II SA/Po 825/20

Dnia 29 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2021 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Dnia [...] marca 2020 r. K. K. (zwana dalej "wnioskodawcą" lub "Skarżącą") złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Do wniosku dołączono umowę najmu przedmiotowego lokalu (adres: ul. [...] w P.) zawartą w dniu [...] lipca 2018 r. pomiędzy Z. sp. z o.o. a A. i A. K.. Zgodnie z § 3 przedmiotowej umowy: "Do wspólnego zamieszkiwania z Najemcą uprawniona jest K. K., matka p. A. K. PESEL [...]." Do wniosku dołączono także zawartą przed notariuszem ugodę oraz oświadczenie o poddaniu się egzekucji na podstawie art. 777 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1360) oraz umowę użyczenia lokalu mieszkalnego zawartą w dniu [...] lutego 2020 r. pomiędzy A. K. a wnioskodawcą, co do pokoju nr [...] wraz z ˝ udziału w częściach wspólnych lokalu. Tym samym wnioskodawcy przypada [...] m2 (§ 2 ust. 1 i 2 umowy). Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta P. (zwany dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") odmówił przyznania wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji podano, że podobna sprawa z wniosku Skarżącej już była rozpoznawana. Wykorzystano więc dokumentację z tamtej sprawy (na podstawie art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a."]). Pismem z dnia [...] maja 2019 r. potwierdzono, że wnioskodawcy przysługują uprawnienia do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu na podstawie obowiązującej umowy najmu. Ponadto przywołano pismo z dnia [...] czerwca 2019 r., w którym informowano już, że wnioskodawca posiada tytuł prawny do zajmowania lokalu, a także że nie wyraża zgody na zawarcie umowy użyczenia, gdyż jest to kreowanie kolejnego tytułu prawnego do tego samego lokalu. Przedłożona umowa użyczenia nie może stanowić podstawy do przyznania dodatku mieszkaniowego. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2133 ze zmianami, zwanej dalej "u.d.m.") wnioskodawca nie posiada żadnego ze wskazanych tytułów prawnych. W terminowo wniesionym odwołaniu, Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika – R. S., wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez niego. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia: 1) przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji pomimo braku zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; 2) przepisów art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji nieodpowiadającej w pełni wymogom prawa tj. wydanie decyzji, która nie posiada uzasadnienia faktycznego, które powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodów których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz przede wszystkim brak w tej decyzji uzasadnienia prawnego tj. wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; 3) art. 11 k.p.a. tj. zasady przekonywania, poprzez nieprawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie niniejszej decyzji; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wyrażającej się w braku wszechstronnej oceny zgromadzonego w stanie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy oraz brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i zasadami doświadczenia życiowego oraz podstawowej wiedzy wynikającego z u.d.m. oraz dorobku judykatury sądowej, zlekceważenie wykładni przepisów prawa przedstawionej w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt III CZP 49/18. 5) art. 7 ust. 1 i 1a w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. w sposób rażący przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przedmiotowych norm prawnych. Zdaniem Skarżącej umowa użyczenia, w wyniku której partycypuje w kosztach związanych z najmem lokalu stanowi wystarczający tytuł prawny do ubiegania się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO w P.", "Kolegium" lub "organ II instancji") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podtrzymał twierdzenia Prezydenta. Uznano, że tytułem prawnym do zamieszkiwania przez Skarżącą w przedmiotowym lokalu jest umowa najmu, zwarta między jej córką a Z. sp. z o.o. w P.. Ta umowa stanowi pierwotny tytuł prawny do zamieszkiwania przez Skarżącą w lokalu przy ul. [...] w P.. Z kolei umowa użyczenia doprecyzowuje jedynie zasady ponoszenia przez Skarżącą odpłatności za mieszkanie w tym lokalu. Kolegium powołało się na analogiczną sprawę z wniosku Skarżącej, gdzie decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówiono dodatku mieszkaniowego zajmując podobne stanowisko. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...] oddalił skargę wnioskodawcy. SKO w P. w pełni podtrzymało twierdzenia wyrażone w powołanej, analogicznej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła pełnomocnik Skarżącej – r. pr. L. M.-D. kwestionując decyzję Kolegium w całości. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wyrażające się w braku wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy oraz brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z podstawowymi zasadami logiki i zasadami doświadczenia życiowego; 2) art. 6 w związku z art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. przez nieprawidłowe ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez Skarżącą w postępowaniu odwoławczym oraz brak rzeczowego odniesienia się do zarzutów i argumentów Skarżącej istotnych dla rozstrzygnięcia oraz ich merytorycznej oceny; 3) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na to, że organ II instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego Skarżąca nie ma jakiegokolwiek tytułu prawnego do korzystania z przedmiotowego samodzielnego lokalu mieszkalnego; 4) art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji; SKO w P. nie przeprowadziło w tym zakresie jakiejkolwiek kontroli instancyjnej, a co istotniejsze – swego poglądu nie potwierdziło jakimkolwiek orzecznictwem sądowym; 5) art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji nieodpowiadającej w pełni wymogom prawa tj. wydanie decyzji, która nie posiada uzasadnienia faktycznego, które powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodów których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz przede wszystkim brak w tej decyzji uzasadnienia prawnego tj. wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz poglądów judykatury sądowej; 6) art. 11 k.p.a. tj. zasady przekonywania, poprzez nieprawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie niniejszej decyzji; 7) rażące naruszenie art. 7 ust. 1 i 1a w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przedmiotowych norm prawnych. Na tej podstawie, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości z powodu ich niezgodności z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dowodząc zasadności zarzutów skargi Skarżąca podniosła, że organ II instancji naruszył przepisy o postępowaniu administracyjnym, gdyż nie zebrał i nie przeanalizował materiału dowodowego. Jest to naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady praworządności. W znacznej części uzasadnienie skargi jest tożsame z treścią odwołania. Skarżąca wskazała dodatkowo, że ciążący na A. K. obowiązek alimentacyjny obliguje ją do zajęcia się matką – Skarżącą. Stąd zamieszkiwanie w lokalu przy ul. [...] w P. jest wyrazem tej opieki. Sam Z. sp. z o.o. miał stwierdzić w korespondencji, że Skarżąca posiada tytuł prawny w związku z zawartą umową najmu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym, zarządzeniem z dnia [...] maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] lipca 2021 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Rozpoznając zarzuty skargi Sąd doszedł do wniosku, iż nie są one uzasadnione. Stanowisko Sądu wynika z następującej argumentacji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.m.: "Dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu." Zarówno z akt sprawy jak i oświadczeń Skarżącej wynika, że jedynym wariantem analizowanym w niniejszej sprawie była okoliczność z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. Z powyżej przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca zamieszkuje ze swoją córką (A. K.) oraz wnukiem (A. K.). A. i A. K. są najemcami lokalu przy ul. [...] w P., co zostało stwierdzone na podstawie umowy najmu z Z. sp. z o.o. w P. (k. 8 akt administracyjnych I instancji). Na mocy § 3 umowy najmu, Skarżąca ma prawo do zamieszkiwania w tym lokalu. Uprawnienie zawarte w treści tego przepisu umowy rozpoczyna stosunek prawny nawiązujący się za zgodą wynajmującego pomiędzy A. K. a Skarżącą polegający na jej prawie do zamieszkiwania w rzeczonym lokalu. Na żadnym z etapów nie powstaje natomiast stosunek prawny pomiędzy wynajmującym a Skarżącą. Z drugiej strony A. K., co sama podkreśliła, posiada zobowiązanie alimentacyjne, które obliguje ją do zajmowania się matką. Wynajmujący wiedząc o tym stanie rzeczy dopuścił zamieszkiwanie w lokalu wyłącznie Skarżącej poza najemcami. Zamysł wynajmującego podkreśla treść § 10 umowy najmu dotycząca zakazu zawierania dalszych umów bez jego wyraźnej zgody. Bezsporne jest również to, że Zakład Komunalnych Zasobów Lokalowych sp. z.o.o. wyraźnie zastrzegł, że nie wyraża zgody na zawieranie żadnej innej umowy. W odniesieniu do Skarżącej umowa użyczenia jest powielaniem stosunku prawnego, który już istniał na podstawie umowy najmu. W ocenie Sądu w składzie orzekającym decyzja SKO w P. odpowiada prawu. Tak jak wskazano powyżej, stosunek prawny powstały na mocy najmu między A. i A. K. a Z. sp. z o.o. rodzi także drugi stosunek, na mocy którego Skarżąca ma prawo zamieszkiwać w lokalu przy ul. [...] w P.. Na mocy drugiego stosunku prawnego Skarżąca może mieć roszczenie względem córki i wnuka, aby móc zamieszkiwać w lokalu przez niech wynajmowanym. Tego roszczenia nie ma względem wynajmującego. Zawarcie kolejnej umowy, rodzącej kolejny stosunek zobowiązaniowy nie wpływa w żaden sposób na ten, który już istnieje w sposób niezależny. Fakt zawarcia umowy użyczenia za odpłatność nie sprawia, że oto powstaje tytuł prawny do lokalu przysługującemu Skarżącej. Należy zgodzić się z Kolegium, a także Prezydentem, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. dotyczy osób, które nie mają poza powstałym właśnie tytułem prawnym żadnego innego, który uprawniałby do zajmowania lokalu. W sytuacji Skarżącej jest inaczej. Nie jest tak, że bez umowy użyczenia Skarżąca nie ma prawa zamieszkiwać w przedmiotowym lokalu. To prawo wynika z § 10 umowy najmu, jaką zawarła jej córka i wnuk z Z. sp. z o.o. w P.. Nie może ujść z pola widzenia tut. Sądu, że w analogicznej sprawie wypowiadały się już sądy administracyjne. Należy najpierw powołać wspominany już wyrok tut. Sądu, w którym stwierdzono, że chociaż umowa użyczenia stanowi co do zasady tytuł prawny do lokalu, to jednak ten stosunek prawny ma charakter wtórny względem już obowiązującej umowy najmu (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 1059/19, podobnie wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1181/07, dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Tutejszy Sąd stwierdził wówczas: "Z umowy tej [najmu – uwaga Sądu] wynika, że skarżąca jest uprawniona do wspólnego zamieszkiwania z najemcami (§ 3). (...) Jej prawo do zamieszkiwania w w/w lokalu nie wymaga odrębnego tytułu prawnego, znajduje bowiem uzasadnienie w przepisach prawa rodzinnego i wynika z § 3 umowy najmu." Skarga kasacyjna wniesiona od powołanego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który zaaprobował zakwestionowaną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny uznał wówczas, że bez zgody Zakładu Komunalnych Zasobów Lokalowych sp. z o.o. najemcy nie byli uprawnieni do rozporządzenia przedmiotem najmu, w tym także do zawierania umowy użyczenia. Uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu przez Skarżącą wynika z umowy najmu, które choć nie stanowi o istnieniu samoistnego tytułu do lokalu to jednak o prawie do zamieszkiwania w nim. To uprawnienie jest zespolone z umową najmu do tego lokalu. Umowa użyczenia nie kreuje tytułu prawnego do lokalu tak samo jak obowiązku alimentacyjne wynikające z prawa rodzinnego. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania o tym, że Skarżąca nie była uprawniona do uzyskiwania dodatku (zob. wyrok NSA z dnia [...] stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK [...], dostępny w CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela to stanowisko, co jednocześnie świadczy o niezasadności zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 ust. 1 i 1a w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. Skarżąca podnosi charakter rażący naruszenia tych przepisów, jednakże należy wyjaśnić, że jest to mocno chybiony zarzut. Rażące naruszenie prawa oznacza zastosowanie przepisu, który nie posiada żadnego związku ze sprawą administracyjną, co zresztą nie wymaga wnikliwej analizy. Organy administracji publicznej orzekające w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego dokonały samodzielnie wykładni powołanych przepisów przedstawiając własną argumentację na rzecz zapadłych rozstrzygnięć. Nie da się zatem postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy stwierdzić ich niezasadność. Zarówno Prezydent jak i Kolegium orzekały na podstawie kompletnych materiałów dowodowych. Organy były w posiadaniu umowy najmu (z dnia [...] lipca 2018 r.) oraz umowy użyczenia (z dnia [...] lutego 2020 r.), które jasno wskazywały kolejność ich zawarcia, a więc i kolejność powstałych stosunków zobowiązaniowych. To na mocy pierwszej z tych umów (najmu) Skarżąca ma prawo do zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w P.. Przedstawione dokumenty dotyczące obowiązków alimentacyjnych nie mają wpływu na niniejszą sprawę, ponieważ, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym wyroku o sygn. akt III OSK 3425/21, zobowiązania alimentacyjne nie rodzą tytułu prawnego do rzeczonego lokalu. Zatem żaden z dokumentów, w tym zawarta ugoda nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Dodatkowo organy zasadnie oceniły fakt, że Z. sp. z o.o. w P. nie wyraził zgody na zawieranie umów co do wynajmowanego lokalu, ponieważ tytuł prawny do zamieszkiwania w nim przez Skarżącą już jest. Powoływanie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt III CZP 49/18 nie może odnieść zamierzonego przez Skarżącą skutku. Sąd Najwyższy uznał w swoim rozstrzygnięciu, że osoba korzystająca z lokalu mieszkalnego na podstawie umowie użyczenia zawartej z najemcą lokalu bez zgody wynajmującego wymaganej na podstawie przepisów prawa cywilnego jest lokatorem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 ze zmianami). Należy zauważyć, że teza tej uchwały nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawy, ponieważ podstawą materialnoprawną w niniejszej sprawie jest u.d.m., a nie wskazana ustawa. Do tego, Sąd Najwyższy przesądził o byciu lokatorem, a nie o powstaniu tytułu prawnego uprawniającego do pozyskania dodatku mieszkaniowego, o którym mowa w u.d.m. Zarzut nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie może mieć wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. SKO w P. przedstawiło swoją argumentację w zakresie wystarczającym do wyciągnięcia wniosku o zasadności decyzji organu I instancji. Chociaż Kolegium powinno odnieść się do wszystkich zarzutów to jednak należy uznać, że to naruszenie nie może skutkować jego uchyleniem, bowiem zaskarżone następnie rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów w sytuacji, gdy odniesienie się do tych, które przesądzają już o wyniku sprawy nie sprawi, że rozstrzygnięcie będzie poparte mocniejszym uzasadnieniem, a tym samym skutek z niego wynikający będzie silniejszy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji przedstawił swoje stanowisko i uargumentował, że umowa użyczenia nie rodzi tytułu prawnego do lokalu, gdy obowiązuje już umowa najmu, na podstawie której Skarżąca może zajmować go. Kolegium wskazało na pierwotność stosunku zobowiązaniowego wynikającego z umowy najmu względem stosunku zobowiązaniowego wynikającego z umowy użyczenia. Subiektywna ocena Skarżącej co do nieprzekonującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie może przesądzać o konieczności jej uchylenia. Organ administracji publicznej jest zobowiązany do przeprowadzenia procesu wykładni prawa, a następnie uzasadnić to, w jaki sposób ten proces przebiegał, co ostatecznie doprowadziło organ do konkretnego rozstrzygnięcia. Nie sposób nie zauważyć, że Kolegium przeprowadziło taki proces, którego efekty znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Ocena Skarżącej, która jest niezadowolona z tego rozstrzygnięcia nie wpływa na to, że organ II instancji spełnił swój obowiązek i zasadnie zastosował art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym zarzut naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a. należy uznać za niezasadne. Warto zwrócić uwagę, że korzystanie z dorobku orzecznictwa sądowego jest jedynie narzędziem dla wzmocnienia siły argumentu przez podmiot stosujący prawo. Nieodwoływanie się do orzeczeń nie stanowi uchybienia przez organ administracji publicznej. Nawet jeśli pogląd organu miałby być odosobniony, co mogłoby potwierdzać zaniechanie powołania orzecznictwa, a nawet poglądów doktryny, to organ ten ma prawo przedstawić swój punkt widzenia, do którego jest przekonany. W sytuacji, w której efekty wykładni prawa oddają zamysł ustawodawcy, powoływanie orzecznictwa jest jedynie walorem dodatkowym, bez którego rozstrzygnięcie nie traci niczego. Podsumowując, umowa użyczenia nie stanowi tytułu prawnego Skarżącej do lokalu, w którym zamieszkuje, ponieważ to prawo wynika z zawartej wcześniej umowy najmu zawartej przez jej córkę i wnuka z Zakładem Komunalnych Zasobów Lokalowych sp. z o.o. Obowiązki alimentacyjne, fakt bycia lokatorem i zawarta umowa użyczenia nie rodzą tytułu prawnego z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m., który uprawniałby Skarżącą do pobierania dodatku mieszkaniowego. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze. Sąd nie znalazł także innych, niewymienionych w skardze uchybień skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.