II SA/Po 857/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Barbara Kamieńska /spr./ Sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2005r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę /-/B. Kamieńska /-/J. Szaniecka /-/G. Radzicka A. K. pismem z dnia [...] stycznia 2001r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności pięciu wskazanych decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych położonych w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podniósł między innymi, że zgodnie z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. teren, którego dotyczą kwestionowane decyzje, przeznaczony jest wyłącznie pod zabudowę jednorodzinną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w powołaniu na przepisy art. 157 § 2 kpa, pismem z dnia [...] lutego 2001r. zawiadomiło A. K., Urząd Miasta i Gminy w S. oraz Starostwo Powiatowe w P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ewentualnego stwierdzenia nieważności tych decyzji, a później decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. – wydaną na podstawie art. 127 § 2, 3, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 kpa oraz art. 41-43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w K. przy ul. [...]: 1) nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. dla budowy budynku wielorodzinnego w zabudowie szeregowej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]; 2) nr [...] z dnia [...] lipca 1998r. dla budowy 40 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]; 3) nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. dla budowy budynku mieszkalnego bliźniaczego z małymi domami mieszkalnymi na działce nr [...]; 4) nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. dla budowy budynku wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...]; 5) nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. dla budowy budynku wielorodzinnego w zabudowie szeregowej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W uzasadnieniu wskazało, że z uwagi na zaginięcie akt administracyjnych dotyczących powyższych spraw dokonało analizy "szczątkowych akt", a w szczególności – mających decydujące znaczenie – ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą nr XLIV/234/94 Rady Miejskiej w S. z dnia 21 lutego 1994r. (Dz. U. Województwa Poznańskiego nr 4, poz. 42). Z wypisu i wyrysu tego planu wynika, iż na terenie na którym mają zostać zrealizowane zamierzenia inwestycyjne objęte kwestionowanymi decyzjami, obowiązuje zabudowa jednorodzinna. Gdyby plan dopuszczał na terenie możliwość realizacji wszelkich typów zabudowy mieszkaniowej – zarówno jednorodzinnej jak i wielorodzinnej – to zapis planu winien stanowić wyłącznie o zabudowie mieszkalnej, bez jej rozróżnienia. Skoro plan zagospodarowania przestrzennego zezwalał na tym terenie wyłącznie na realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nie – jak wskazano w kwestionowanych decyzjach – "zabudowy mieszkaniowej", to zachodzi ich sprzeczność z ustaleniami obowiązującego planu. Kolegium uznało, że skoro A. K. w styczniu 1998r. sprzedał działki objęte kwestionowanymi przez niego decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanymi kilka miesięcy później (w czerwcu i lipcu 1998r.) na wniosek nowego właściciela J.K., to A. K. nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił inwestor J.K. Wskazał, iż objęta stwierdzeniem nieważności decyzja z dnia [...] lipca 1998r. dotyczyła dopuszczonej planem zabudowy jednorodzinnej oraz poinformował o złożeniu w lipcu 1998r. w Urzędzie Gminy planu realizacyjnego przewidzianego planem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2003r. 1. uchyliło decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2002r. i umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w K. nr [...] z dnia [...] lipca 1998r. dla budowy 40 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na wskazanych działkach, 2. w pozostałym zakresie utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, że na terenie planowanych inwestycji obowiązuje zabudowa jednorodzinna. Wspomniane w tekście planu wyznaczenie zespołu projektowanej zabudowy jednorodzinnej MJ2 wymagało objęcia planem realizacyjnym. W części ogólnej planu przewidziano możliwość lokalizacji zabudowy wielorodzinnej na innych terenach – oznaczonych symbolami M i MI. Lokowanie zabudowy wielorodzinnej na terenach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej do Sądu Administracyjnego przez J. K. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji zarzucając: naruszenie przepisów prawa materialnego i procedury. Przede wszystkim, z naruszeniem art. 107 § 1 w związku z art. 156 § 1 kpa w zaskarżonych decyzjach nie podano, która z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa stanowiła podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ani nie uzasadniono stanowiska, że kwestionowane decyzje w sposób rażący naruszają prawa. Postępowanie wszczęte zostało z naruszeniem art. 157 § 2 kpa. Ani z zawiadomienia o wszczęciu postępowania ani z innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika bowiem, czy postępowanie wszczęte zostało z urzędu, czy też na wniosek A. K. Kolegium dopiero w decyzji z dnia [...] grudnia 2002r. stwierdziło, że A. K. nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie zmienia to jednak faktu, że o wszystkich swoich czynnościach zawiadamiało A. K., jak gdyby był stroną, a w uzasadnieniu nazwało go "wnioskodawcą wszczętego z urzędu postępowania". Złożenie wniosku przez osobę, która w sprawie nie jest stroną powinno spowodować wydanie odmownej decyzji z przyczyn formalnych względnie umorzenie postępowania. Poza tym zawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania dopiero w październiku 2002r., gdy tymczasem A. K. był adresatem pism SKO już w lutym 2001r. pozbawiło skarżącego czynnego udziału w pierwszym stadium postępowania. Skarżący podniósł też zarzut naruszenia art. 77 kpa. Organ orzekający nie przeprowadził bowiem żadnego postępowania dowodowego. Oparł się jedynie, jak sam określił, na "szczątkowych materiałach". Znajdujący się w aktach protokół kontroli i wytycznych pokontrolnych NIK wcale nie był przedmiotem rozważań, mimo że kontrola NIK była przeprowadzona między innymi w zakresie zgodności z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy S. decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu. W protokole NIK wypowiedziała się w sprawie interpretacji oznaczeń M, MI i MJ w planie zagospodarowania przestrzennego. Przy wydawaniu zaskarżonych decyzji Kolegium naruszyło ogólną zasadę zaufania obywatela do organów Państwa wyrażoną w art. 8 kpa. W odpowiedzi na skargę A. K. na bezczynność SKO Kolegium podkreśliło, że zapis planu miejscowego w sposób bezwzględny i jednoznaczny rozstrzyga o prawidłowości wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie w aktach niniejszej sprawy brak tego pisma, ale tak stanowisko Kolegium przestawił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2002r. sygn. II SAB/Po 27/02, rozstrzygający skargę na bezczynność. Chociaż stanowisko Kolegium zawarte w odpowiedzi na skargę nie jest decyzją administracyjną, jednakże niewątpliwie jest to dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie, a więc jest dowodem tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 kpa). Od chwili udzielenia odpowiedzi na skargę do chwili wydania zaskarżonych decyzji nie zmieniło się nic w stanie faktycznym i prawnym. Kolegium nie uzasadniło zmiany swojego stanowiska. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 41, 42 i 43 ustawy z 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego, wyraża się ono w dokonaniu przez organ orzekający dowolnej i jednostronnej interpretacji zapisu treści planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku Kolegium, plan ten dopuszcza także możliwość realizowania budownictwa wielorodzinnego, co wynika z rysunku planu. W protokole kontroli NIK wskazała na istnienie rozbieżności między tekstem planu a jego rysunkiem, spowodowanej omyłką autorów rysunku. Wątpliwości interpretacyjne co do oznaczeń M, MI i MJ rozstrzyga istotnie zdanie – znajdującego się w aktach sprawy i pominiętego przez organ orzekający – pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2000r. skierowane do Wydziału Nadzoru i Kontroli Urzędu Wojewódzkiego w P. Organ orzekający stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 1998r. w sprawie wydania warunków dla budowy budynku mieszkalnego bliźniaczego z małymi domami mieszkalnymi na działce nr [...], dopuściło się obrazy przepisu § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 ze zm.) przez błędne przyjęcie, że budynek ten jest budynkiem wielorodzinnym. Tymczasem z definicji zabudowy jednorodzinnej zawartej w tym przepisie wynika, że za budynek w takiej zabudowie uważa się również budynek w układzie bliźniaczym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania. Zakładając więc nawet, że co do przedmiotowej nieruchomości można było wydać jedynie decyzję o warunkach zabudowy dla budynków jednorodzinnych, to decyzja Burmistrza była zgodna z tym założeniem. Kolegium nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, lecz opierając się "jedynie na wątpliwej, przeprowadzonej przez siebie, interpretacji treści planu i rysunku" dopuściło się naruszenia wyrażonej w art. 7 kpa zasady ochrony słusznego interesu strony i interesu społecznego. Uchybienia organu administracji nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela działającego w dobrej wierze. Skarżący podkreślił, że zaangażował znaczne środki finansowe na zrealizowanie inwestycji. W zakończeniu skarżący wyraził przypuszczenie, że na podjęcie zaskarżonych decyzji mogły mieć wpływ "pozamerytoryczne czynniki", w tym zmiana jesienią 2002r. władz samorządowych w Gminie S., "co jak zawsze skutkowało wniesieniem szeregu zarzutów przez nowe władze w stosunku do władz poprzednich". Jeśli zaś chodzi o A. K., którego działania spowodowały wszczęcie postępowania administracyjnego, to jego celem było "zniszczenie przedmiotowej inwestycji, a także skarżącego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Podkreśliło, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczęło z urzędu. W tego rodzaju sprawach bada się zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i "jest to wystarczający krąg dowodów". Występowanie sprzeczności pomiędzy zamierzeniem a ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania terenu przesądza o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stan faktyczny budowy nie wpływa na zgodność lub brak zgodności zamierzenia z planem zagospodarowania przestrzennego. Jeśli nawet istnieją wątpliwości co do oznaczenia symbolu tego terenu na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego, to zapis tekstu jest jasny i wyraźny – "wyznacza się zespół projektowanej zabudowy jednorodzinnej MI2, wymagający objęcia planem realizacyjnym". Za nietrafny Kolegium uznało zarzut bezpodstawnego przyjęcia, że budynki bliźniacze stanowią zabudowę wielorodzinną. W tej sprawie Kolegium wywiodło zamiar realizacji zabudowy wielorodzinnej z treści decyzji organu I instancji. Określono tam wprost charakter zabudowy jako zabudowę wielorodzinną. W piśmie z dnia [...] marca 2005r. skarżący wskazał, że dopuszczenie przez plan zagospodarowania przestrzennego budownictwa wielorodzinnego na przedmiotowym terenie zapisane jest na stronie 15 części opisowej planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 46a ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza się na zasadach i w trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 157 § 2 kpa dopuszcza możliwość wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i taka sytuacja miała miejsce w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Tego charakteru nie zmienia fakt, iż o przyczynie nieważności organ powziął wiadomość na skutek informacji uzyskanych od A. K. Opóźnione zawiadomienie skarżącego o toczącym się od [...] lutego 2001r. z urzędu postępowaniu o stwierdzenie nieważności, wydanych na jego wniosek, decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie było uchybieniem mogącym wpłynąć na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika, że przez kolejne miesiące organ podejmował jedynie starania o uzyskanie akt administracyjnych spraw zakończonych kwestionowanymi decyzjami. Starania te okazały się bezskuteczne – Burmistrz Miasta i Gminy S. w piśmie z dnia [...] listopada 2002r. powiadomił Kolegium, że nie dysponuje aktami żadnych przedmiotowych spraw. Wyjaśnienia przyczyny braku tych akt można doszukać się w wystąpieniu pokontrolnym NIK – Delegatura w P. z dnia [...] sierpnia 2000r. nr [...] (nadesłanym przez skarżącego przy piśmie z dnia [...] lutego 2003r. – teczka 4 akt administracyjnych). W wystąpieniu tym zasygnalizowano Burmistrzowi Miasta i Gminy S., że "w dniu [...] czerwca wydane zostały 4 decyzje, dwie opatrzone takim samym numerem – [...] oraz dwie decyzje oznaczone numerami – [...] i [...], żadna z tych decyzji nie była zarejestrowana, ponadto, co wymaga podkreślenia, w rejestrze pod numerem 744 zarejestrowana była decyzja wydana dla innego podmiotu i dotycząca innego terenu; w lipcu wydana została jedna decyzja; w sierpniu 1998r. dwie decyzje opatrzone takim samym numerem – [...], z których tylko jedna zaewidencjonowana była w rejestrze. Decyzja sierpniowa, podobnie jak i decyzje wydane w czerwcu, w części dotyczyły tych samych działek, a działka nr [...] poza decyzjami sierpniowymi występowała również w decyzji [...] z [...] czerwca 1998r." Wadą powodującą nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest sprzeczność tej decyzji z ustaleniami planu miejscowego (art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r.) i to taka sprzeczność, która narusza lub może naruszyć zasady ładu przestrzennego przewidziane w danym planie miejscowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie przyjęło, iż cztery decyzje Burmistrza Miasta i Gminy S. wymienione w punkcie 2 zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2003r. sprzeczne są z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą nr XLIV/234/94 Rady Miejskiej w S. z dnia 21 lutego 1994r. (Dz. Urząd. Woj. Poznańskiego nr 4, poz. 42). Na stronie 15 części opisowej tego planu pod punktem 7 sformułowane zostały ogólne "ustalenia w zakresie mieszkalnictwa" odnoszące się do całej gminy S. Mowa jest tu o wyznaczeniu około 2,4 działek dla zabudowy jednorodzinnej lub zagrodowej. Natomiast "w przypadku zaistnienia potrzeby realizacji zabudowy wielorodzinnej, plan dopuszcza jej lokalizację w ramach terenów wyznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oznaczoną symbolami M i MI (max. 3 kondygnacje). Ustalenia szczegółowe planu dotyczące wsi K. zawarto na stronie 43 tekstu planu. Skoro na wstępie prognozuje się tam przyrost ludności do 2015r. ze względu na "projektowane osiedla budownictwa jednorodzinnego przy ulicy [...] na około 200 mieszkańców – bilansowane w ramach miasta S.", a następnie, w ustępie dotyczącym mieszkalnictwa jest wzmianka, że "wyznacza się zespół projektowanej zabudowy jednorodzinnej MI2, wymagający objęcia planem realizacyjnym", to brak jakichkolwiek podstaw do interpretowania tych zapisów jako dopuszczających zabudowę wielorodzinną, tylko dlatego, że w ogólnych ustaleniach dotyczących całej gminy S. plan dopuszcza realizację zabudowy wielorodzinnej na terenach oznaczonych symbolami M, MI. Dodatkowo podkreślić należy, że postanowienia planu w odniesieniu do wsi K. zakładają jako zasadę utrzymanie istniejącej zabudowy i wprowadzają uzupełnienia o charakterze plombowym. Wprawdzie z części opisowej na stronie 43 planu wynika, że zespół projektowanej zabudowy jednorodzinnej ulokowany został na terenie oznaczonym symbolem MI2, gdy tymczasem w części graficznej operuje się symbolem MJ2, ale nie ma to istotnego znaczenia dla możliwości wyprowadzenia jednoznacznego wniosku o niedopuszczalności lokowania na terenie wsi K. budownictwa wielorodzinnego – i to jeszcze w ramach budownictwa osiedlowego. Plan bowiem w sposób jednoznaczny dopuszcza na terenie wsi możliwość zrealizowania budownictwa jednorodzinnego na około 200 mieszkańców i wskazuje miejsce jego usytuowania "przy ul. [...]"(wypis i wyrys z planu miejscowego – k. 40–42 teczki zawierającej załączniki do dokumentacji Osiedle "[...]"). Dlatego zbędne było korzystanie z sugerowanego w skardze – w powołaniu na ostatnie zdanie pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2000r. (powołana wyżej teczka z załącznikami) – sposobu zinterpretowania zapisów planu miejscowego i zwrócenie się przez organ orzekający o opinię do autorów opracowania tego planu. Przez "zabudowę wielorodzinną" rozumiało się w okresie wydania kwestionowanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "budynek mieszkalny zawierający więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków, wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz zielenią i rekreacją przydaną (§ 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. – Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). W tekście planu na stronie 15 doprecyzowano, że chodzi o budynki z maksimum 3 kondygnacjami. Trzy objęte stwierdzeniem nieważności decyzje Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] czerwca 1998r. ustalały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w K. przy ul. [...] dla budynków wielorodzinnych o trzech kondygnacjach nadziemnych. Jeśli chodzi o czwartą decyzję objętą punktem 2 kwestionowanej decyzji, czyli decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] czerwca 1998r. nr [...], to jako rodzaj inwestycji na terenie wsi K. przy ul. [...] określono "budynek bliźniaczy z małymi domami mieszkalnymi z dwoma wejściami 3 kondygnacje nadziemne". Wbrew stanowisku skarżącego nie można podciągnąć tego sformułowania pod zabudowę jednorodzinną, skoro w ogólnych ustaleniach omawianego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. "dotyczących mieszkalnictwa (pkt 7 na stronie 15 tekstu planu)" max. 3 kondygnacje przewidziano przy realizacji zabudowy wielorodzinnej. Jak już wyżej wskazano, nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza się w razie sprzeczności z planem. Niezrozumiałe jest żądanie skarżącego uchylenia w całości zaskarżonej decyzji SKO, wskazujące na kwestionowanie także rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 decyzji. Przecież w tym zakresie Kolegium uwzględniło żądanie zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i po częściowym uchyleniu swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2002r. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w K. nr [...] z dnia [...] lipca 1998r. dla budowy 40 budynków mieszkalnych w jednorodzinnej zabudowie szeregowej na wymienionych działkach. W decyzji tej określono, że budynki jednorodzinne mogą mieć II kondygnacje. Wobec naruszenia omówionych zapisów konkretnego planu miejscowego, decyzjami wymienionymi w punkcie zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy miał podstawy w art. 42a ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do stwierdzenia nieważności decyzji (pkt 2) w postępowaniu regulowanym w art. 156 kpa. Skarżący nie może powoływać się na swój "słuszny interes" w pozostawieniu w obrocie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzeń naruszających przepisy prawa miejscowego – planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd zarzut naruszenia art. 7 i 8 kpa okazał się chybiony. Dlatego na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ B. Kamieńska /-/ J. Szaniecka /-/ G. Radzicka Brak podpisu Sędziego spowodowany jest jego nieobecnością /-/ B. Kamieńska kk