II SA/Po 844/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi B.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] r. Nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B.Drzazga /-/ G.Radzicka /-/ J.Szaniecka Starosta P. decyzją nr [...] z [...] r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę – dla "A" Spółki z o.o. z siedzibą w S. przy ul. [...] – hali magazynowej z montażem podzespołów z częścią socjalno-biurową, całość z wewnętrznymi instalacjami gazowymi i elementami infrastruktury zewnętrznej oraz linii kablowej 15 kV na działkach o numerach [...],[...] oraz [...],[...],[...],[...], [...],[...] w S., z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 – Prawo budowlane. Organ I instancji orzekł, że przed przystąpieniem do budowy obiektów inwestor winien przełożyć istniejące na terenie inwestycji obiekty w postaci: gazociągu wysokiego ciśnienia, linii wysokiego napięcia zgodnie z planem zagospodarowania terenu inwestycji na podstawie odrębnie uzyskanych ostatecznych decyzji pozwolenia na budowę, a roboty winny być wykonane zgodnie z warunkami technicznymi i przepisami BHP. Nadto w decyzji określono, że inwestor zobowiązany jest powołać kierownika budowy posiadającego właściwe uprawnienia oraz ustanowić inspektora nadzoru inwestorskiego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 listopada 2001r. (Dz.U. nr 138 poz. 1554), a w pkt 5 decyzji określono obowiązki inwestora z zakresu gospodarki wytwarzanymi odpadami i z zakresu ochrony środowiska. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że dokumentację zaprojektowano zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonym uchwała Rady Miejskiej w S. nr XXXIV/402/2001 z dnia 30 maja 2001r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 71 poz. 1325 z dnia 22 czerwca 2001r., decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z [...] r. wydanymi przez Burmistrza Miasta i Gminy S., decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...] z [...] r. i opinią Starosty P. [...] z [...] r. Organ podkreślił, że uwagi raportu w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przedłożonego projektu wniosła spółka "B" S.A. z siedzibą w S. pismem z [...] r. Uwagi te potraktowano jako stanowisko społeczeństwa w sprawie, wskutek zamieszczonego obwieszczenia. Ponadto stanowisko swoje w piśmie z [...] r. wyraził B.W. jako strona postępowania. Uwagi te uznano za bezzasadne i podniesiono, że projekt budowlany i raport zostały uzgodnione przez właściwe organy, które nie stwierdziły nieprawidłowości w ich opracowaniu. Z tych powodów organ wydał decyzję opisaną na wstępie. Odwołanie od decyzji I instancji złożył B.W., M.K., oraz spółka "B" S.A. w S. W wyniku rozpoznania odwołań spółki "B" S.A. oraz M.K. Wojewoda decyzją z [...] r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze odmawiając spółce "B" S.A. i M.K. przymiotu strony. Natomiast decyzją z [...] r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania B.W. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na dokumenty przywołane w uzasadnieniu organu I instancji organ odwoławczy podzielił jego wywody i uznał zarzuty odwołującego za ogólnikowe. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu B.W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 77 § 1 kpa w związku z art. 7 §p 1 kpa, 89, 10 § 1, 107 § 3 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, jednakże nie tylko z powodów wskazanych w skardze. Jak wynika z materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, w szczególności z wniosku podpisanego przez pełnomocnika inwestora – K.F., inwestor wnosił o wydanie pozwolenia na budowę hali magazynowej z montażem podzespołów wraz z infrastrukturą zewnętrzną na działkach [...] i [...]. Natomiast decyzja Starosty P. nr [...] z [...] r. stwierdza, że inwestycja będzie realizowana na działkach [...] i [...] co zaznaczono wytłuszczonym drukiem oraz na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Z lektury wypisu rejestru gruntów wynika, że wyłącznie działki [...] i [...] należą do inwestora spółki "A" sp. z o.o. Natomiast pozostałe działki należą do innych osób prawnych i to działka [...] do "C" spółki z o.o., działki o numerach [...],[...],[...] do "D" spółki z o.o., natomiast brak jest informacji, czyją własnością są działki [...] i [...]. Wynika więc jednoznacznie, że pozwolenie na budowę wydano wbrew wnioskowi inwestora, a na dodatek inwestor nie legitymował się prawem dysponowania nieruchomościami na cele budowlane co do sześciu działek, a w każdym razie akta nie zawierają dowodu potwierdzającego aby wniosek z [...] r. był modyfikowany i by inwestor przedłożył dowody do dysponowania nieruchomościami. Można z części dokumentów jedynie domniemywać, że składy osobowe spółek "D", "A" są podobne, bądź wręcz tożsame, jednak organy administracyjne winny je traktować jako różne osoby prawne. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] r. nr [...] zdaje się wskazywać, że planowana inwestycja miała być inwestycją wspólną trzech osób prawnych "E" Spółki z o.o., "D" Spółki z o.o. i spółki "A". W decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany, który zgodnie z art. 35 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 1126 ze zm.) ma obowiązek sprawdzania zgodności zamierzenia z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powołał się na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] r. nr [...] oraz postanowienie prostujące z [...] r. nr [...] i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] r. Burmistrza Miasta i Gminy S. Dwóch ostatnich dokumentów tj. postanowienia z [...] r. i decyzji z [...] r. w aktach administracyjnych brak i Sąd nie mógł dokonać kontroli zasadności ich przywołania w pozwoleniu na budowę. Również z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że dotyczy ona innych działek niż to wynika z wniosku o pozwolenie na budowę. Powyższe uchybienia nie były przedmiotem wyjaśnienia zarówno przez organ I instancji, jak i uszły uwadze organu odwoławczego. W związku z możliwością oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko brak jest w aktach rzetelnej informacji kiedy i od kiedy podano do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W obwieszczeniu z datą [...] r. wymieniono również działki, nie wymienione we wniosku inwestora. Brak jest również informacji o spełnieniu wymogu zawartego w art. 32 ust. 3 ustawy z 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001r. nr 62 poz. 627). Natomiast w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, autor tego raportu ostatecznie zaakceptowanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. decyzją nr [...] z [...] r. w załącznikach powołuje się na postanowienia z [...] r. i [...] r. wydane dla innej osoby prawnej niż dla inwestora. Jakkolwiek warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji ostatecznej, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, a w decyzji z [...] r. nr [...] nie określono warunków komunikacji, to nie ulega wątpliwości, że organ architektoniczno-budowlany w ramach obowiązków nałożonych na niego w art. 35 ustawy Prawo budowlane dokonuje sprawdzeń rozwiązań projektowych zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym i dróg dojazdowych. Z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że na terenie inwestycji przewiduje się parking dla 85 samochodów osobowych, a na stronie 20 raportu znajduje się stwierdzenie "przewiduje się, że 130 samochodów ciężarowych (tir) na dobę zaspokoi potrzeby odbioru i dostawy". Projekt zawiera rozwiązania dróg i parkingów wewnętrznych, z jednym wjazdem i wyjazdem na ulicę [...]. W tym zakresie organ zupełnie nie przeprowadził analizy rozmiaru dojazdów, nawierzchni, a także nie odniósł się do zarzutów odwołującego się w zakresie wpływu ruchu pojazdów na stan uzasadnionych interesów osób trzecich, skoro jak twierdzi B.W. jego zabudowania znajdują się w odległości 40 m od planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że naruszono w postępowaniu przepisy art. 10 § 1 kpa, bowiem B.W. nie pouczono o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Jednakże poza opisanym powyżej naruszeniom przepisów kpa Sąd kontrolując niniejszą sprawę, stwierdził co opisano powyżej, że naruszono przepisy w zakresie ustaleń faktycznych polegające na brakach dokumentów, na które powołuje się zaskarżona decyzja, a także brak informacji co do prawidłowego przeprowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Nadto naruszono przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 33 ust. 2 pkt 2, 35 ust. 1 pkt 1 lit."c" i pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 1126) poprzez: - wydanie pozwolenia na budowę na terenach nie objętych wnioskiem, - braku zgody właścicieli nieruchomości, na których ma być realizowana inwestycja, - nie sprawdzenie rozwiązań projektowych z przepisami techniczno- budowlanymi dotyczącymi dojazdów, - nie odniesienie się, co do zastrzeżeń skarżącego związanych z wykładnią przepisów art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. Powyższe uchybienia spowodowały, że na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 200 i 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ B.Drzazga /-/ G.Radzicka /-/ J.Szaniecka MarK