II SA/Po 811/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma Protokolant: st. sekr. sąd. Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] marca 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Parafii [...] w [...], obejmującego budowę dzwonnicy przykościelnej w [...] wg załączonego projektu zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...] [...], jednostka ewidencyjna [...] P. . W uzasadnieniu wydanej decyzji, organ wskazał, że w dniu [...] marca 2019 r. inwestor - Parafia [...] w [...], złożył wniosek o pozwolenie na budowę dzwonnicy przykościelnej w [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...] [...], jednostka ewidencyjna [...] P. . Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami o których mowa w art. 12 ust. 7, aktualnymi na dzień opracowania projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania Gminy [...]. W ocenie organu, obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje nieruchomość [...], [...], [...] położonych w obrębie [...] [...], jednostka ewidencyjna [...] P. . Organ wskazał, że w dniu [...] marca 2019 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym poprzez dołączenie 5 egzemplarza projektu budowlanego w celu uzgodnienia go z wojewódzkim konserwatorem zabytków - zgodnie art. 39 ust. 3 oraz analizy hałasu. W dniu [...] kwietnia inwestor uzupełnił projekt budowlany, przekładając 5 egzemplarzy projektu budowlanego oraz dołączył wyjaśnienia w zakresie natężenia dźwięku przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] uzgodnił przedmiotową inwestycję. Organ wskazał również, że na podstawie art. 79a § 1 k.p.a. poinformował co zostało nieuzupełnione, wskazując, że w dniu [...] czerwca 2019 r. inwestor złożył wyjaśnienia do przedłożonego projektu architektoniczno - budowlanego. Dołączono deklarację producenta z której wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie przekroczy natężenia dźwięku 50 dB. Organ uznał te wyjaśnienia za zasadne, gdyż zgodnie z deklaracją producenta, zestaw zastosowanych dzwonów w przedmiotowej inwestycji, nie przekracza określonej w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Z 2013 r. poz. 1232, z późń. zm.) normy dotyczącej dopuszczalnego natężenia dźwięku 50 dB. Obowiązujące wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynikają z zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014, poz 112 tekst jednolity z dnia 22 stycznia 2014r.). W dalszych wyjaśnieniach uszczegółowiono, że dzwony będą używane w godzinach: od 6.00 do 8.00 w czasie nie dłuższym niż 2,5 minuty, w godzinach od 8.00 do 20.00 w czasie nie dłuższym niż 5 minut oraz w godzinach od 20.00 do 22.00 w czasie nie dłuższym niż 3 minuty. Organ zwrócił również uwagę, że zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Niemniej, stosownie do ust. 2 ww. przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do publicznej wiadomości informacji i komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu. W ocenie organu, niewątpliwie dzwonnica służyć będzie czynnościom związanym z kultem religijnym, za czym przemawia już sam charakter inwestycji (dzwonnica przykościelna), a także fakt, że inwestorem jest parafia [...]. Z tego też względu należało uznać, że przedmiotowa inwestycja na zasadzie wyjątku jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. W myśl bowiem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z wymaganiami ochrony środowiska. Skoro czynności, do których wykorzystywana będzie dzwonnica, są przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska dopuszczone, to należy je uznać za zgodne z wymaganiami ochrony środowiska. W ocenie organu, inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą nr XV/73/03 Rady Gminy [...] z dnia 16 grudnia 2003 r. (wraz ze zmianami) - została bowiem zaprojektowana na terenie oznaczonym w planie symbolem OS - tereny usług kościelnych. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r., M. M. (dalej: skarżący) wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, poprzez nieposzanowanie, występujących w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy prawo budowlane w zw. z § 11 ust.2 pkt 11 lit. d rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego- poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo nieuzupełnienia braków wniosku o pozwolenie na budowę, w szczególności poprzez nieprzedłożenie przez inwestora analizy hałasu mimo uprzedniego wezwania do złożenia dokumentacji przez organ I instancji, a w konsekwencji również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Wojewoda, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego stanowiska, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wykonał obowiązki z art. 35 ust. 1 pkt 1-5 Prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody, ustalenia organu I instancji, iż inwestor wykonał nałożone ustawą Prawo budowlane obowiązki w tym usunął nieprawidłowości znajdują potwierdzenie w aktach sprawy (postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., deklaracja producenta, że projektowany zestaw dzwonów może być stosowany w przestrzeni publicznej jest instrumentem muzycznym i nie przekracza określonej normy dotyczącej dopuszczalnego natężenia dźwięku 50 dB). Organ stwierdzi nadto, że zamierzenie "Dzwonnica przykościelna" w [...] nie narusza ustaleń m.p.z.p. Działka inwestora położona jest na obszarze oznaczonym symbolem OS - usługi kultu religijnego. Dzwonnica przykościelna wpisuje się w oznaczoną w m.p.z.p. funkcję terenu, gdyż jest elementem liturgii chrześcijańskiej. Inwestor przedkładając treść deklaracji producenta (Pracowni Ludwisarskiej [...] z [...]) dla zestawu dzwonowego molowego al-c2-e2 wykazał, że w sprawie brak podstaw do opracowania dodatkowej analizy rozkładu izofon. Organ odwoławczy wskazał, że w obszarze oddziaływania dzwonnicy znajdują się działki nr [...] (działa inwestora, obszar w m.p.z.p. OS), działka nr [...] (niezabudowana) i działka nr [...] (obszar w m.p.z.p. MRJ), a więc obszary na których dopuszczalny długookresowy średni poziom dźwięku może wynosić 55 dB. Zdaniem Wojewody, akta sprawy nie wskazują, by organ I instancji naruszył przy wydawaniu decyzji przepisy formalne postępowania. Zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego i wyjaśniającego przez organ I instancji jest wystarczający i wskazuje, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa w tym budowlanego określone m.in. w art. art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego oraz przepisy art. 7,8, 11 k.p.a. Z tych powodów odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący, pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając jej naruszenie: - art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, poprzez utrzymanie decyzji w mocy mimo nieposzanowania występujących w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich, - art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 11 lit. d rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez utrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo nieuzupełnienia braków wniosku o pozwolenie na budowę, w szczególności poprzez nieprzedłożenie przez inwestora analizy hałasu mimo uprzedniego wezwania do złożenia dokumentacji przez organ I instancji, oparciu się jedynie na deklaracji producenta dzwonu, a w konsekwencji również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielania pozwolenia na budowę dla Parafii [...] w [...], obejmującego budowę dzwonnicy przykościelnej. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień mających wpływ na wynik sprawy i w związku z powyższym, brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności, wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm., dalej: P.b.), każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jak wynika z art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zakres kognicji organu w zakresie badania przedłożonego mu projektu, zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., obejmuje sprawdzenie: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 P.b.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.). Użyty w tym przepisie zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Dopiero niespełnienie się którejkolwiek z nich uniemożliwia podjęcie decyzji pozytywnej. Przepis ten nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę. Należy wobec powyższego przyjąć, że organ, który wydaje decyzję odmowną, jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań nie zostały spełnione przez inwestora. Jeżeli przeszkody do udzielenia pozwolenia znajdują uzasadnienie w dokumentach, to organ powinien powołać się na te dowody. Wówczas jednak z materiałów tych w sposób jednoznaczny musi wynikać, jakie wymagania i czym uzasadnione nie są w sprawie spełnione (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2010 r., VII SA/Wa 9/10, LEX nr 607075, K. A.. Art. 35. W: Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany. System Informacji Prawnej LEX, 2019). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organy w sposób zasadny uznały, że brak jest podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku inwestora i w związku z powyższym, wydały decyzje pozytywne. Także podnoszone w skardze zarzuty, Sąd uznał za nieuzasadnione. Wskazać bowiem należy, że swoją skargę skarżący oparł na wyrażanych obawach co do hałasu emitowanego przez dzwonnicę. Hałas ten, zdaniem skarżącego, może mieć realne przełożenie na jego codzienne funkcjonowanie we własnym domu, a przede wszystkim może zakłócać odpoczynek pozostałych domowników. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, wskazać należy, że kwestia hałasu regulowana jest Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zgodnie z zawartą w Załączniku do Rozporządzenia Tabelą Nr 1, dopuszczalnym poziomem hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, terenów domów opieki społecznej i szpitali w miastach, wynosi 50dB. W analizowanej sprawie, w treści opisu technicznego do projektu dzwonnicy, w punkcie dotyczącym analizy hałasu, wskazano, że zgodnie z deklaracją producenta, zestaw zastosowanych dzwonów nie przekracza określonej w ustawie normy dotyczącej dopuszczalnego natężenia dźwięku 50dB. Nadto, w opisie technicznym wyjaśniono, że planowane przedsięwzięcie - budowa dzwonnicy przykościelnej zlokalizowane na działce o nr ew. [...], obr. ew. [...], gm. [...] nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego realizacja zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. nr 199 poz. 1227 ze zm.) nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zrealizowane przedsięwzięcie nie będzie wywierać negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i bezpieczeństwo innych obiektów budowlanych znajdujących się w otoczeniu planowanej inwestycji. W obiekcie nie będzie występować emisja hałasu przekraczająca dopuszczalne normy. Oddziaływanie akustyczne nie będzie rozróżniane z tłem działek sąsiednich i nie pogorszy klimatu akustycznego otoczenia. Projektowana inwestycja nie stworzy uciążliwości pod względem emisji zanieczyszczeń gazowych oraz nie będzie miała negatywnego wpływu na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi oraz wody powierzchniowe. Zwrócić również należy uwagę, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty w postaci oświadczenia producenta dzwonów, do której odwoływano się w treści projektu a także pismo inwestora co do zakresu czasowego użytkowania dzwonów. W ocenie Sądu, skoro ze złożonych przez inwestora dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że dźwięki emitowane przez planowany obiekt nie będą przekraczały dopuszczalnych norm, a stanowisko to, zwłaszcza wobec oparcia go na treści oświadczenia producenta dzwonów, nie budzi wątpliwości, organ nie może nakładać na inwestora większych obostrzeń i zobowiązywać do przedkładania dalszych dokumentów, niewynikających z przepisów prawa. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, nakładanie przez organ na inwestora dodatkowych obowiązków w postaci określania jaki wpływ na sąsiednie nieruchomości będzie miało przedstawione natężenie dźwięku, poprzez wyrysowanie na plan zagospodarowania przestrzennego izofonii dźwięku (pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r.) i przedłożenia analizy hałasu (pismo z dnia [...] maja 2019 r.), było bezpodstawne. Skoro bowiem dzwonnica ma emitować dźwięki w dopuszczalnych normach, nie sposób przyjąć by na dalszym terenie (np. na działce skarżącego), uciążliwość przekraczała dopuszczalne normy i w ten sposób ograniczała skarżącego w jego prawie własności. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by w pobliżu inwestycji istniały takie czynniki (np. szczególne ukształtowanie terenu), które mogłyby wzmacniać emitowany przez dzwonnicę dźwięk, powodując przekroczenie dopuszczalnych norm. Tym samym, również niepoparte żadnym materiałem dowodowym zastrzeżenia skarżącego, że opinia producenta dzwonu "jest to opinia subiektywna, niemająca odzwierciedlenia w rzeczywistości, gdyż faktyczne natężenie dźwięków jest zależne od rodzaju zabudowań, które jest inne w mieście a inne na terenach wiejskich i tym samym akustyka danego obszaru znacząco różni się między sobą", nie może zostać uwzględnione. Z akt sprawy nie wynika bowiem, żeby na analizowanym obszarze istniały takie szczególne warunki, które uzasadniałyby obawy skarżącego dotyczące tej opinii. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie istniały podstawy by organ administracji architektoniczno-budowlanej w szerszym zakresie badał kwestię poziomu emisji dźwięku z planowanej inwestycji. Tym samym, skoro nakładanie na inwestora ww. dodatkowych obowiązków było niezasadne, zdaniem Sądu, odstąpienie przez organ od ich żądania od inwestora nie stanowiło naruszenia prawa. Zawarte w treści przedłożonego projektu krótkie oświadczenie zatytułowane "Analiza hałasu" (k. 32 akt), zdaniem Sądu, wypełnia w sposób formalny obowiązek dotyczący treści projektu budowlanego. Zgodnie bowiem z § 11 ust. 2 pkt 11 lit. d Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935), opis techniczny powinien zawierać m.in. dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. Nadto, z uwagi na oparcie ww. analizy na materiałach źródłowych w postaci oświadczenia producenta dzwonów, analiza ta nie budzi również wątpliwości w aspekcie materialnym. Z tej więc przyczyny, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do wymagania od inwestora szerszego rozbudowania tej części przedłożonego do zatwierdzenia projektu. Zdaniem Sądu, w sprawie nie mogą zostać uwzględnione argumenty skarżącego, że nawet dźwięki o niższym natężeniu niż 50dB "mają wpływ na zmęczenie układu nerwowego człowieka, poważnie utrudniają zrozumiałość mowy, zasypianie i wypoczynek" oraz to, że "inwestycja ma charakter długotrwały, a nie chwilowy, co powoduje, że skarżący będzie musiał się z tymi niedogodnościami zmagać przez cały czas". Jak bowiem wskazano wyżej, każdy (a więc także wnioskująca Parafia) ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 P.b.). Powyższe oznacza, że ewentualna odmowa ze strony organów administracji architektoniczno-budowlanej musi mieć oparcie w przepisach prawa i tylko w takich granicach możliwe jej badanie przez Sąd. Organ nie może odmawiać inwestorowi pozwolenia na budowę, gdy inwestycja ta nie narusza przepisów prawa. Jak natomiast wynika z treści § 324 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach. W związku z powyższym, skoro z akt sprawy wynika, że emitowany hałas będzie mieścił się w dopuszczalnych przepisami Rozporządzenia granicach, nie ma podstaw do wydania przez organ decyzji odmownej. W ocenie Sądu, także dalsze argumenty skarżącego pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Skarżący wskazuje bowiem, że w niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone dowody, mające w sposób prawidłowy i obiektywny stwierdzać, że zgoda na tę inwestycję w tym kształcie jest słuszna i uzasadniona. Skarżący powołuje się przy tym na tezę z orzeczenia zapadłego w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego, na tym etapie postępowania jest co najmniej przedwczesna. Należy bowiem wskazać, że wymagania co do zakresu prowadzonego postępowania dowodowego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i w przedmiocie określania dopuszczalnego poziomu hałasu są różne. Etap udzielania pozwolenia na budowę, ze swojej istoty bada jedynie kwestie potencjalnego wpływu emitowanego hałasu na nieruchomości sąsiednie. W tym zakresie, w ocenie Sądu, uczynione to zostało w sposób prawidłowy. Nie ma bowiem na chwilę obecną podstaw do tego by mierzyć rzeczywisty poziom niedogodności jaki będzie się wiązał dla skarżącego z pobudowaniem w jego sąsiedztwie dzwonnicy kościelnej. Dopiero bowiem gdy obiekt ten powstanie i zacznie działać będzie możliwe zbadanie, jak rzeczywiście obiekt ten oddziałuje na otoczenie. W tym celu wówczas dopiero będzie można przeprowadzić stosowne postępowanie, w którym konieczne będzie ustalenie rzeczywistego poziomu hałasu. Zdaniem Sądu, nie znajdują także uzasadnienia uwagi skarżącego dotyczące naruszenia przez organ zasad sporządzania decyzji uznaniowych. Badana decyzja nie miała bowiem takiego charakteru. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego zarzuty nie znajdują uzasadnienia. Nie jest trafnym zarzut naruszenia przez organ art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, poprzez utrzymanie decyzji w mocy mimo nieposzanowania występujących w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich, gdyż organ w sposób uzasadniony przyjął, że uciążliwości powodowane przez inwestycję nie będą przekraczać dopuszczalnych norm. Nie jest także trafny zarzut skarżącego naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 11 lit. d rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez utrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo nieuzupełnienia braków wniosku o pozwolenie na budowę, w szczególności poprzez nieprzedłożenie przez inwestora analizy hałasu mimo uprzedniego wezwania do złożenia dokumentacji przez organ I instancji, oparciu się jedynie na deklaracji producenta dzwonu, a w konsekwencji również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, nakładanie na inwestora dodatkowych wymogów, niewynikających z przepisów prawa było niezasadne a tym samym, odstąpienie przez organ od powyższego nie stanowiło naruszenia prawa. Stwierdzić także należy, że Sąd nie dopatrzył się w sprawie innych naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Za trafne uznać więc należy zawarte w projekcie stwierdzenie, że przedmiotowa budowa zlokalizowana jest w wymaganych odległościach od granic działek sąsiednich, nie powoduje przesłaniania pomieszczeń na pobyt ludzi, nie emituje szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, nie emituje przekraczającego normy hałasu i drgań, nie emituje zanieczyszczeń powietrza, nie powoduje zanieczyszczenia gruntu i wód, nie powoduje zalewania wodami opadowymi, nie powoduje powstawania osuwisk gruntu. Wobec powyższego, z uwagi na spełnienie przez inwestora wymagań w zakresie kompletności wniosku o pozwolenie na budowę, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wyeliminowania wydanej decyzji z obrotu prawnego. Wniesiona skarga podlega więc oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).