II SA/Po 840/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2010 r. zażalenia radcy prawnego B.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2010 r w sprawie ze skargi E. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego postanawia I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2010 r, II. przyznać radcy prawnemu B. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych 40/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu R. G., a w tym 26,40 zł (dwadzieścia sześć złotych 40/100) tytułem podatku od towarów i usług. /-/ J. Zieliński Radca prawny B. K. wyznaczona dla skarżącej R. G. jako pełnomocnik procesowy z urzędu, w dniu 16 kwietnia 2010 r. złożyła pismo procesowe, w którym stwierdziła brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 18 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi R. G., jak również wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w tej sprawie. Do pisma dołączyła opinię o niecelowości skargi kasacyjnej i kopię skierowanego do skarżącego pisma informującego o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie (k. 58-65). Postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił radcy prawnemu B. K. przyznania wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu R. G. z uwagi na niezawarcie w wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oświadczenia, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub części. Brak oświadczenia narusza dyspozycję § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Pismem z dnia 2 czerwca 2010r. zatytułowanym jako sprzeciw, radca prawny B. K. wniosła o uchylenie postanowienia Sądu z dnia 20 maja 2010r. i o powtórnie rozpoznanie wniosku o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie składając jednocześnie oświadczenie, iż opłaty udzielonej pomocy prawnej jako pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla R. G. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 840/09 nie zostały opłacone w całości. W uzasadnieniu podkreśliła, że Sąd w postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r słusznie orzekła o odmowie przyznania zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z uwagi na brak oświadczenia, o którym mowa w § 16 wyżej przytoczonego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, jednakże brak ten, niebędący uchybieniem formalnym czy też proceduralnym, został uzupełniony przed uprawomocnieniem się ww. postanowienia Sądu. Tym samym ustała przeszkoda dla wyraźnego stwierdzenia, iż pomoc prawna nie została opłacona i istnieje podstawa, po uchyleniu postanowienia Sądu z dnia 20 maja 2010r., do ponownego rozpoznania wniosku i ewentualnego zasądzenia wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy jednak podkreślić, iż pismo radcy prawnego B. K. z dnia 2 czerwca 2010 r. pomimo zatytułowania go jako "sprzeciw" jest de facto zażaleniem na postanowienie z dnia 20 maja 2010 r wydane przez Sąd w składzie jednoosobowym, wniesionym na podstawie art. 260 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153 poz. 1270 z póź. zm. - dalej P.p.s.a.) Na marginesie trzeba zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 260 P.p.s.a oraz utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem na postanowienie wydane przez Wojewódzki Sad Administracyjny, nie poprzedzone orzeczeniem referendarza sądowego, wydanym trybie art. 258 P.p.s.a, przysługuje zażalenie a nie sprzeciw (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2005 r. OZ 1238/04 oraz postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004r FZ 58/04). Zdaniem Sądu należy zgodzić się z stanowiskiem wyrażonym w przedmiotowym zażaleniu, iż uzupełnienie wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez złożenie w dniu 2 czerwca 2010 r. oświadczenie (k. 82), iż udzielona pomocy prawna nie została opłacona, stanowi podstawę uchylenia postanowienia Sądu z dnia 20 maja 2010 r i ponownego rozpoznanie ww. wniosku. Uzupełnieni oświadczenia spowodowało odpadniecie przeszkody uniemożliwiającej określenie zakresu, w jakim przysługuje pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu wynagrodzenie, pokrywane przez Skarb Państwa. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków stosownie do art. 250 P.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie przepisów. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu wynagrodzenie minimalne radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, wynosi w niniejszej sprawie 240 zł. Wobec powyższego oraz z uwagi, iż radca prawny B. K. występowała w postępowaniu prze sądem I Instancji (pełnomocnictwo procesowe zostało złożone w Sądzie przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi) wynagrodzenie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. G. wynosi łącznie 146,40 zł [120 zł (50% stawki minimalnej) + 26,40 zł (należna na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia stawka podatku od towarów i usług)]. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 195 § 2 i 250 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Zieliński