II SA/Po 839/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], Wójt G. S. (zwany dalej "Wójtem") stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi objazdowej, utwardzenia placu składowego drewna, budowie szczelnego zbiornika wód opadowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...], [...] i [...] położonych w miejscowości J., gmina S. . Odwołanie od tej decyzji złożył M. M. domagając się jej uchylenia. Wskazał, ze inwestycja obejmuje budowę drogi objazdowej jako przedsięwzięcie realizowane dla potrzeb inwestora. Droga objazdowa, według decyzji, ma służyć jako dojazd do prywatnych posesji oraz do przywozu surowca. Przyjęto ruch dobowy 20 samochodów osobowych oraz maksymalnie 2 samochody ciężarowe dowożące surowiec. M. M. podniósł, że powyższe ustalenie nie jest zgodne z uzgodnieniami inwestora z Gminą S. , z których wynika, że droga objazdowa ma służyć jako publiczna droga gminna. W dniu 27 września 2016 r. Rada Gminy S. wyraziła pozytywną opinię w sprawie zamiany części działki [...] w J. (droga) na części działek [...], [...] oraz [...]. Opinię wydano na prośbę Wójta o wyrażenie opinii w sprawie wniosku przedsiębiorstwa W. sp. z o.o. w Jaromierzu 101A z dnia 28 lipca 2016 r. dotyczącego zamiany wymienionych działek. Wskazując na powyższe M. M. wywiódł, że faktycznie droga objazdowa objęta kwestionowaną decyzją ma być drogą gminną służącą jako dojazd dla mieszkańców odległej o 2,5 km miejscowości, przedsiębiorstwa prowadzącego likwidację i złomowanie pojazdów, dojazd do nieruchomości leśnych oraz pół uprawnych. Według skarżącego jest to jedyna droga dojazdowa do miejscowości i terenów leśnych, oznaczona także jako droga pożarowa. Z dalszych wywodów odwołania wynika, że przyjęcie takiego punktu widzenia wskazuje, iż projektowana droga objęta będzie większym i znacznie bardziej zróżnicowanym natężeniem ruchu pojazdów, aniżeli przyjęto w decyzji. Pismem z dnia 22 maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") wezwało Wójta o nadesłanie wypisu z rejestru gruntów dotyczącego działki [...] obręb J. (dalej "działka [...]"), którego właścicielami są M. M. i W. M.. Wypis taki został nadesłany organowi odwoławczemu wraz z pismem z dnia 31 maja 2017 r. Na kolejne wezwanie Kolegium (z dnia 5 czerwca 2017 r.) Wójt nadesłał organowi odwoławczemu mapę ewidencyjną w skali 1:5000 przedstawiającą działkę [...] oraz działkę, na której projektowana jest inwestycja. Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. M., umorzyło postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Wójta G. S. z dnia 13 kwietnia 2017 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie Kolegium M. M. nie posiada interesu prawnego w sprawie, ponieważ oddziaływanie inwestycji nie sięga terenu, którego jest właścicielem. Działka [...] oddalona jest o około 2,5 do 3,0 kilometrów od działek inwestora. Po rozpoznaniu skargi M. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 832/17 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z [...] 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sądu stwierdził, że argumentów powoływanych przez M. M. na poparcie tezy, że jest stroną w postępowaniu administracyjnym, nie można bagatelizować tak dalece, jak uczyniło to Kolegium. Co prawda formalnie inwestycja zaprezentowana została przez inwestora jako droga wyłącznie na jego działkach ([...], [...] i [...]) i w granicach zakładu, jednak rzeczywisty cel inwestycji zdaje się kształtować w sposób, jak to przedstawia skarżący. Świadczą o tym takie okoliczności, jak to, że nowopowstałej drodze "objazdowej" przewidziano ruch pojazdów osobowych w liczbie 20 dziennie w celu dojazdu do posesji prywatnych oraz to, że równolegle W. sp. z o.o. czyni przygotowania, przy akceptacji Gminy, do zamiany działki [...] stanowiącej drogę publiczną na działki [...], [...] i [...], na której docelowo droga publiczna ma być przeprowadzona. Wreszcie z samego wniosku W. sp. z o.o. z dnia 28 lipca 2016 r. skierowanego do Wójta wynika deklaracja tej spółki, że "zaprojektuje i wykona drogę o podobnym standardzie jak obecna droga gminna i następnie przekażę ją na rzecz G. S.. Sąd stwierdził, iż zachodzi prawdopodobieństwo (Sąd zaznaczył, że tego nie przesądza), że inwestycja będąca przedmiotem decyzji z dnia [...] 2017 r., [...] w istocie dotyczy drogi publicznej, której przebieg ma być zmieniony, a nie zabudowy, o której mowa w podstawie prawnej decyzji (§ 3 ust. 1 pkt 52 ppkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Zarazem – jak twierdzi M. M. – ma być to jedyna droga łącząca jego nieruchomość (działkę [...]) z siecią dróg publicznych. Sąd wskazał, że z mapy katastralnej w skali 1:5000 pozyskanej przez Kolegium na etapie postępowania odwoławczego nie wynika w jaki sposób działka [...] jest połączona z siecią dróg publicznych, a w szczególności nie da się wykluczyć, że droga stanowiąca działkę 71, której odcinek wedle dokumentów przedłożonych przez skarżącego pochodzących z Urzędu G. S. ma być zastąpiony sporną "drogą objazdową" ([...], [...] i [...]), jest jedynym połączeniem jego nieruchomości z siecią dróg publicznych. Podsumowując Sąd zaznaczył, że jego orzeczenie nie przesądza o statusie M. M. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Sąd zauważył, iż inwestycja formalnie obejmuje działki inwestora, niemniej podkreślił, że M. M. w odwołaniu przedstawił (a na etapie postępowania sądowego dodatkowo udokumentował) istotne okoliczności, które mogą istotnie rzutować na ocenę charakteru inwestycji i mieć znaczenie z punktu widzenia interesu prawnego skarżącego. Kolegium w zasadzie nie odniosło się do argumentacji M. M., co w ocenie Sądu wymaga uzupełnienia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż zgodnie z art. 28 K.p.a., każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przymiot strony w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie. We wskazanej grupie podmiotów znajdą się osoby władające prawem własności nieruchomości objętej wnioskiem, bowiem mają interes prawny, w tym jaka decyzja i o jakiej treści zostanie wydana. Mogą się w tej grupie znaleźć również inne podmioty będące właścicielami działek, na które oddziaływać będzie planowana inwestycja. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie interes prawny w sprawie posiadają niewątpliwie osoby, którym przysługuje prawo własności działek leżących w bezpośrednim sąsiedztwie, na nie bowiem niewątpliwie oddziaływać będzie planowana inwestycja. M. M. jest właścicielem nieruchomości położonej w Jaromierzu, ozn. działką nr ewid. [...], co bezsprzecznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem Kolegium wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w określonym w niej stanie faktycznym nie wpływa na zmianę sytuacji prawnej M. M.. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, iż nieruchomość odwołującego oddalona jest o ok. 2,5 - 3 km od działek inwestora. Wynika to z mapy katastralnej w skali 1:5000, która przesłana została do tut. Kolegium w dniu 12 czerwca 2017r. Odnosząc się do uwag podniesionych w odwołaniu Kolegium zauważyło, że uzyskało od Gminy S. dokumentację w postaci protokołu sesji Rady Gminy S. odbytej w dniu 27 września 2016r., opinii Rady Gminy S. z 27 września 2016r. w sprawie zamiany części działki nr ewid.[...] na części działek ozn. nr ewid. [...], [...] [...] w Jaromierzu, notatka służbowa na okoliczność udziału w posiedzeniu Rady Sołeckiej wsi J. z mieszkańcami "P. ", pismo W. Sp. z o.o. z 28 lipca 2016r. skierowane do Wójta G. S. oraz mapy obrazujące przebieg dotychczas istniejącej sieci dróg do posesji M. M. oraz planowanej. Nadto przedłożono pismo mieszkańców Podborowa z 14 września 2016r., pismo UG w S. z 14 grudnia 2017r. skierowane do M. M., pismo UG w S. z 18 czerwca 2018r. do N. W.. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż pomiędzy spółką W. a Gminą S. toczyły się rozmowy w kwestii zamiany części działek spółki o nr ewid. [...], [...] i [...] na część działki gminnej o nr ewid.[...] W. Sp. z o.o zobowiązała się zaprojektować i wykonać drogę o podobnym standardzie jak obecna droga gminna i następnie przekazać ją na rzecz Gminy S. . Kolegium zauważyło, że z tej dokumentacji wynika jaki jest aktualny przebieg dojazdu do działki o nr ewid. [...] stanowiącej własność M. M. oraz jaki będzie przebieg dojazdu do drogi po ewentualnej zamianie działek pomiędzy W. Sp. z o.o. a Gminą S. . Analiza map prowadzi do wniosku, iż dojazd do posesji Pana M. odbywa się aktualnie do drogi krajowej nr [...] przez działki ozn. nr ewid. [...], [...], [...], [...] 737, [...], 54, [...] i 37, co wynika z załączonej do pisma z dnia 12 lipca 2018r. oraz z treści samego pisma. Po ewentualnej zamianie działek w połączeniu komunikacyjnym posesji M. M. z drogą krajową nr [...] zmianie ulegnie jedynie końcowy odcinek, bowiem dojazd możliwy będzie poprzez nowowydzielone w odcinku końcowym działki ozn. nr ewid. [...] oraz [...], zamiast przez działkę nr ewid.[...] Dalej Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy i zebranego materiału dowodowego wynika zakres inwestycji, w tym inwestycji polegającej na budowie drogi objazdowej i z dokumentacji tej wynika w sposób jednoznaczny, iż zakres inwestycji mieści się w granicach działek inwestora. Ewentualne późniejsze czynności, np. zamiana działek pomiędzy Gminą S. a spółką W., stanowi czynność cywilnoprawną pomiędzy tymi podmiotami i nie ma wpływu na istnienie interesu prawnego po stronie M. M. w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Kolegium M. M. nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, ewentualna zamiana działek pomiędzy Gminą S. a W. Sp. z o.o. nie spowoduje pozbawienia M. M. połączenia jego nieruchomości ozn. nr [...] z siecią dróg publicznych, a jedynie ewentualnie zmieni na ostatnim odcinku przebieg dojazdu do drogi krajowej nr [...]. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż odwołujący z uwagi na charakter inwestycji oraz zakres jej oddziaływania nie posiada w niniejszej sprawie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a.. Odwołanie nie zostało zatem wniesione przez stronę postępowania. W takiej sytuacji postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W skardze na powyższą decyzję M. M. podniósł, iż Kolegium skupiło się jedynie na kwestii możliwości dojazdu z jego nieruchomości do dróg publicznych, co nie było przedmiotem odwołania. Zaznaczył, iż w odwołaniu nie zgłasza problemu uniemożliwienia dojazdu do dróg publicznych ze swej nieruchomości. Istotą sprawy jest to, iż nowy odcinek dojazdowy ze względu na swój zawiły, wręcz karkołomny kształt, stwarza poważne zagrożenie wypadkowe podczas poruszania się pojazdami i pieszo. Decyzja organu I instancji dotyczyła budowy drogi gminnej i placu składowego impregnowanych chemicznie wyrobów architektury ogrodowej. Na drodze objazdowej będzie odbywał się wielokrotnie większy ruch pojazdów i osób przemieszczających się pieszo od przyjętego w założeniach do decyzji Wójta. Droga ta będzie służyć ruchowi różnego rodzaju pojazdów oraz jako dojazd dla 12 rodzin. Podniesiono, iż na planowanym placu mają być składowane drewniane elementy ogrodowe impregnowane chemicznie. Stwarza to zagrożenie dla skarżącego i pozostałych mieszkańców, gdyż i ścieki i wody opadowe zanieczyszczone chemikaliami kierowane są do cieku wodnego przepływającego obok nieruchomości należącej do skarżącego, na której znajduje się studnia przydomowa, będąca źródłem wody pitnej. Istnieje zagrożenie, że wody zostaną skażone. Podniesiono też, że zamiana drogi dojazdowej do jego nieruchomości została przez Wójta Gminy S. dokonana, a istniejąca droga na działce [...] została zamknięta. Obecnie skarżący zmuszony jest poruszać się po "drodze objazdowej". Samorządowe Kolegium Odwoławcze zbagatelizowało zalecenia Sądu, iż w istocie inwestycja dotyczy drogi publicznej, której przebieg ma być zmieniony, a nie zabudowy o której mowa w podstawie prawnej decyzji, i jest to jedyna droga łącząca skarżącego i pozostałych mieszkańców osady z siecią dróg publicznych. Tak więc interes prawny skarżącego nie może być pomijany. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. skarżący wyjaśnił iż swój interes prawny upatruje również w fakcie wytwarzania ścieków z terenu planowanej inwestycji do cieku wodnego przepływającego obok jego nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem - nie zaś pod kątem słuszności i celowości. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Na wstępie wskazać trzeba, że kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze z [...] 2018 r. nr [...], która zapadła po wyżej opisanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 1 marca 2018 r. Tymczasem zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy oraz orzekający aktualnie Sąd Wojewódzki, są zatem związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w przywołanym wcześniej wyroku WSA w Poznaniu. Reguła wyrażona w art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zasada ta traci moc jedynie w razie zmiany ustawy, zmiany - już po wydaniu orzeczenia sądowego - istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także po wzruszeniu orzeczenia w przewidzianym do stosownym do tego trybie (por. wyrok NSA z 27 czerwca 1990 r., SA/Wr 137/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 51; wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98, Lex Polonica). Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). Ponadto dodać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. W powołanym wyżej wyroku z 1 marca 2018 r. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do odniesienia się w podnoszonych przez M. M. uwag dotyczących zmiany przebiegu jedynego połączenia jego nieruchomości z siecią dróg publicznych. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 832/17 uwagi te mogły rzutować na ocenę charakteru inwestycji i mieć znaczenie z punktu widzenia interesu prawnego skarżącego. Jednocześnie Sąd ten podkreślił, iż nie przesądza o statusie M. M. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiązało się z nałożonych na niego obowiązków. W zaskarżonej decyzji z 6 sierpnia 2018 r. organ odwoławczy odniósł się do uwag podnoszonych przez stronę i po uzupełnieniu materiału dowodowego o stosowną dokumentację wyraził ocenę o braku interesu prawnego M. M. w postępowaniu w sprawie dotyczącym stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi objazdowej, utwardzenia placu składowego drewna, budowie szczelnego zbiornika wód opadowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...], [...] i [...] położonych w miejscowości J., gmina S. Zdaniem Sądu stanowisko to należy uznać za prawidłowe, niesprzeczne z oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Poznaniu z 1 marca 2018 r. o sygn. akt II SA/Po 832/17. Jak zauważono w ww. wyroku warunkiem zaskarżenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zasadniczo posiadanie interesu prawnego zgodnie z art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, przesądzają przepisy prawa materialnego, przy czym interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji danego podmiotu prawa. Powszechnie przyjęte jest zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że pojęcie "interes prawny" użyte w powyższym przepisie oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes ten wynika z przepisu prawa materialnego, który w okolicznościach danej sprawy daje podstawę do uznania danego podmiotu za stronę postępowania. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaznaczyć należy, że interes prawny musi mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny. "Bezpośredniość interesu prawnego" dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2018 r. sygn. II OSK 332/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny, to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. W judykaturze wskazuje się przy tym, że zdarzenia przyszłe nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym (por. wyrok NSA z 09 marca 2017 r. sygn. II GSK 4298/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak zauważa się również w doktrynie, interes faktyczny tym różni się od interesu prawnego, że nie jest wzięty pod ochronę przez obowiązujące normy prawne – a więc nie ma możliwości jego ochrony w sformalizowanym postępowaniu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z materiału zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie wynika niewątpliwie, iż planowana inwestycja, objęta decyzją Wójta G. S. z dnia [...] 2017 r., [...], obejmowała nie tylko budowę placu utwardzonego, ale również budowę drogi objazdowej, która miała być docelowo przeznaczona na drogą gminną, służąc m.in. do dojazdu do nieruchomości należącej do skarżącego. Niemniej jak słusznie zauważył organ odwoławczy, planowana droga objazdowa w całości znajdowała się (na dzień wydawania decyzji z 13 kwietnia 2017 r.) w granicach nieruchomości należącej do inwestora. Decyzja ta w żaden sposób nie dotyczyła działki nr [...], nie obejmowała swoim rozstrzygnięciem części działki drogowej, którą odbywał się dotychczas dojazd do nieruchomości skarżącego. Decyzja ta nie wpływała zatem bezpośrednio w jakikolwiek sposób na uprawnienie skarżącego związane z dostępem jego nieruchomości i znajdującej się na niej zabudowy do drogi publicznej (art. 5 ust. 1 pkt 9 in fine, art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Jak trafnie zauważyło SKO, kwestia ewentualnej zamiany nieruchomościami gruntowymi pomiędzy Spółką W., a G. S. oraz zmiana dotychczasowego przebiegu drogi poprzez którą zapewniony był dojazd do nieruchomości skarżącego, stanowiła wobec decyzji Wójta S. z 13 kwietnia 2017 r., zdarzenie przyszłe. Tym samym można było w tym zakresie stwierdzić co najwyżej interes faktyczny skarżącego. Dalej zauważyć należy, iż w ocenie skarżącego za istnieniem po jego stronie interesu prawnego przemawiała lokalizacja planowanej inwestycji - w sąsiedztwie cieku wodnego, do którego kierowane są ścieki z drogi i placu składu produktów drewnianych, a który to ciek wodny przepływa w pobliżu nieruchomości skarżącego i studni z której czerpie wodę pitną. Jak wynika z treści decyzji Wójta G. S. z dnia [...] 2017 r., [...], oraz jej załącznika: "Charakterystyka całego przedsięwzięcia", projektowany plac wyposażony będzie w kanalizację deszczową zbierającą wody opadowe i roztopowe w szczelny bezodpływowy zbiornik, który będzie pełnił jednocześnie funkcje zbiornika p.poż. Ponadto na terenie inwestycji podczas eksploatacji nie będą powstawać ścieki bytowe. Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw do uznania, iż planowana inwestycja w planowanym kształcie może w jakikolwiek sposób oddziaływać na stan wód gruntowych oraz cieku wodnego, który przepływa w pobliżu nieruchomości skarżącego. Dla oceny argumentacji skarżącego w tym zakresie należy mieć na uwadze, że nieruchomość skarżącego położona jest w odległości ok. 2,5 – 3 km od terenu inwestycji, której charakter zamyka się w ich granicach. Z uwagi na powyższe zgodzić się należy z Kolegium, iż postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane przez podmiot nieposiadający przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi objazdowej, utwardzenia placu składowego drewna, budowie szczelnego zbiornika wód opadowych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...], [...] i [...] położonych w miejscowości J., G. S., a tym samym konieczne było jego umorzenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. jako bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 k.p.a., odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje jedynie stronie. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.