II SA/Po 810/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma W piśmie z dnia 6 sierpnia 2018 r. M. K. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r., [...]. W skardze, poza wnioskami głównymi obejmującym żądanie uchylenia decyzji obu instancji (i zasądzenia kosztów postępowania), skarżący wystąpił także o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został uzasadniony (k. 4 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14 i I OZ 65/14; z dnia 19 grudnia 2013 r., II OZ 1189/13 oraz z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej twierdzić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. wyżej powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14). Rozpoznawany wniosek M. K. nie tylko nie zawiera argumentacji przekonującej o przesłankach z art. 61 § 3 P.p.s.a., ale nie zawiera żadnego uzasadnienia. Jak wyżej wyjaśniono Sąd tymczasem Sąd nie dokonuje z urzędu ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro więc nie wykazano, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Końcowo i uzupełniająco Sąd sygnalizuje, że przedmiotem postępowania jest wymeldowanie M. K. z lokalu przy [...] w [...]. Lokal ten skarżący faktycznie opuścił (przedmiotem sporu jest kwestia dobrowolności tego opuszczenia w kontekście przesłanek wymeldowania). W takiej sytuacji trudno więc w realiach sprawy doszukiwać się okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że zaskarżona decyzja spowoduje skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/ J. Szuma