezauważalna w percepcji przestrzeni. Zatem określenie innych niż średnie parametry w obszarze analizowanym - szerokości elewacji frontowej oraz wskaźnika powierzchni zabudowy nie stanowi wyjątku w stosunku do istniejących form zabudowy ani nie narusza istniejącego ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium zastosowanie § 5 ust. 2 oraz § 6 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wnioskowanej inwestycji jest uzasadnione. Organ Odwoławczy argumentował, że jedynie ustawa może wprowadzać ograniczenia w wykonywaniu prawa własności, co zagwarantowano obywatelom w art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pod pojęciem przepisów odrębnych należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw jak i przepisy u.p.z.p. o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia. Pod pojęciem przepisów odrębnych do ustawy należy wyłącznie rozumieć przepisy innych ustaw, a nie aktów podstawowych, t.j. rozporządzeń wykonawczych do ustawy. Organ wskazał, że z materiału dowodowego (mapy, zdjęcia satelitarne terenu, dokumentacja fotograficzna) wynika, że inwestycja znajduje się wewnątrz obszaru istniejącej zabudowy o podobnym charakterze, zatem nie stanowi wyjątku, a jedynie kontynuację istniejącej funkcji podlegającej tym samym uwarunkowaniom środowiskowym. Wobec przytoczonych dowodów odmowa ustalenia warunków zabudowy stanowi naruszenie Art. 32 Konstytucji oraz art. 8 kpa. Oznacza to, że organy administracji państwowej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Brak konsekwencji w działaniu Organu I Instancji podważa to zaufanie. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że kwestie związane z technicznymi warunkami definiującymi sposób realizacji inwestycji nie są przedmiotem oceny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę będzie rozstrzygana zgodność planowanej inwestycji z innymi przepisami, w tym Rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczącymi między innymi odległości od granic działki, warunków nasłonecznienia, bezpieczeństwa użytkowania, ochrony przed hałasem, drganiami, ochrony p.-pożarowej. Z faktu ustalenia warunków zabudowy nie wynika automatycznie fakt otrzymania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy i decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczą innych etapów postępowania inwestycyjnego i odnoszą się do innych kwestii związanych z realizacją inwestycji. W ocenie Kolegium z dokumentów wynika, że zostały spełnione warunki z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące: dostępu do drogi publicznej, istniejącego uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia budowlanego, oraz w zakresie art. 61 ust 1 pkt 4 ustawy tj. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, a także decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Następnie Kolegium uzasadniało, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie I instancji. Decyzja o takim charakterze jest decyzją merytoryczno-reformacyjną, która ograniczona jest łącznym zaistnieniem dwóch warunków. Po pierwsze, organ odwoławczy musi zakwestionować rozstrzygnięcie organu I instancji. Jak już wyżej podkreślono, w istocie oznacza to, że rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego jest niezgodne z rozstrzygnięciem organu I instancji Drugi natomiast wymóg sprowadza się do braku wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego sprawy, konsekwencją którego jest ustalenie, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 kpa. Jeżeli potrzeba taka istnieje, organ przeprowadza dodatkowe postępowanie uzupełniające, a następnie wydaje decyzję reformacyjną. Kolegium wskazało, że w niniejszym postępowaniu zostały spełnione oba warunki. Zgromadzony bowiem w sprawie materiał dowodowy, spełniał warunki ustalania zasad tzw. dobrego sąsiedztwa. Analiza została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe, która dokonała analizy działki objętej wnioskiem oraz w sposób prawidłowy ustaliła obszar analizowany. Jak wynika z akt powyższej sprawy przeprowadzona w toku postępowania analiza stanu faktycznego i prawnego zagospodarowania terenu pozwalała na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji ustalono po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, w oparciu o zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W tym miejscu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W myśl art. 64 ust. 1 ustawy przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy warunków zabudowy pozostających w zgodzie z przepisami ustawy i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. W przypadku braku spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy. W ocenie Kolegium Organ I instancji w sposób nieuzasadniony - zawężająco zastosował przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uwzględniając wszystkich jego zapisów. Wszelkie ograniczenia wolności zabudowy muszą mieć wyraźną podstawę prawną i mieścić się w jego granicach. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2015r. wnieśli M. K. i W. K. domagając się jej uchylenia w całości oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie I. Przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa polegające w szczególności na: - zaniechaniu przez organ odwoławczy wbrew swemu obowiązkowi dokładnego - ustalenia stanu faktycznego sprawy - wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz błędnych ustaleniach faktycznie przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, pozostających w opozycji do zgromadzonych materiałów, - ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji bez należytego wyjaśnienia sprawy; 2) naruszenie art. 8 kpa przez wydanie decyzji polegającej nie na ustaleniu warunków zabudowy, ale na ich dostosowaniu do zamiaru inwestora, dopuszczając wyjątki od reguł określania warunków dla nowej zabudowy bez przeprowadzenia szczegółowej analizy, uwzględniającej ocenę skutków wprowadzenia wyjątków dla istniejącego porządku w całym obszarze analizowanym, jak również bez wskazania, na jakich podstawach przyjęto, że możliwe jest zastosowanie w sprawie odstępstwo od ogólnych zasad, a tym samym naruszenia przez organy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt. 2 KPA przez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i nie obarczona żadnymi wadami prawnymi. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 7 KPA oraz w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż ustalanie przez organ pierwszej instancji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego jest niezgodne z zasadą wolności zabudowy, a organ winien dokonać odstąpienia od uśrednionych wielkości i wyznaczyć inny wskaźnik na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia; 2) § 5 ust. 1 Rozporządzenia w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że określony w decyzji organu pierwszej instancji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki jest niezgodny z § 5 Rozporządzenia; 3) § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia w związku z art. 7 KPA oraz w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie uzasadnienie w treści zaskarżonej decyzji przesłanek dopuszczenia wyjątków od reguł określania warunków dla nowej zabudowy oraz pominięcie przeprowadzenia szczegółowej analizy, uwzględniającej ocenę skutków wprowadzenia wyjątków dla istniejącego porządku w całym obszarze analizowanym; 4) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji pozytywnej ustalającej warunki zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem w sytuacji, gdy inwestycja nie spełnia warunku "sąsiedztwa" w szczególności w zakresie kontynuacji wskaźnika powierzchni nowej zabudowy; 5) naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie i pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i ustalaniu warunków zabudowy, zasad ochrony ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju; 6) naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie przysługującego gminie prawa do ingerencji w sferę wykonywania prawa własności przez inne podmioty (władztwo planistyczne) oraz działania w granicach przysługującego jej uznania; 7) naruszenie § 4 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż uzasadnionym jest odstępstwo od ogólnych zasad wyznaczenia linii nowej zabudowy; 8) naruszenie § 5 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż uzasadnionym jest odstępstwo od ogólnych zasad wyznaczenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy; 9) naruszenie § 6 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż uzasadnionym jest odstępstwo od ogólnych zasad wyznaczenia szerokości elewacji frontowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołując się do uzasadnienia swojej decyzji podtrzymało rozstrzygnięcie i wniosło o oddalenie skargi. Pełnomocnik inwestora w piśmie procesowym wniósł o oddalenie skargi wskazując, że jest ona całkowicie bezpodstawna. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik skarżących wnosił i wywodził, jak w skardze. Nadto wskazał, że w zakresie działek o nr [...] i [...] powierzchnia zabudowy tych działek wynikająca z udzielonego pozwolenia na budowę wynosi ok. 30 %, czyli jest dużo niższa od przyjętej w analizie funkcji przeprowadzonej przez SKO. Pełnomocnik wskazywał również, że wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę autorstwa SKO prognozowany spadek wartości nieruchomości strony skarżącej wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem pełnomocnika z treści zaskarżonej decyzji SKO wynika, że organ ten bagatelizuje skutki zaskarżonej decyzji, która zdaniem strony skarżącej będzie miała wpływ na dalszy proces inwestycyjny. Pełnomocnik wskazał, iż w zakresie działek [...] i [...] nie ma tożsamości funkcji z funkcją inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja. Skarżący W. K. wskazywał, że na działce będącej jego własnością jest prowadzona działalność gospodarcza, ale jest to tylko i wyłącznie biuro. Natomiast prowadzona jest działalność gospodarcza na działce należącej do Inwestora. W treści pisma pełnomocnika uczestniczki postępowania z 5 stycznia 2016 roku stwierdza się, że Pani R. nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Pełnomocnik uczestnika postępowania B. R. - r.pr. K. Z. wnosił, jak w piśmie z 5 stycznia 2016 r. o oddalenie skargi wskazując, iż funkcja planowej inwestycji nie musi być identyczna do istniejącej w analizowanym obszarze, może być podobna, nie mogą funkcje się wykluczać. Wyjaśniał, że uczestniczka nie musi w chwili obecnej prowadzić działalności gospodarczej, jej prowadzenie może planować w przyszłości. Jeżeli chodzi o powierzchnie zabudowy organy winny uwzględnić rzeczywistą powierzchnię zabudowy w analizowanym obszarze chyba, że istniałaby decyzja o samowoli budowlanej. W przypadku odstępstw od stwierdzonych w analizie parametrów, organ musi uwzględnić takie odstępstwo jeżeli ziściły się przesłanki do jego zastosowania, a nie sprzeciwiają się przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał w niniejszej sprawie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydawana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w granicy z działką o nr ewid. [...] oraz budowie budynku usługowo-rzemieślniczego w granicy z działką o nr ewid. [...] na terenie działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. B. w P., gmina T. P. Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199 ze zm.), zwana dalej "ustawą". Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy ustalenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest z kolei art. 59 ust. 1 ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Trzeba przy tym od razu podkreślić, że w świetle art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, a zatem w razie spełnienia wymogów określonych w ustawie, organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest z kolei w myśl art. 61 ust. 1 powołanej ustawy w razie łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej 1 działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych. Sposób weryfikowania, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, został określony przez ustawodawcę w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), zwane dalej "rozporządzeniem". Podstawowe znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji posiada w myśl § 3 powołanego rozporządzenia prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, w którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazany obszar należy przy tym wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż 3-krotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy, ale zarazem nie mniejszej niż 50 m. Należy przy tym podkreślić, że dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadał planowanej zabudowie, wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Decyzją Wójta Gminy odmówiono Inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w granicy z działką o nr ewid. [...], oraz budowie budynku usługowo-rzemieślniczego w granicy z działką o nr ewid. [...] na terenie działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. B. w P. Zasadniczym argumentem odmowy ustalenia warunków zabudowy było niespełnienie przesłanki zachowania ładu przestrzennego wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, w szczególności przekroczenie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy działki, który dla analizowanego ternu ustalono na 23 %, podczas gdy Inwestor domagał się 47 %. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowo Kolegium przyjęło, że zgromadzony w toku całego postępowania administracyjnego materiał dowodowy jest prawidłowy, pełny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a jego uzupełnienie przez Kolegium odbyło się w ramach dyspozycji art. 136 K.p.a. Kolegium miało zatem podstawy prawne do merytorycznego załatwienia sprawy w trybie art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. Zauważyć przy tym należy, że Kolegium po raz drugi prowadziło merytoryczne postępowanie administracyjne co do istoty sprawy, zatem chybiony jest zarzut skarżących dotyczący zaniechania przez Kolegium dokładnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i ustalenia warunków zabudowy bez należytego wyjaśnienia sprawy. W ocenie Sądu w toku postępowania przed organami obu instancji prawidłowo zakreślono obszar analizowany celem uzyskania kompletnej i odnoszącej się do całości obszaru analizowanego analizy funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy, pozwalającej na rozstrzygnięcie sprawy. Następnie Kolegium prawidłowo uchylając decyzję organu I instancji dokonało ponownej analizy funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy. W ocenie Sądu analiza ta doprowadziła do prawidłowych wniosków, że inwestycja nie jest sprzeczna z istniejącą zabudową, wpisuje się w funkcję mieszkaniową oraz usługowo-produkcyjną, a przekroczenia średnich wartości znajdują się w granicach wyznaczonych przez przepisy rozporządzenia. Z analizy urbanistycznej całego obszaru analizowanego wynika, że na obszarze analizowanym dominuje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącymi budynkami garażowymi i gospodarczymi (działka o numerze ewidencyjnym [...]), zabudowa mieszkaniowo-usługowa (działka o numerze [...]), zabudowa mieszkaniowo-produkcyjno-usługowa (działki o numerach ewidencyjnych [...]), zabudowa usługowa (działka nr [...]). Także na nieruchomości skarżących bezpośrednio graniczących z działką inwestycyjna panuje funkcja mieszkaniowo-jednorodzinno-bliźniacza, usługowa i produkcyjna (k. 93 akt adm. II instancji). Zaznaczyć należy, że analiza uwzględnia aktualną zabudowę na wszystkich działkach znajdujących się na całym obszarze analizowanym. Kolegium przyjęło, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi w obszarze analizowanym 23 %, dla zabudowy mieszkaniowo-usługowo-produkcyjnej i gospodarczej wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 28,7 %, 32,8 %, 57,1 %, 72,8 %, 37,2 %, 29,8 %. Wprawdzie w decyzji organ ustalił wielkość powierzchni zabudowy maksymalnie na 47 %, a więc powyższej wskazanej średniej, lecz konkluzja ta została w uzasadnieniu decyzji wystarczająco uzasadniona. Projektowana powierzchni 47 % nie narusza ładu przestrzennego, mieści się bowiem w zbiorze występujących w analizowanym obszarze i nie przekracza maksymalnej wartości występujących wskaźników. Trzeba przy tym zauważyć, że § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia zezwala na odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej, co zdaniem Sądu miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji zgodnie z art. 107 §3 K.p.a. uzasadnił także w wystarczającym stopniu odstępstwo od zastosowania w niniejszej sprawie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy. Okoliczności powyższe stanowiły więc uzasadnioną podstawę do uchylenia przez Kolegium decyzji I instancji. Zarzuty skarżących w tym zakresie okazały się nieuzasadnione. Nie mają więc racji skarżący, zarzucając organom pozostawienie inwestorowi pełnej dowolności w tym zakresie oraz wydanie warunków zabudowy dostosowanych do wniosku Inwestora bez przeprowadzenia szczegółowej analizy cech i parametrów istniejącej zabudowy i uwzględnienia jej wyników. Dlatego też nie doszło zdaniem Sądu do naruszenia § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Tym samym należy uznać, że spełnione zostały wymogi w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy w kwestii wskaźnika powierzchni zabudowy. Podobnie odnieść należy się do kwestii ustalenia szerokości elewacji frontowej. Z analizy tego parametru na obszarze analizowanym wynika, że dla zabudowy mieszkaniowej wskaźnik ten wynosi od 5 do 12 m, dla zabudowy gospodarczej, produkcyjno-usługowej oraz usługowej wynosi 4 – 26 m, a dla całej, średni wskaźnik dla całej zabudowy ustalono na poziomie 9,1 m. Szerokość elewacji frontowej istniejącego budynku mieszkalnego na działce Inwestora wynosi 11,53 m. W przypadku planowanej inwestycji dotyczącej budynku mieszkalnego to szerokość elewacji frontowej nie ulegnie zmianie. Natomiast szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku usługowo-rzemieślniczego, który będzie umiejscowiony w głębi działki ustalono na 11,59 m – o 6 cm większą niż szerokość istniejącego budynku mieszkalnego, zbliżoną do szerokości elewacji istniejącej na kilku działkach w obszarze analizowanym 11 m (nr [...]) oraz nie przekraczającą maksymalnych szerokości elewacji frontowych znajdujących się w obszarze analizowany sięgających 26 m (działka nr [...]), 13 m (działka nr [...]), 12 m (działka nr [...]). Organ ustalił szerokość elewacji frontowej maksymalnie do 11,59 m, a więc powyższej wskazanej średniej dla całej zabudowy, lecz konkluzja ta została również dostatecznie przez organ uzasadniona. Szerokość elewacji frontowej chociaż przekracza średnią szerokość elewacji przyjętej dla całej zabudowy na obszarze analizowanym (9,1 m), to nie przekracza maksymalnej szerokości elewacji dla istniejącej zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym. Trzeba przy tym zauważyć, że § 6 ust. 2 cytowanego rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, co zdaniem Sądu miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zaznaczyć przy tym należy, że organ w uzasadnieniu decyzji uzasadnił w stopniu wystarczającym odstępstwo od średniej szerokości elewacji frontowej. Bezzasadne są zarzuty skarżących dotyczące nieprawidłowego ustalenia w niniejszej sprawie linii nowej zabudowy (§4 rozporządzenia). Przepis ten dotyczy frontowej linii zabudowy wyznaczanej w odległości od pasa drogowego. Linia ta wyznaczona jest dla budynku mieszkalnego i nie podlega zmianie. Tym samym należy więc uznać, że organ administracji publicznej podjął zgodnie z art. 7 K.p.a. niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Zgromadzony materiał dowodowy został przy tym zebrany w sposób wyczerpujący i rozpatrzony jako całość, co czyni w konsekwencji zadość art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Należy przy tym zaznaczyć, że Stronom zapewniono czynny udział w toku postępowania w szczególności przez składanie zastrzeżeń i wniosków dowodowych. Wreszcie, opisane wyżej ustalenia faktyczne zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie ulega zatem wątpliwości, że wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały w niniejszej sprawie spełnione. Tym samym organy administracji publicznej były zobowiązane do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co też uczyniły. Należy przy tym zaznaczyć, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Może być ona nadto wydana dla więcej niż jednego wnioskodawcy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących użycie przez ustawodawcę sformułowania "chronionego prawem interesu osób trzecich" wskazuje wyraźnie, że nie chodzi w tym przypadku o wszelkie naruszenia ich interesów przez planowaną zabudowę, ale tylko i wyłącznie o takie naruszenia, które wiązać się będą z naruszeniem określonych, konkretnie wskazanych norm prawnych. Przykładowo wskazać można, że naruszenia interesu osób trzecich związku z emisją hałasu, bądź innych zanieczyszczeń środowiska, wiązać się muszą nie z jakąkolwiek emisją hałasu (bądź innych zanieczyszczeń), lecz z emisją przekraczającą określone prawem normy. Powyższych naruszeń konkretnych norm prawa skarżący nie wskazali. Słusznie wskazuje inwestor, że z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich – decyzja ta bowiem nie narusza prawa własności i innych praw tych osób. Słusznie wskazuje Kolegium, że uciążliwości, jak wzrost hałasu, zacienienie badane będą na etapie dalszego postępowania o pozwolenie na budowę. Zarzuty dotyczące wzmożonego ruchu pojazdów, spadku wartości nieruchomości, czy rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej wskazują na interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało, iż wszystkie istotne dla sprawy uwarunkowania zostały w sposób wyczerpujący omówione uzasadnieniu decyzji organu II instancji, w tym jakie obiekty mogły stanowić odniesienie przy ustalaniu wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz przy ustaleniu linii zabudowy. W ocenie Sądu Kolegium w sposób prawidłowy przeprowadziło analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu i dokonując analizy wyznaczonego obszaru prawidłowo ustaliło, że działka inwestora jest położona w terenie o funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i bliźniaczej z zabudową garażową i gospodarczą oraz usługowo-produkcyjną. Istniejąca zabudowa i zagospodarowanie terenu posiada zatem cechy, które mogą być wzorem dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Projektowana zabudowa nie jest sprzeczna z istniejącą funkcja zabudowy na obszarze analizowanym. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braku uzgodnień z właściwymi organami, w tym uwarunkowań drogowych oraz z Prezesem Lotnictwa Cywilnego stwierdzić należy, że są one niezasadne. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się postanowienie z [...] sierpnia 2013r. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego uzgadniające projekt pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (k. 145 akt adm. I instancji). W aktach administracyjnych sprawy znajdują się także uzgodnienia z dostawcami mediów. Kwestia dostępu do drogi publicznej i zjazdu na działkę Inwestora nie ulega natomiast zmianie. Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odwoławcza odpowiada prawu. Kontrolując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało przepisy obowiązującego prawa. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a,. należało oddalić, jak Sąd orzekł w wyroku.