II SA/Po 848/19

Dnia 19 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi K. J. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (zwany dalej: PINB), na podstawie art. 119, art. 121 § 2 i 4 oraz art. 122 w związku z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2019, poz. 1314, z późn. zm. dalej: ustawa) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., zwanej dalej: Kpa), w pkt 1. nałożył na K. J. (zwanego dalej: skarżący) grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, pkt 2. wezwał skarżącego do jej wpłacenia w terminie do dnia [...] lipca 2019 r. na wskazany rachunek bankowy, pkt 3. wezwał skarżącego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] z dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] lipca 2019 r. pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ na wstępie opisał stan faktyczny w sprawie, podnosząc, co następuje. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] PINB nakazał skarżącemu rozbiórkę części stacji [...], tj.: zbiornika gazu płynnego i urządzeń stacji napełniania samochodów gazem propan- butan: urządzenia dystrybucyjnego - odmierzacza paliw i pompy ssąco-tłoczącej z zabudową, na terenie posesji w [...] przy ul. [...], dz. nr [...] i [...]. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2016 r. W dniu [...] lipca 2017 r. PINB przeprowadził kontrolę na wskazanej posesji, w wyniku której ustalono, że część stacji [...], tj. zbiornik gazu płynnego i urządzenia stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: urządzenia dystrybucyjne - odmierzacz paliw i pompa ssąco-tłocza z zabudową, objęta nakazem rozbiórki nie została rozebrana. Na skutek powyższego, pismem z dnia [...] lipca 2017 r., PINB poinformował skarżącego o konsekwencjach niewykonania nałożonego obowiązku, a wobec braku pozytywnej reakcji kolejno wystosował upomnienie, a następnie wystawił tytuł wykonawczy [...] oraz postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] organ umorzył jednak postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] r. wobec zobowiązanego, z uwagi na wady samego tytułu wykonawczego, co nie zmieniało wszak okoliczności, iż decyzja PINB z dnia [...] marca 2016 r. pozostała prawomocna i ostateczna. W związku z powyższym PINB - pismem z dnia [...] października 2018 r. - ponownie wezwał do wykonania powyższej decyzji, a wobec braku udzielenia informacji o jej wykonaniu w dniu [...] kwietnia 2019 r. do skarżącego zostało wystosowane upomnienie, o którym stanowi art. 15 ustawy, doręczone skutecznie [...] kwietnia 2019 r. Przechodząc do rozważań merytorycznych PINB wywodził, że wobec uchylania się zobowiązanego od wykonania nałożonego na niego obowiązku, jako wierzyciel, wezwał go do jego wykonania. Organ wskazał także, że stosownie do treści art. 1a pkt 12 ustawy, w niniejszej sprawie organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenie grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Kierując się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 ustawy i w tym kontekście organ zastosował środek przymusu w postaci grzywny w wysokości [...] zł, a nie wykonanie zastępcze, uznając, że w omawianym przypadku wykonanie zastępcze byłoby środkiem zbyt dolegliwym, natomiast grzywna w mniejszej wysokości nie doprowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. Nakładając taką grzywnę organ wziął pod uwagę znaczny upływ czasu od wydania decyzji o nakazie rozbiórki (blisko 3 lata od ostateczności decyzji) oraz permanentne uchylanie się od wykonania obowiązku. W ocenie organu istniało prawdopodobieństwo, że nałożona grzywna w mniejszej wysokości zostałaby uiszczona, a obowiązek rozbiórki nie zostałby wykonany. W sytuacji, gdy grzywna może być nałożona tylko jeden raz wysokość tej grzywny musi, w jego ocenie, realnie wpływać na wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Organ stanął na stanowisku, że wykonanie zastępcze byłoby zdecydowanie droższe, ergo byłby to dużo bardziej dolegliwy środek egzekucyjny niż nałożona grzywna w celu przymuszenia. Wskazano także na art. 125 § 1 oraz 126, a także art. 122 § 2 pkt 2 ustawy podkreślając, że skutkiem dalszego uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku pomimo nałożenia na niego grzywny w celu przymuszenia będzie wykonanie zastępcze. Końcowo pouczono skarżącego, że w przypadku nie wpłacenia grzywny w podanym wyżej terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając, że zobowiązanie będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego nie może zostać wykonane z uwagi na fakt, iż K. J. jest współwłaścicielem stacji [...], do części której skierowana jest egzekucja. W jego ocenie, jako współwłaściciel, nie jest upoważniony do samodzielnego podejmowania decyzji co do wykonania części obowiązków wynikających z treści tytułu wykonawczego. Zdaniem skarżącego doszło do sytuacji przewidzianej w art. 33 pkt 5 ustawy, tj. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. W jego ocenie zastosowany środek egzekucyjny nie jest również najmniej uciążliwym dla zobowiązanego, a on sam nie uchyla się od wykonania decyzji PINB, a jedynie jest związany przepisami o współwłasności i bez zgody drugiego właściciela nie podejmuje decyzji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchylił postanowienie organu I instancji w części dot. pkt. 2 postanowienia i w to miejsce orzekł: - "wzywam [...] K. J. do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie do dnia [...] września 2019 r. na rachunek bankowy prowadzony w [...] w [...] nr [...] dla Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...], pouczając, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie, zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; oraz w części dotyczącej pkt 3 - w zakresie terminu wykonania obowiązku - i w tym zakresie orzekł: obowiązek wykonania tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] września 2019 r. W pozostałej części organ utrzymał postanowienie PINB w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny sprawy w sposób zbieżny z organem I instancji uzupełniając o okoliczność, iż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] PINB oddalił zarzut skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, sformułowany na podstawie art. 35 § 1 pkt 5 ustawy, zaś WINB utrzymał je w mocy (postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] W zakresie rozważań merytorycznych WINB wywodził, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy). Zobowiązany jest natomiast do zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, tj. w szczególności stwierdza, czy dany obowiązek może być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy; czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony oraz czy zostało doręczone zobowiązanemu upomnienie. W związku z tym organ wskazał, że egzekwowany obowiązek rozbiórki części stacji [...], może być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy (art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 ustawy), albowiem decyzja PINB z dnia [...] marca 2016 r., którą nałożono egzekwowany obowiązek, jest ostateczna (art. 16 § 1 Kpa) oraz obowiązuje w obrocie prawnym, a nadto nie wstrzymano jej wykonania. Zobowiązanemu zostało także dnia [...] lutego 2019 r. doręczone upomnienie. Wreszcie – prawidłowo wypełniony przez wierzyciela i opatrzony został klauzulą organu egzekucyjnego o skierowaniu go do egzekucji administracyjnej tytuł wykonawczy (ten z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]) został przez organ prawidłowo doręczony zobowiązanemu dnia [...] maja 2019 r. Kolejno WINB podał, że wobec stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne jest dopuszczalne oraz konieczne z uwagi na uchylanie się przez zobowiązanego od zrealizowania ciążącego na nim obowiązku rozbiórki, obowiązkiem PINB było dokonanie wyboru środka egzekucyjnego, co – według organu II instancji - PINB uczynił w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Podobnie WINB wypowiedział się w kwestii prawidłowości ustalenia przez organ egzekucyjny wysokości grzywny w celu przymuszenia, wskazując i uzasadniając, że prawidłowość określenia wysokości tej grzywny w kwocie [...]zł nie budzi żadnych zastrzeżeń [...]WINB ze względu na przedmiot nakazu oraz okres, jaki upłynął od momentu, kiedy obowiązek stał się wymagalny. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżącego w zażaleniu organ skonstatował, że jego rozpatrzenie było przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem WINB z dnia [...] lipca 2019 r. Końcowo organ uzasadnił przyczyny uchylenia w części postanowienia PINB wskazując, że PINB nie zawarł w decyzji pouczenia wynikającego z art. 122 § 2 pkt 2 ustawy, a terminy wyznaczone do wykonania obowiązku oraz uiszczenia grzywny upłynęły. To zaktualizowało obowiązek WINB uchylenia postanowienia w części i orzeczenia w tym zakresie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł K. J. zarzucając naruszenie przepisów Kpa i prawa budowlanego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa oraz art. 18 ustawy poprzez zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie znajdował on zastosowania, a w konsekwencji uchylenie w części zaskarżonego postanowienia, pomimo że istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości; art. 138 § 2 Kpa poprzez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym i prawnym, w którym przepis ten znajdował zastosowanie, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji. W związku z powyższymi zarzutami skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym postanowieniem organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, albowiem takie stanowisko może doprowadzić do prowadzenia egzekucji, która nie powinna być prowadzona. Skarżący po raz kolejny wskazał, na obiektywne, w jego ocenie, przeszkody w wykonaniu obowiązku tj. okoliczność, że "jest współwłaścicielem obiektu, w sądzie powszechnym toczy się postępowanie związane z tym obiektem, dokumenty w aktach sprawy." W jego ocenie wybór środka egzekucyjnego jest nieadekwatny do ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Uznał również, że naruszone zostały przepisów postępowania zawarte w rozdziale 2 Kpa tj. zasady ogólne postępowania, w szczególności zasadę zaufania (art. 8 Kpa). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia WINB z dnia z dnia [...] sierpnia 2019 r. uchylającego w części i utrzymującego w mocy w pozostałym zakresie postanowienie PINB z dnia [...] maja 2019 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny w wysokości [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce części stacji [...] stwierdzić należy, iż odpowiada ono prawu. Badając zgodność z prawem postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego jego wydanie postępowania Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej odnośnie kolejnych czynności postępowania egzekucyjnego przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również argumentację organów, uznając, że obowiązek określony w ostatecznej decyzji administracyjnej nie został wykonany, a egzekucja tego obowiązku jest dopuszczalna. Zdaniem Sądu organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu zastosował środek egzekucyjny najmniej uciążliwy dla zobowiązanego oraz prawidłowo określił wysokość nałożonej grzywny, a to ze względów wskazanych poniżej. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 119 ustawy ,o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji o charakterze niepieniężnym. W myśl art. 121 § 4 i 5, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Jak wskazał WINB - nałożony obowiązek nie dotyczy rozbiórki budynku, wobec czego to wysokość tej grzywny - mając na uwadze, że zobowiązany jest osobą fizyczną - nie może przekraczać kwoty [...]zł (art. 121 § 2 ustawy). Bezsporne jest w sprawie i między stronami, że skarżący obowiązku nie wykonał, wobec czego organ egzekucyjny zobowiązany był do zastosowania środków przewidzianych w ustawy. Zobowiązany został wezwany do dobrowolnego wykonania wskazanego obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczeniu mu upomnienia w trybie art. 15 § 1 ustawy. Wobec niewykonania tego obowiązku, organ w sposób prawidłowy wystawił tytuł wykonawczy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, należy w tym miejscu wskazać, że nie może odnieść zamierzonego skutku argumentacja pełnomocnika skarżącego. Na etapie zaskarżenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny nie jest władny podejmować działań ingerujących w treść decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2017 r., II OSK [...], dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to nie tylko z faktu, że organ egzekucyjny nie jest władny do badania zasadności i wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 29 § 1 ustawy), ale i nie jest władny uchylać, zmieniać czy też w inny sposób weryfikować ostateczną decyzję administracyjną, która podlega wykonaniu. Ponadto niedopuszczalność badania podstawy egzekwowanego obowiązku w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie grzywny w celu przymuszenia wynika z zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 122 § 3 ustawy, zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślano wielokrotnie, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 ustawy, tj. dotyczących zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (tak m.in. wyrok NSA z 13 października 2011 r., II OSK 1441/10; wyrok NSA z 11 lutego 2014 r., II OSK 2186/12; wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., II OSK 2185/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zażalenie takie sprowadzać się może tylko do kwestionowania wyboru środka egzekucyjnego albo wysokości wymierzonej grzywny, w przypadku gdy nie wniesiono zarzutów opartych na podstawach wymienionych w art. 33 pkt 6 i 8 ustawy. Dlatego argumentacja zobowiązanego w przypadku postępowania zażaleniowego nie powinna zawierać wskazania podstaw zarzutu (art. 33 ustawy), jak przykładowo wykonania obowiązku, niewykonalności obowiązku, niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego albo zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Argumentacja ta będzie wówczas bezskuteczna. Miejscem dla jej rozpatrzenia jest wyłącznie postępowanie zainicjowane wniesieniem zarzutu, które – jak podniósł WINB, zostało ostatecznie załatwione. Argumentacja taka jest prowadzona poza granicami sprawy poddanej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 134 § 1 Ppsa) i dlatego nie powinna być w ogóle rozważana, poza wskazaniem na jej bezprzedmiotowość (tak NSA w wyrokach o sygn.. akt: II OSK 117/14 lub 109/17, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący wnosząc zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny, podobnie w skardze, podnosił argumenty, które w istocie sprowadzają się wyłącznie do kwestionowania dopuszczalności, względnie celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ta zaś argumentacja (zarzuty skargi), jak wyjaśniono już wyżej, nie mogła być skutecznie podniesiona w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 122 ustawy i pozostawała poza zakresem kognicji sądu w niniejszej sprawie, bowiem kontrolowanie prawidłowości wydania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie stanowi dodatkowego trybu nadzwyczajnej weryfikacji zasadności wcześniej zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy wydając zaskarżone postanowienia prawidłowo dokonały oceny stanu faktycznego i właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, co również prawidłowo uzasadniły. Należy zatem jedynie wskazać za organem, że zgodnie z art. 7 § 2 ustawy, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W przypadku obowiązku o charakterze niepieniężnym, dotyczącego obowiązku rozbiórki, organ egzekucyjny do wyboru miał grzywnę w celu przymuszenia albo wykonanie zastępcze. Uzasadniając wybór grzywny organ wskazał, że zdecydowanie się na zastosowanie drugiego ze środków prowadziłoby do wydłużenia prowadzonego postępowania z uwagi na konieczność dokonania wyboru podmiotu, który wykonałby obowiązek za zobowiązanego, co powodowałoby po stronie zobowiązanego konieczność poniesienia wszystkich kosztów wykonanych robót budowlanych. Tymczasem grzywna w celu przymuszenia, w odniesieniu do obowiązku nałożonego na skarżącego, mogła zostać nałożona jednorazowo i w wysokości nie wyższej niż [...] zł (art. 121 § 4 w zw. z § 2 ustawy). Zasadnie również wskazano na art. 125 § 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku wykonania przez zobowiązanego obowiązku nałożona, a nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu. W uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być zwrócone w wysokości 75% lub w całości (art. 126 ustawy). Na tym tle organ słusznie wskazał, iż wobec możliwości umorzenia grzywny oraz, w uzasadnionych przypadkach, zwrócenia części lub całości uiszczonej grzywny, na tle obowiązkowego poniesienia całkowitych kosztów wykonania zastępczego, wybór grzywny w celu przymuszenia jawił się jako uzasadniony okolicznościami sprawy i zgodny z przepisami. Z kolei odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Kpa stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi zaś cech dowolności. Ponadto skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi w tym zakresie ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej nie zawiera przekonywujących argumentów, aby organy naruszyły wyżej wymienione przepisy. Wreszcie należy zgodzić się z organem II instancji, iż koniecznym była konwalidacja zaniechania PINB w zakresie załączenia pouczenia wynikającego z art. 122 § 2 pkt 2 ustawy oraz prolongata terminów wyznaczonych do wykonania obowiązku oraz uiszczenia grzywny, które już upłynęły. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.