II SA/Po 827/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] 2018 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego – bukaciarni wraz z budową zbiornika na płynne odchody zwierzęce, na działkach nr [...], obręb Z., gm. J., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ww. decyzją Burmistrza [...] ustalił na rzecz J. P. warunki zabudowy dla wspomnianej inwestycji. Z treści decyzji wynika, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1073 ze zm., dalej: upzp). Odwołanie od tej decyzji wniosła M. J. – właścicielka sąsiedniej nieruchomości, zarzucając organowi I instancji brak dokonania jakiejkolwiek kwalifikacji terenu znajdującego się w odległości mniejszej niż 100 m od granic inwestycji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 542 ze zm., dalej: r.e.g.b. (patrz § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm., dalej: r.p.m.z.o.ś.). Nadto odwołująca podniosła, że decyzja jest wewnętrznie sprzeczna – w pkt 4.3 dopuszcza na terenie wnioskowanych działek jedynie lokalizację inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tymczasem docelowa obsada tj. maksymalnie możliwa obsada inwentarza ma wynosić na tym terenie 303 DJP, a to oznacza, że planowane przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51 r.p.m.z.o.ś.), których decyzja o warunkach zabudowy wyraźnie zakazuje. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję SKO w K. wskazało, że w trakcie rozprawy administracyjnej przed Kolegium inwestor podał, że przedsięwzięcie ma obejmować chów do 300 zwierząt. Dla planowanej inwestycji wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Wedle inwestora planowany budynek inwentarski ma kontynuować już prowadzoną przez niego hodowlę bydła. Kolegium przywołało treść art. 4 ust. 2 oraz art. 61 ust. 1 i 4 upzp. Zdaniem organu II instancji Burmistrz prawidłowo przyjął, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową i zastosowanie znajduje art. 61 ust. 4 upzp. Inwestor jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 58,0699 ha, która znacznie przekraczaj średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gm. J. (14,27 ha, w tym indywidualne gospodarstwa 9,71 ha). Prawidłowo uznano też, że planowana inwestycja pozostaje w związku z prowadzoną działalnością rolniczą. Inwestor posiadając w dyspozycji grunty rolne o pow. 58,0699 ha prowadzi działalność rolniczą, stąd planuje realizację inwestycji w postaci silosów o dużej pojemności. Na działkach nr [...] zlokalizowane są budynki w postaci budynku mieszkalnego, budynki garażowe, budynki inwentarskie i gospodarcze. Przepisy upzp nie zawierają definicji legalnej pojęcia zabudowy zagrodowej. Przyjmuje się, że na zabudowę tę składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że zabudowa zagrodowa dla danego gospodarstwa rolnego musi znajdować się w obrębie jednej działki ewidencyjnej. Zdaniem SKO, istnieje realny i funkcjonalny związek między planowanymi do zabudowy obiektami w ramach zabudowy zagrodowej, a prowadzonym gospodarstwem rolnym. Słusznie zastosowano więc art. 61 ust. 4 upzp, co oznacza, że zbędne było dokonywanie analizy obszaru pod kątem przesłanki dobrego sąsiedztwa, a w konsekwencji ustalania parametrów i wskaźników zabudowy. Zdaniem SKO spełnione zostały też pozostałe przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 2-5 upzp. Planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działkach nr [...], które posiadają dostęp do drogi publicznej – przylega bezpośrednio do drogi powiatowej (dz. nr [...]). Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Organ I instancji prawidłowo też zbadał zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi i nie stwierdził sprzeczności z nimi. Kolegium stanowisko to podziela. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że decyzja posiada wymagane załączniki – graficzne i mapowe, a projekt decyzji sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia. SKO nie podzieliło zarzutów odwołania wskazując, że zaskarżona decyzja nie jest wewnętrznie sprzeczna. Wyjaśniło, że zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku (u.u.i.ś.) przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody w stosunku do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Z art. 72 ww. ustawy wynika, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że treść decyzji środowiskowej musi być wzięta pod uwagę przy ustalaniu warunków zabudowy. W niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy została wydana decyzja nr [...] z [...] marca 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bukaciarni wolnostanowiskowej o obsadzie 165 DJP w gospodarstwie rolnym o docelowej obsadzie 303. Organ wydający decyzję środowiskową miał wiedzę o maksymalnej obsadzie DJP na tym terenie, co wynika już z jej treści. Wydana decyzja o warunkach zabudowy pozwala na zlokalizowanie inwestycji zgodnej z wydaną wcześniej decyzją środowiskową. Jej zapisy w pkt 4.2 i 4.3 stanowią o tym, że na terenie objętym wnioskiem nie można zlokalizować innej inwestycji, aniżeli tej objętej decyzją środowiskową z pkt 4.4. Z kolei zarzut odległościowy pozostaje do rozpoznania na kolejnym etapie inwestycyjnym – pozwolenia na budowę. M. J. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję SKO w K. powtórzyła zarzuty odwołania i zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, kosztów sądowych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi SKO w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania J. P. w piśmie z [...] marca 2019 r. wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że na podstawie art. 86 pkt 2 u.u.i.ś. decyzja środowiskowa wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Związanie to ma charakter bezwzględny, a jego zakres dotyczy przede wszystkich kwalifikacji inwestycji oraz ustaleń decyzji. Tak więc wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzja środowiskowa Burmistrza [...] z [...] marca 2017 r. wiązała organy ustalające warunki zabudowy. W szczególności związanie to obejmowało kwalifikację inwestycji z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm., dalej: r.p.m.o.ś.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającej na chowie lub hodowli zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od określonych terenów w rozumieniu przepisów r.e.g.b. Kwestia kwalifikacja przedsięwzięcia została dokonana w decyzji środowiskowej. W świetle art. 61 ust. 4 upzp zbędne było dokonanie kwalifikacji terenów sąsiednich, gdyż przedmiotowa inwestycja jest prowadzona w ramach zabudowy zagrodowej, której powierzchnia przekracza średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie. Zbędne jest więc ustalenie, czy inwestycja spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa. Zdaniem inwestora decyzja nie jest też sprzeczna. Co prawda w pkt 4.2 zakazuje lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz tych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże za wyjątkiem przedsięwzięcia wymienionego w pkt 4.3. W tym zaś pkt decyzja zezwala na realizację inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 102 r.p.m.z.o.ś. O takiej kwalifikacji przesądza zaś decyzja środowiskowa z 23 marca 2017 r. i do tej decyzji odsyła decyzja o warunkach zabudowy w pkt 4.4. Co do zaś lokalizacji inwestycji (wedle skarżącej powinna być oddalona od jej zabudowań) inwestor wskazał, że przepisy upzp nie przewidują wiążących standardów urbanistycznych, a przesłanki określone w art. 61 ust. 1 upzp zostały spełnione. Na rozprawie sądowej 23 maja 2019 r. pełnomocnik inwestora J. P. dodatkowo podkreślił, że kwestie położenia budynku będą rozpatrywane na dalszym etapie – uzyskiwania pozwolenia na budowę. Inwestor podniósł, że planowany budynek będzie znajdował się w odległości ok. 50 m od budynku skarżącej. Obecnie na działce nr [...] znajdują się dwa budynki gospodarcze, w których prowadzona jest hodowla. Inwestor nie potrafił wskazać ile to jest obecnie DJP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga M. J. jest zasadna. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Co istotne w okolicznościach niniejszej sprawy, przepis art. 61 ust. 4 upzp określa, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Na wstępie należy stwierdzić, że prawidłowo organy orzekające uznały, że z uwagi na bezsporny charakter zabudowy zagrodowej zlokalizowanej na działkach inwestora nr [...] w m. Z. (budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budynki garażowe, gospodarcze i inwentarskie) oraz wielkość gospodarstwa rolnego przekraczającą pow. 58 ha, a tym samym przewyższającą wielkość średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie J. (14,27 ha), zastosowanie znalazł przepis art. 61 ust. 4 upzp. Należało w związku z tym przy ocenie wniosku J. P. odstąpić od badania ziszczenia się przesłanki dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Prawidłowo stwierdzono również, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp teren objęty planowaną inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej – drogi powiatowej (dz. nr [...]). Sąd nie podważa również ustaleń organów orzekających co do zabezpieczenia na potrzeby przedmiotowej bukaciarni odpowiedniego uzbrojenia terenu. Inwestycja wymaga zapotrzebowania na wodę (11 m3/dobę) i na energię elektryczną (45kW), te zaś media zapewnione są w ramach istniejącego siedliska inwestora na działkach nr [...] Działki te stanowią grunty rolne zabudowane (Br-RV, Br-RVI), grunty orne (RV, RVI), łąki trwałe (ŁIV) oraz grunty pod wodami (W) i nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, albowiem zaplanowana inwestycja stanowi faktycznie inwestycję rolniczą (art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp). Sąd zasadniczych naruszeń przepisów postępowania dopatrzył się zaś w zakresie oceny przez organy orzekające kwestii naruszenia przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp). Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi" oznacza ocenę decyzji pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także - jak wskazuje się w piśmiennictwie - brak relacji wykluczania się, niedostateczną spójność z normami prawa (por. wyrok NSA z 22 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1118/16, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze wskazuje się również, że w zakresie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego. Jest związany treścią przepisu w ten sposób, że w razie braku zgodności planowanej lokalizacji z przepisami odrębnymi, nie może wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II OSK 2028/17, dostępny j.w.). Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp słowo "zgodna" sugeruje ocenę decyzji nie tylko pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, ale także, przy braku relacji wykluczania się, niedostateczną spójność z normami prawa. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy I i II instancji nie sprostały wyczerpującemu wyjaśnieniu zagadnienia zgodności planowanej inwestycji z przepisami o ochronie środowiska. J. P. we wniosku z 13 września 2017 r. podał, że wnosi o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego – bukaciarni wolnostanowiskowej z automatycznym systemem usuwania odchodów spod rusztów, na 165 DJP (docelowa obsada w gosp. 303 DJP) oraz budowy zbiornika na gnojownicę na działkach nr [...] w m. Z.. We wniosku podano wymiary obory (17 x 60 m, pow. zabudowy ok. 1020 m2, kubatura ok. 5500 m3, wys. do 9,5 m). Określono też jej przewidywaną lokalizację (na załączonych mapach). Z wydanych w sprawie decyzji wynika, że przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor uzyskał decyzję Burmistrza [...] z [...] marca 2017 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bukaciarni wolnostanowiskowej o obsadzie 165 DJP w gospodarstwie rolnym o docelowej obsadzie 303 DJP na terenie działek nr [...] w m. Z.. Decyzję tę wydano na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 u.u.i.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 102 r.p.m.z.o.ś. Już z samej podstawy prawnej tejże decyzji wyłania się obraz pewnej niespójności, która została przeniesiona następnie na postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Burmistrz [...] w decyzji tej z jednej strony powołując jako podstawę prawną art. 71 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. stwierdził, że określa środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. stanowi bowiem, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Z drugiej zaś strony Burmistrz w podstawie prawnej powołał § 3 ust. 1 pkt 102 r.p.m.z.o.ś., kwalifikując zaplanowaną inwestycję bukaciarni do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tzn. chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Rację mają organy orzekające twierdząc, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie upzp. Słusznie też wskazał inwestor, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże w zakresie swych ustaleń i kwalifikacji przedsięwzięcia organ wydający następnie dla tego samego przedsięwzięcia decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Niemniej zważyć należy, że Burmistrz [...] prowadząc postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie nie ustalił i nie przesądził, czy obejmuje ono przedsięwzięcie mogące zawsze, czy potencjalnie oddziaływać na środowisko. Z wniosku sformułowanego przez J. P. nie wynika, czy planowana inwestycja ma uzupełnić hodowlę o kolejne 165 DJP wobec istniejącej zabudowy inwentarskiej, do poziomu (po jej zrealizowaniu) – 303 DJP, czy może dopiero w przyszłości, po ewentualnie kolejnych zakładanych inwestycjach, taki poziom hodowli ma zostać osiągnięty w ramach gospodarstwa rolnego wnioskodawcy. W zakresie tym, istotnym z punktu widzenia kwalifikacji przedsięwzięcia jako zawsze lub potencjalnie mogącego oddziaływać na środowisko, organy orzekające nie poczyniły żadnych ustaleń. Okoliczność ta jest zaś kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z przepisów art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp wynika, że decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się na wniosek inwestora, który jest wiążący dla organu w zakresie rodzaju, rozmiarów i cech inwestycji. Organ I instancji dysponując jedynie ustaleniami w zakresie rodzaju planowanej inwestycji, sformułowanymi we wniosku J. P. z [...] września 2017 r., rozstrzygnął sprawę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji choć powołał się na własną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (z [...].03.2017 r.), to następnie uznał, że skoro decyzja w całości uwzględnia żądania wnioskodawcy odstępuje od szczegółowego uzasadnienia. Tymczasem kwestia właściwej kwalifikacji niniejszego przedsięwzięcia ma o tyle zasadnicze znaczenie, że prowadzi do ustalenia, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy inwestor uzyskał faktycznie dla niniejszej inwestycji właściwą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach – w zależności od rozmiarów przedsięwzięcia – dla przedsięwzięcia mogącego zawsze albo potencjalnie oddziaływać na środowisko tj. określonego w § 2 ust. 1 pkt 51 r.p.m.z.o.ś. (chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza), albo w § 3 ust. 1 pkt 102 r.p.m.z.o.ś. (chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP). Należy mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 r.p.m.z.o.ś. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w § 3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Wynika z tego, że jeżeliby w ramach tego samego gospodarstwa rolnego prowadzonego na działkach nr [...] w Z., na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji miało dojść do przekroczenia progów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 51 r.p.m.z.o.ś., należałoby uznać, że niniejsza inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji obowiązkiem organów orzekających byłoby ustalenie, czy wydana przez Burmistrza [...] dnia [...] marca 2017 r. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, obejmuje przedsięwzięcie zawsze czy potencjalnie mogące oddziaływać na środowisko. Innymi słowy, w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie organy powinny były zbadać, czy warunki zabudowy dla chowu bydła wielkości 165 DJP będą wiązały się z osiągnięciem 303 DJP. Pozytywne ustalenia w tym zakresie muszą prowadzić do konkluzji, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 r.p.m.z.o.ś. W tym też kontekście Sąd uznał, że rację może mieć skarżąca twierdząc, że sprzeczne mogą być zapisy pkt. 4.2.-4.4. decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2018 r. Przypomnieć należy, że zgodnie z pkt 4.2. na terenie wnioskowanych działek zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć kwalifikowanych wg przepisów odrębnych jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko za wyjątkiem przedsięwzięcia wymienionego w pkt 4.3. W tym zaś pkt przyjmuje się, że na terenie wnioskowanych działek dopuszcza się lokalizację inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 102 r.p.z.o.ś. Pkt 4.4. ww. decyzji określa, że inwestycję należy realizować zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bukaciarni wolnostanowiskowej o obsadzie 165 DJP w gospodarstwie rolnym o docelowej obsadzie 303 DJP na terenie działek nr [...] w m. Z. (decyzja nr [...]). Jeżeliby okazało się, co wymaga zarówno sprecyzowania wniosku przez inwestora, jak i ustaleń faktycznych co do wielkości aktualnej obsady w hodowli na działkach nr [...], że w istniejącym gospodarstwie obsada hodowli jest tej wielkości, że na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji przekroczony zostałby próg wielkości DJP, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 r.p.m.z.o.ś., zapisy decyzji faktycznie byłyby ze sobą sprzeczne. Nie można bowiem równocześnie zakazać realizacji przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 4.2. decyzji) i nakazać zgodność inwestycji z decyzją środowiskową, która to dopuszcza do realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bukaciarni wolnostanowiskowej o obsadzie 165 DJP w gospodarstwie rolnym o docelowej obsadzie 303 DJP. W związku z powyższym Sąd uznał, że w omówionym powyżej zakresie, organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), które mogło mieć – z uwagi na kwestię wymogu zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi – istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organów było dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w oparciu o rzetelnie zebrany materiał dowodowy (zakres wniosku, stan zainwestowania gospodarstwa rolnego na działkach nr [...]) i następnie, na tej podstawie ocena całokształtu. W szczególności za przejaw lekceważenia pozostałych, poza inwestorem, stron postępowania, Sąd uznał pominięcie przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2018 r. wyjaśnień w zakresie związania decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (z [...].03.2017 r.), w tym przede wszystkim co do kwalifikacji przedmiotowej inwestycji tak w tamtej decyzji, jak i w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zważyć należy, że w świetle art. 107 § 4 k.p.a. możność odstąpienia od uzasadnienia decyzji (czy to w całości, czy w części) istnieje nie tylko, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, ale również, gdy decyzja nie rozstrzyga spornych interesów stron. W niniejszej zaś sprawie spór co do interesów stron jest oczywisty. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł, jak w pkt I. wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien – kierując się przepisem art. 153 p.p.s.a. uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i zastosować się do wskazanych zaleceń Sądu. Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.) zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 997 zł jako sumę poniesionych kosztów sądowych (500 zł), wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).