II SA/Po 813/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi L.F. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 26 maja 2014r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę Decyzją z dnia 26 maja 2014 r., [...] Wojewoda Wielkopolski (dalej powoływanego jako "Wojewoda"), po rozpoznaniu odwołania L.F., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania (dalej powoływanego jako "Prezydent") z dnia 18 lutego 2014 r., [...], którą organ ten zgłosił sprzeciw wobec zamiaru budowy wiaty magazynowej zamkniętej przy ul. J. [...] w Poznaniu (działka nr [...], ark. [...], obręb K.). Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym. Dnia 6 lutego 2014 r. L.F. złożył w Urzędzie Miasta Poznania zgłoszenie zamiaru budowy "wiaty magazynowej zamkniętej – pomieszczenia gospodarczego na sprzęt ogrodowy i materiały gospodarcze/pomocnicze, wykonanego z blachy falistej o powierzchni do 25 m kw." na działce nr 6 przy ul. J. [...] (k. 1 akt administracyjnych). Do zgłoszenia dołączono oświadczenie L.F. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 2 akt administracyjnych) oraz dokumentację budowlaną dotyczącą projektowanego zamierzenia (k. 8 akt administracyjnych – załącznik do akt). Decyzją z dnia 19 lutego 2014 r., [...], Prezydent, działając na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 – zwanej dalej "P.b."), zgłosił sprzeciw od zgłoszenia złożonego przez L.F. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie zgłaszający zamierza zbudować budynek magazynowy składający się z trzech ścian pełnych z blachy trapezowej, dachu jednospadowego oraz dwuskrzydłowej bramy (również obłożona blachą trapezową). Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 2 P.b. budynek, to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zdaniem Prezydenta zgłaszający planuje usytuowanie budynku na granicy nieruchomości z działką [...] (ark. [...] obręb K.), zatem, zgodnie z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych") działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Organ nie wezwał jednak wnioskodawcy do uzupełnienia zgłoszenia, poprzez zmianę usytuowania budynku, gdyż jego budowa i tak nie jest ujęta w art. 29 P.b., jako zwolniona z uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, zatem zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., zgłoszenie sprzeciwu jest uzasadnione. Niezależnie Prezydent zwrócił uwagę, że wnioskowana nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Janikowo 1" w Poznaniu zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Poznania nr XLIV/545/V/2008 z dnia 4 listopada 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 241, poz. 4201) i leży na terenie o oznaczeniu "U". Jest to teren zabudowy usługowej, dla którego ustalono wysokość zabudowy od 7,0 m do 11,0 m. Planowany budynek nie spełnia tego kryterium. Odwołanie od decyzji Prezydenta wniósł L.F., żądając jej uchylenia. Na wstępie podkreślił, że zgłosił zamiar realizacji wiaty magazynowej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Skarżący wywiódł dalej, że P.b. nie definiuje pojęcia "wiata" ograniczając jedynie, że wiata taka nie może mieć powierzchni zabudowy większej niż 25 m2 i ilość takich obiektów nie może być większa niż 2 na danej nieruchomości. Zdaniem L.F. wiata, której zamiar budowy zgłosił, spełnia oba wymagania, bowiem jej powierzchnia zabudowy to 24 m2 i będzie to jedyny taki obiekt posadowiony na nieruchomości. Odnosząc się do treści decyzji skarżący zwrócił uwagę, że w ocenie organu zamierzenie dotyczy budynku magazynowego trwale związanego z gruntem za pomocą fundamentów. Tym samym Prezydent bezpodstawnie zakwalifikował do obiektów będących budynkami. Wyjaśniając tę kwestię L.F. dodał, że zgodnie z art. 3 pkt 2 P.b., ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie skarżącego Prezydent bezpodstawnie zakwalifikował do budynków obiekt, który nie będzie posiadał fundamentów. Wiata objęta zamierzeniem nie będzie posiadała fundamentu i zostanie połączona z gruntem poprzez połączenie z kostką brukową. Sama kostka brukowa nie jest z gruntem trwale połączona. L.F. wskazał też, że organ doszedł też do nieprawidłowej konkluzji, iż odnośnie obiektu należy stosować rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Wiata nie jest budynkiem i bez znacznie pozostaje fakt, że ma być obłożona blachą trapezową. P.b. nie określa z jakich materiałów obiekt taki jak wiata ma być zbudowany. A zatem stawianie przez organ zarzutów co do materiału, z którego ma być zbudowana wiata uznać należy za nieuzasadnione. Z powyższych powodów zdaniem L.F. dalsze wywody organu odnoszące się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego także nie mają w sprawie zastosowania. Skarżący sprzeciwił się także twierdzeniom organu dotyczącym przeznaczenia obiektu. Podkreślił, że sprawę należało rozważać jedynie w świetle P.b., które zawiera definicję poszczególnych obiektów budowlanych. Rozszerzanie katalogów obiektów bez uwzględnienia zawartej w przepisach definicji nie może mieć w sprawie miejsca. Decyzją z dnia 26 maja 2014 r., [...] Wojewoda utrzymał decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwanej dalej "K.p.a."). W pierwszej kolejności podniósł, że art. 29 P.b. ustala katalog budów i robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 1 pkt 2 tego artykułu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z kolei w zgłoszeniu inwestor na podstawie art. 30 pkt 2 P.b. powinien określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Wojewoda wskazał, że L.F. zgłosił wykonanie prac budowlanych polegających na wzniesieniu wiaty magazynowej zamkniętej na sprzęt gospodarczy i materiały gospodarczo-pomocnicze. Planowana powierzchnia zabudowy wynosi 24 m2 (3,0 m szerokość obiektu, 8,0 m długość obiektu) natomiast maksymalna wysokość wiaty wynosi 2,60 m. Inwestor zaprojektował dach jednospadowy z odprowadzeniem wód opadowych na swoją działkę. Wskazując na powyższe – zdaniem organu odwoławczego - kluczowymi zagadnieniami są pojęcia wiata, budynek gospodarczy oraz definicja budynku. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Wojewoda podkreślił, że P.b. nie definiuję pojęcia wiaty, jednakże zawiera definicję legalną budynku. W myśl art. 3 pkt 1 P.b. obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Definicje pojęć budynku, budowli oraz obiektu małej architektury zostały zawarte odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 wymienionego przepisu. W celu ustalenia, z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia, przepisy te należy rozpatrywać łącznie. Organ dalej wywiódł, że zgodnie z art. 3 pkt 2 P.b. budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, że obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów, bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Wskazując na powyższe Wojewoda doszedł do przekonania, że zgłoszony obiekt nie posiada cech, które charakteryzują budynek, bowiem jak wynika z projektu nie posiada fundamentu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że art. 3 pkt 3 P.b., stanowiący, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie tego rodzaju obiektów budowlanych. Zakresem pojęcia budowli objęte są zatem również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, nic będące budynkiem lub obiektem małej architektury. Dlatego do budowli należy, co do zasady, zaliczyć wiaty. Dalej Wojewoda wskazał, że przy wykładni pojęć z zakresu prawa budowlanego można także sięgnąć do art. 29 P.b. Art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące budynki gospodarcze, wiaty i altany o powierzchni zabudowy do 25 m2. Z zestawienia tego wynika wprost, że wiaty nie są budynkami gospodarczymi. Wiata nie stanowi także obiektu małej architektury. Zdaniem organu odwoławczego można powołać się także na definicję wiaty, która jest zawarta w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zgodnie z tą definicją "wiatą jest szczególny rodzaj budynku, stanowiący pomieszczenie naziemne nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione"). W ocenie Wojewody można wywieść, że w świetle art. 3 pkt 2 i 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. wiata składająca się z fundamentów oraz dachu posadowionego na słupach i nieposiadająca ścian jest budowlą, a nie budynkiem, czy obiektem małej architektury. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Zaprojektowany przez L.F. nie jest zatem budynkiem gospodarczym, bowiem w istocie nie posiada fundamentów. Nie jest też wiatą, gdyż posiada ściany. Zdaniem Wojewody z tych powodów obiekt ten nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. W końcowej części uzasadnienia decyzji Wojewoda zwrócił uwagę, że na powołane wcześniej przez Prezydenta przepisy planu miejscowego, z którymi projektowany obiekt nie jest zgodny. W skardze L.F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez uznanie, że projektowany obiekt nie jest wiatą, a co za tym idzie obiekt ten nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Argumentując swe stanowisko skarżący podkreślił, że w świetle art. 3 pkt 1, 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. zasadniczą kwestią w sprawie jest ustalenie, czy obiekt który ma zamiar wybudować podlega zgłoszeniu i czy został on prawidłowo zakwalifikowany, w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b., jako wiata. W ocenie L.F. w powszechnym rozumieniu, za wiatę uważa się "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, przystankiem" (Uniwersalny Słownik Języka polskiego, pod red. S. Dubisza, t. 5, Warszawa 2003 r., s. 80). Obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania, jest lekką budowlą w postaci dachu wspartego na słupach. Jest on wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tj. posiada ściany i dach. Dalej skarżący zaznaczył, że w art. 3 P.b. ustawodawca wprowadził definicje legalne różnych pojęć, wśród których brak było i brak nadal definicji pojęcia "wiaty". Z przepisów tej ustawy wynika jednak, że tam gdzie pojęcie to jest używane funkcjonuje ono w zgodzie ze znaczeniem potocznym. Przepisy nie definiują pojęcia "wiata". Wskazują jedynie, że wiata nie może mieć powierzchni większej niż 25 m2, a ilość takich obiektów nie może być większa niż 2 na danej nieruchomości. Dalej L.F. podkreślił, że wiata którą ma zamiar posadowić nie jest budynkiem, gdyż nie będzie ona posiadała fundamentów. Bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że wiata ma być obłożona blachą trapezową jako przegrodami zewnętrznymi, skoro przepisy Prawa budowlanego nie określają w żaden sposób z jakich materiałów obiekt taki jak wiata ma być zbudowany i nie określają, że wiata to obiekt bezwzględnie pozbawiony przegród zewnętrznych. Zdaniem skarżącego należy też zwrócić uwagę na funkcję jaką ma pełnić obiekt. Wiata będzie służyć do przechowywania sprzętu gospodarczego związanego z zagospodarowaniem działki budowlanej. "Wiata" w rozumieniu potocznym to miejsce, w którym następuje składowanie sprzętów lub materiałów, w celu uchronienia ich od wpływu czynników zewnętrznych w szczególności atmosferycznych. Znaczenie potoczne tego słowa nakierowane jest przede wszystkim na to, że wiata ma służyć przechowaniu, a bez znaczenia pozostaje to, czy wiata jest obudowana ze wszystkich stron i czy posiada drzwi. Obiekt zaprojektowany przez Skarżącego ma służyć jako miejsce składowania, w szczególności sprzętu ogrodniczego, a nie jako magazyn towarów. W konkluzji L.F. powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VII SA/Wa 2117/13, w którym stwierdzono że art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. stanowi, że koniecznym wymogiem jaki winny spełniać wiaty jest wyłącznie powierzchnia ich zabudowy, która nie może przekraczać 25 m2, przy łącznej liczbie wymienionych w tym przepisie obiektów nieprzekraczającej dwóch obiektów na działce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko i podkreślił, że wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o rzetelną analizę stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa. Dodał także, iż dnia 11 czerwca 2014 r. wpłynęło, do wiadomości Wojewody pismo współwłaścicielki M.F., w którym zaprzecza ona jakoby udzieliła zgody na prace budowlane na terenie nieruchomości przy ul. J. [...] w Poznaniu. Wojewoda zawiadomił Prokuraturę Rejonową o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez L.F., polegającego na podaniu nieprawdy w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Dnia 15 lipca 2014 r. do Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego przybyła M.F. i po zapoznaniu się z aktami sprawy oświadczyła, iż dnia 17 maja 2013 r. odwołała wszelkie pełnomocnictwa jakie wcześniej zostały udzielone L.F. do reprezentowania i prowadzenia jakichkolwiek spraw w tym w szczególności w sprawach związanych z nieruchomością położoną w Poznaniu przy ul. J. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę L.F. należało oddalić, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Poznania są zgodne z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania. Przed przystąpieniem do rozważań prawnych w pierwszej kolejności konieczne jest poczynienie pewnych uwag dotyczących przedmiotu, którego sprawa dotyczy – obiektu budowlanego podlegającego określonej kwalifikacji w świetle P.b. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem złożonym na podstawie art. 30 ust. 1 P.b., podobnie zresztą jak i postępowanie wywołane wnioskiem o pozwolenie na budowę jest o tyle specyficzne, że ocenie – w świetle przepisów prawa budowlanego – podlega nie tyle istniejący obiekt, ale obiekt scharakteryzowany przez inwestora, którego realizacja jest w sferze jego zamiaru. Oznacza to, że w toku postępowania istniejące wątpliwości dotyczące charakterystyki zamierzenia rozstrzyga właśnie inwestor, który jest obowiązany sprecyzować parametry projektowanego obiektu. W niniejszej sprawie Prezydent, który wniósł sprzeciw w pierwszej instancji, przyjął, że L.F. planuje zrealizować budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b., a więc obiekt posiadający fundament. W odwołaniu skarżący natomiast jednoznacznie podkreślił, że projektowany obiekt nie będzie posiadał fundamentu. Potwierdził, iż będzie to "wiata", której trzy ściany będą wypełnione. Twierdzenia skarżącego co do braku fundamentów nie korespondowały z przedłożona przez niego dokumentacją budowlaną. W tych warunkach Wojewoda trafnie nie podzielił stanowiska organu I instancji co do kwalifikacji planowanego obiektu i w okolicznościach rozpoznawanej sprawy słusznie przyjął, że przedmiotowy obiekt jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b.. Odnosząc się do kwestii materialnoprawnych, stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez uznanie, że projektowany obiekt nie jest wiatą, a co za tym idzie obiekt ten nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19 i 20a-21. Powołując się na powyższe przepisy L.F. podkreśla w skardze, że prawo nie określa definicji "wiaty". Przytacza potoczne rozumienie tego pojęcia i zaznacza, że nie wyklucza ono istnienia we wiacie przegród zewnętrznych. Zdaniem skarżącego należy skoncentrować się na funkcji tego rodzaju obiektu, który ma za cel ochronę sprzętów i materiałów od wpływu czynników zewnętrznych, w szczególności atmosferycznych. Sąd oceny skarżącego nie podziela. Wbrew przekonaniu skarżącego, o charakterze obiektu nie decyduje wyłącznie funkcja jaką będzie pełnił ale także jego cechy i parametry techniczno-budowlane. Trafnie odnotował Wojewoda, że Prawo budowlane, choć posługuje się terminem "wiata", to równocześnie posługuje się innymi podjęciami, takimi jak "budynek", czy "budynek gospodarczy". Budynkiem jest "obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach" (art. 3 pkt 2 P.b.). Wiata nie jest budynkiem i zdaniem Sądu odróżnia ją od niego przede wszystkim to, że jest ona pozbawiona wszystkich albo większości przegród zewnętrznych. Takie rozumienie pojęcia wiaty nie jest odosobnione, zważywszy że właśnie tak postrzega ją prawodawca. W załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.) za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która "stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione". Nie bez znaczenia jest także to, że ustawodawca w art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. odróżnia "wiaty" od "parterowych budynków gospodarczych", które zezwala realizować na tych samych warunkach (na podstawie zgłoszenia). Nie może budzić zatem wątpliwości, że wiaty nie można traktować jako synonimu budynku gospodarczego, a więc obiektu zamkniętego. Z powyższych względów także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje się, że budynek w odróżnieniu od wiaty stanowi obszar zamknięty z każdej strony przegrodami (wyrok z dnia 28 grudnia 2007 r., II OSK 1740/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że nie sposób było uznać, iż zgłoszenie L.F. dotyczyło "wiaty" w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b., skoro przewidział on realizację obiektu budowlanego, którego trzy ściany miały być wypełnione blachą trapezową i który od przodu miał posiadać bramę dwuskrzydłową. Powołane wyżej rozważania prowadzą do wniosku, że projektowany przez skarżącego obiekt należało zakwalifikować jako budowlę, przy czym nie jest to żadna z budowli, która została wymieniona w art. 29 P.b. Wymaga ona zatem uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu Sąd uzupełniająco wyjaśnia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie już rozważano kwestię kwalifikacji obiektów, takich jak projektowany przez L.F. – obiektu blaszanego ze ścianami pełnymi, pozbawionego fundamentów. W wyroku z dnia 7 listopada 2007 r., II OSK 1442/06 (orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że tego rodzaju obiekt stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b P.b. Jego usytuowanie nie będzie wymagało pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy będzie on spełniać warunki wynikające z treści art. 29 ust. 1 i 2 P.b. (por. też wyrok z dnia 1 kwietnia 2011 r., II OSK 576/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi, gdyż nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 29 i 30 P.b. zwalniająca zamierzenie L.F. od uzyskania pozwolenia na budowę. Nawet gdyby założyć, że projektowana budowla jest obiektem o charakterze tymczasowym, to nie można zaliczyć jej do eksponatów wystawowych (art. 29 ust. 1 pkt 25 P.b.) nie jest też obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych (art. 29 ust. 1 pkt 24 P.b.), jak również obiektem tymczasowym przewidzianym do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b.). Wszystko to prowadzi do wniosku, że organy trafnie uznały za zasadne wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 P.b. Zgodnie z tym ostatnim przepisem "Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: (...) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę". Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd uzupełniająco zwraca też uwagę, że orzeczenie powoływane przez skarżącego na poparcie jego twierdzeń – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r., VII SA/Wa 2117/13 (orzeczenia.nsa.gov,.pl) dotyczy zupełnie innej tematyki, aniżeli będąca przedmiotem niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiadał się na temat warunków realizacji obiektu zbliżonego do altany ogrodowej, czy oranżerii, uznając zresztą, że (w warunkach sprawy) wymaga on pozwolenia na budowę. Z kolei twierdzenie, które L.F. wywodzi z tego wyroku, dotyczące parametru powierzchni zabudowy wiaty, przedstawione jest jedynie w części sprawozdawczej omawianego orzeczenia i jest fragmentem wypowiedzi skarżącego, a nie Sądu. Mając na względzie powyższe Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku.