II SA/Po 837/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2017 r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Jakub Zieliński W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu Ł. G. zawarł skierowany do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy przez tutejszy Sąd. W motywach wniosku skarżący podał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, lecz aktualnie ma szanse na podjęcie pracy, której warunkiem jest posiadanie prawa jazdy. Zaznaczył, że otrzymanie pracy jest dla niego sprawą nadrzędną, gdyż od tego zależy, czy będzie miał środki na utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej (lub też innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem okoliczności wyjątkowych. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie na podstawie wniosku skarżącego oraz materiału dowodowego sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 495/04, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawet bowiem, jeżeli rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie w pełni opiera na zasadzie skargowości (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 – dostępne jw.), to jednak wciąż postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego. W konsekwencji sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w tym zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku, mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy. Skarżący, składając przedmiotowy wniosek, nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący ograniczył się do podania, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, pozostaje bezrobotny bez prawa do zasiłku, lecz ma aktualnie szanse na podjęcie pracy, której warunkiem jest posiadanie prawa jazdy, wobec czego otrzymanie pracy jest dla niego sprawą nadrzędną, gdyż od tego zależy, czy będzie miał środki na utrzymanie. Podkreślić należy, że w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący w ogóle nie wskazał na takie okoliczności, które świadczą o zachodzeniu niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może pozbawić go szansy na znalezienie zatrudnienia, lecz jest to sytuacja potencjalna i niepewna, zważywszy, że – jak sam skarżący podał – jest obecnie osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Przede wszystkim zaś wstrzymanie wykonania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne kierowców samo w sobie nie pozbawiło skarżącego realnej szansy na zatrudnienie, bowiem taki skutek mógłby być co najwyżej rozpatrywany w odniesieniu do decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, co faktycznie miało miejsce, bowiem odrębnymi decyzjami z dnia [...] 2016 r. Starosta [...] nie tyko skierował skarżącego na badania kontrolne, ale i zatrzymał prawo jazdy do czasu przedłożenia pozytywnego wyniku egzaminu państwowego. Kwestia zasadności wstrzymania wykonania decyzji wydanej w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy został zaś już oceniona przez tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Po 836/16, które strona może zaskarżyć, jeżeli się z nim nie zgadza. Zdaniem Sądu, skarżący na poparcie swojego wniosku nie przywołał żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego uwzględnienie. W tej sytuacji samo tylko skierowanie skarżącego na badania psychologiczne kierowców nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia również wymaga, że – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący może bowiem np. ubiegać się o udzielenie mu świadczeń z pomocy społecznej, służących wykonaniu (sfinansowaniu) zaskarżonej decyzji. Reasumując wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że argumentacja skarżącego w żadnej mierze nie odwołuje się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza sformułowanymi własnymi twierdzeniami skarżący nie uprawdopodobnił realności niebezpieczeństwa ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zaś nie może w tym zakresie działać za stronę. Sąd mógł co najwyżej ocenić zgromadzony materiał procesowy pod kątem potwierdzenia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie bowiem ciąży obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić na realne, tzn. nieuniknione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 – dostępne jw.). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/ Jakub Zieliński