II SA/Po 812/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] 2016 r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] 2016r. Nr [...], który nie wyraził zgody na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej nr [...] (dz. nr [...]) nw m. [...] na działkę nr [...]. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z wniosku D. S.A. z siedzibą w [...], reprezentowanego przez pełnomocnika. Wnioskiem z dnia 18.05.2015r. zwrócił się on o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej dz. nr ewid.[...] dla projektowanego obiektu handlowo – usługowego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Z załączonego do wniosku projektu zagospodarowania przestrzennego terenu oraz aktu notarialnego będącego przedwstępną umową sprzedaży wynikało, że projektowany zjazd posiada szerokość 5,00m oraz dostosowany jest dla pojazdów o masie całkowitej powyżej 25 ton na zasadzie prawo i lewoskrętu bez konieczności przebudowy układu komunikacyjnego. Decyzją z dnia [...] 2015r. Nr [...] Wójt Gminy J. nie wyraził zgody na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej nr [...] (dz. nr [...]) w m. [...] na działkę nr [...]. Decyzją z dnia [...] 2015r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, polecając dokonanie ustaleń w zakresie potwierdzenia istnienia w obrocie prawnym działki nr [...] i zachowanie zasad z art. 10 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...]2015r. Nr [...] Wójt Gminy J. nie wyraził zgody na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej nr [...] (dz. nr [...]) w m. [...] na działkę nr [...]. SKO w K. decyzją z dnia [...] 2016r. uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz Miasta i Gminy J. (od [...]2016r. [...] uzyskało prawa miejskie) wydał decyzję odmowną z dnia [...] 2015r. Zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Organ I instancji podał, że wymaganie to dotyczy jedynie zjazdów publicznych, czyli zjazdów do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego. Z uwagi na fakt, że projektowany zjazd jest w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi gminnej z drogą krajową nr [...], Wójt zwrócił się do administratora drogi krajowej o zajęcie stanowiska uwzględniającego wpływ lokalizacji zjazdu na warunki bezpieczeństwa na skrzyżowaniu drogi gminnej z drogą krajową. Pismem z dnia 13.10.2015r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. podała, że "powstanie obiektu handlowego na terenie działki nr [...] przyczyniłoby się do zwiększenia natężenia ruchu na skrzyżowaniu, co przy ograniczonej widoczności spowodowanej łukiem poziomym i pionowym drogi krajowej spowodowałoby pogorszenie warunków bezpieczeństwa wszystkich użytkowników obu dróg. Jedyną możliwością realizacji przez inwestora planowanego zamierzenia jest zobligowanie go do przebudowy omawianego skrzyżowania, obejmującego budowę na drodze krajowej dodatkowego pasa ruchu dla relacji lewoskrętnych". Wnioskodawca po zapoznaniu się z zebranym materiałem nie wniósł żadnych uwag ani żądań. Wójt wydał decyzję odmową z uwagi na fakt, że nie może uwarunkować lokalizacji zjazdu przebudową skrzyżowania drogi krajowej z drogą gminną a lokalizacja zjazdu publicznego bez spełnienia tego warunku wpłynie na pogorszenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Odwołanie od tej decyzji wniósł Inwestor domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podał, że organ nie uzasadnił w żaden sposób, że projektowany zjazd zlokalizowany jest w obszarze oddziaływania drogi gminnej z drogą krajową nr [...], uzasadnienie nie spełniało wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., naruszono również a 11 k.p.a. – zasadę przekonywania. Organ II instancji uzasadniając decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji podał, że wnioskodawca otrzymał informację o stanowisku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. i nie wniósł zastrzeżeń, wobec czego kwestionowanie ustaleń dopiero w toku postępowania odwoławczego nie znajduje uzasadnienia. Przedłożone stanowisko Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. z dnia 13.10.2015r. potwierdza, że powstanie obiektu handlowego na terenie działki nr [...] zwiększy natężenie ruchu na skrzyżowaniu, co przy ograniczonej widoczności spowodowanej łukiem poziomym i pionowym drogi krajowej spowodowałoby pogorszenie warunków bezpieczeństwa wszystkich użytkowników obu dróg. Z tych względów SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że planowany pawilon handlowy i wnioskowany zjazd publiczny będzie generował zwiększony ruch pojazdów i będzie negatywnie oddziaływać na skrzyżowanie drogi gminnej z drogą krajową. We wniesionej w terminie skardze wnioskodawca, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika domagał się uchylenia w całości decyzji organu I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż planowany zjazd miałby powstać w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, tj. w obszarze oddziaływania skrzyżowania, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: - art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasad praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie 3. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez uznanie, iż planowany zjazd miałby powstać w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, tj. w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Zdaniem Skarżącej spółki organ błędnie ocenił rzeczywisty stan zagrożenia w ruchu drogowym nie uwzględniając, iż: - wjazd będzie się odbywał z drogi gminnej, a nie bezpośrednio na drogę krajową nr [...], - planowana inwestycja znajduje się na obszarze zabudowanym, co powoduje, iż ruch jest spowolniony, a na objętym wnioskiem odcinku drogi krajowej znajduje się ograniczenie prędkości do 50km/h, - odległość działki od skrzyżowania to ok. 60 metrów. Ponadto organ nie uwzględnił choćby natężenia ruchu odbywającego się na analizowanym odcinku drogi krajowej, którego określenie pozwoliłoby na pełne zobrazowanie sytuacji faktycznie istniejącej i pozwoliłoby na weryfikację twierdzeń organu. Organ nie powołał się na jakiekolwiek dane potwierdzające istnienie ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym bardziej nie podjął żadnych czynności ustalających chociażby natężenie ruchu na drodze gminnej czy też krajowej. Skarżącą wskazała, że planowany obiekt handlowo – usługowy nie stanowi obiektu wielkopowierzchniowego, a jego powierzchnia użytkowa wynosić będzie ok. 500 m2. Tym samym jego lokalizacja na przedmiotowej nieruchomości nie będzie skutkować istotnym wzmożeniem ruchu drogowego. Jak wynika z doświadczeń inwestora, posiadającego kilkaset marketów tego typu, ilość pojazdów wjeżdżających na i z przedmiotowej nieruchomości będzie oscylowała w granicach 100 – 200 sztuk dziennie, z czego znaczną część tych pojazdów stanowić będą pojazdy poruszające się dotychczas po tej drodze gminnej. Z tych względów zlokalizowany obiekt nie będzie stanowił znacznego generowania ruchu, tym bardziej, że ma on na celu obsługę bieżącą lokalnej ludności zamieszkującej miejscowość [...]. Organ nie zwrócił się chociażby do lokalnej jednostki Policji o dane statystyczne w zakresie wypadków i kolizji na analizowanym odcinku. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty podało, że stanowisko GDDKiA wyraźnie wskazuje, że planowany zjazd publiczny przyczyniłby się do zwiększenia natężenia ruchu na skrzyżowaniu i spowodowałby pogorszenie warunków bezpieczeństwa użytkowników obu dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016.1066 ), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nakłada to na sąd obowiązek oceny zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami postępowania administracyjnego, a w razie stwierdzenia naruszenia przepisów, dokonania oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Ustalenia te sąd przeprowadza wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu i w ich toku nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 dalej powoływanej jako"p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były uzasadnione. W zaskarżonych decyzjach organy odmówiły wnioskodawcy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej Nr [...] (działka nr [...]) do nieruchomości stanowiącej działkę [...] w [...]. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U 2016.1440). Zgodnie z art. 4 pkt 8 tej ustawy zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 zarządcą drogi gminnej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). W przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że od [...]2016r. [...] uzyskało prawa miejskie i tym samym organem właściwym do wydania decyzji był Burmistrz Miasta i Gminy J.. W przedmiotowej sprawie Skarżąca spółka, która na działce [...], której własność nabyła planowała wybudowanie obiektu handlowo – usługowego wniosła o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizacje zjazdu publicznego z drogi gminnej dz. Nr ewid.[...] dla projektowanego obiektu handlowo – usługowego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Działka nr [...] posiada zjazd wyłącznie od w/w drogi gminnej. Teren inwestycji oddziela pas od drogi krajowej o szerokości 2m, stanowiący własność państwa Skałeckich. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 29 ust. 4 tej ustawy ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Organy na podstawie w/w przepisu wydały decyzje odmowną. Powołały się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a w szczególności na § 77, § 79 i § 113 ust. 7 pkt 1 tego rozporządzenia. Zgodnie z § 77 rozporządzenia zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Zgodnie z § 29 rozporządzenia zjazd indywidualny powinien mieć: 1) szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze; 2) nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego; 3) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1 : 1, jeżeli jest to zjazd z ulicy; 4) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania; 5) na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15%. Zgodnie z § 113 ust. 17 pkt 1 rozporządzenia wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: 1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; Uzasadniając swoje stanowisko organy podały, że projektowany zjazd zlokalizowany jest w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi gminnej z drogą krajową nr [...] i z tych względów zwróciły się do administratora drogi krajowej o zajęcie stanowiska. Pismem z dnia 13.10.2015r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. podała, że "powstanie obiektu handlowego na terenie działki nr [...] przyczyniłoby się do zwiększenia natężenia ruchu na skrzyżowaniu, co przy ograniczonej widoczności spowodowanej łukiem poziomym i pionowym drogi krajowej spowodowałoby pogorszenie warunków bezpieczeństwa wszystkich użytkowników obu dróg. Jedyną możliwością realizacji przez inwestora planowanego zamierzenia jest zobligowanie go do przebudowy omawianego skrzyżowania, obejmującego budowę na drodze krajowej dodatkowego pasa ruchu dla relacji lewoskrętnych. Z uwagi na fakt, że Skarżąca spółka nie zajęła stanowiska wobec w/w pisma organy wydały decyzję odmowną, podając, ze lokalizacja zjazdu wpłynie na pogorszenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie Sądu decyzje zostały wydane przedwcześnie. Organy nie dokonały bowiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Należy mieć przy tym na uwadze, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że ocena ta musi być dokonywana (wyjaśniana) w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie, czy organ ten dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez organ przyjęty. Usytuowanie wyjazdu z drogi do obiektu i wjazdu na drogę w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, może stanowić powód odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego. W rozpatrywanej sprawie nie sposób jednak stwierdzić, że w odniesieniu do przedmiotowego zjazdu z drogi powiatowej, organy wyjaśniły, że taki przypadek istotnie zachodzi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał jedynie, że planowana inwestycja, polegająca budowie obiektu handlowo – usługowego spowoduje takie zwiększenie ruchu, co w przypadku położenia nieruchomości w obszarze oddziaływania skrzyżowania stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. I tylko do tego sformułowania ograniczył ustalenia w zakresie braku spełnienia warunków technicznych umożliwiających zezwolenie na lokalizacje zjazdu. Zjazd z drogi publicznej musi spełniać ściśle określone parametry ustalone w § 78 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Dopiero porównanie tych parametrów z wzajemnymi odległościami przedmiotowego zjazdu oraz znajdującego się obok skrzyżowania mogłyby stanowić podstawę do jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii możliwości jego przebudowy. Takich ustaleń jednak w rozpatrywanej sprawie nie dokonano. Należy mieć na uwadze, że określenia: "zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego", "obszarze oddziaływania skrzyżowania" są określeniami nieostrymi, które wymagają od organu szczególnie starannego i precyzyjnego uzasadnienia, uwzględniającego konkretne uwarunkowania lokalne, w nawiązaniu do wymagań technicznych i użytkowych danej drogi. W rozpatrywanej sprawie nie odniesiono się w ogóle do parametrów technicznych zjazdu. Powołując się na nieostre pojęcia zagrożenia bezpieczeństwa czy obszar oddziaływania skrzyżowania nie wskazano żadnych parametrów drogi, odległości, czy innych danych pozwalających uznać, że dany przypadek z § 113 ust. 7 rozporządzenia zachodzi. Organ powołując się na ograniczenie widoczności nie wskazał czy i w jakim stopniu naruszone zostały warunki widoczności określone w ust. 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dołączono zdjęcia ale nie uzasadniono wyciągniętych na ich podstawie wniosków zgodnych z warunkami widoczności z ust. 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Nie odniesiono się również w ogóle do natężenia ruchu na przedmiotowej drodze powiatowej. O ile Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że organ orzekający w rozpatrywanej sprawie ma obowiązek badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie przedmiotowego zjazdu z drogi publicznej np. przez zwracanie się w tym zakresie do policji ( nie ma bowiem ku temu podstawy prawnej), to jednak należy mieć na uwadze, że ustalenia, iż przedmiotowy zjazd jest usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego w rozumieniu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie można dokonać z pominięciem konkretnych uwarunkowań lokalnych oraz wymagań technicznych danej drogi. Brak ustaleń w tym zakresie uniemożliwia odniesienie się do zarzutów skargi, w której podniesiono, że do wzmożenia ruchu nie dojdzie, gdyż obiekt handlowy nie jest obiektem wielkogabarytowym, ilość pojazdów będzie oscylowała w granicach 100 – 200 dziennie, przy czym większość z nich stanowić będą pojazdy poruszające się dotychczas po tej drodze gminnej oraz, że zjazd znajdujący się w odległości 60 m od skrzyżowania nie znajduje się w obszarze oddziaływania tego skrzyżowania. Brak rzetelnej oceny w powyższym zakresie, jak trafnie podniesiono w skardze, spowodował naruszenie przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Organ II instancji odstąpił od zasady samodzielnego rozpoznania sprawy, skupił się tylko na ustaleniach dokonanych na podstawie pisma GDDKiA, gdy tymczasem winien dokonać samodzielnych ustaleń jako organ II instancji i odnieść się do wszelkich zgłoszonych zarzutów, czego nie uczynił, nie wyjaśnił również dlaczego odstąpił od dotychczasowego stanowiska uzasadniającego uchylanie poprzednich rozstrzygnięć organu I instancji, naruszając tym samym art. 7, 8, 11, 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te w zakresie nie dokonania prawidłowych ustaleń co stanu faktycznego sprawy, parametrów technicznych drogi, odległości od skrzyżowania, warunków widoczności i związane z tym braki w uzasadnieniu, w odniesieniu się do zarzutów Skarżącej spółki ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie pozwala bowiem w sposób rzetelny i jednoznaczny ustalić, czy faktycznie w niniejszej sprawie lokalizacja zjazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu i dokonana wymaganych ustaleń w zakresie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wyjaśni nieostre pojęcia "zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego" " w obszarze oddziaływania skrzyżowania" przez odniesienie się co najmniej do parametrów widoczności wskazanych w ust. 5 załącznika nr 2 do omawianego rozporządzenia i wymogów wskazanych w § 77 i § 79 rozporządzenia. Organy powołując te przepisy w ogóle nie odniosły ich treści do stanu faktycznego w sprawie. Z uwagi na powyższe Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 997 zł, na która składa się uiszczony przez Skarżącą wpis w kwocie 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł ustalonej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804) i 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.