II SA/Po 858/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. /-/ T. Świstak Zawartym w skardze wnioskiem skarżąca K. J. zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. o nałożeniu na nią grzywny w celu przymuszenia w wys. 10.000 zł i wezwaniu do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr TW [...]. Skarżąca nie uzasadniła wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej (lub też innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem okoliczności wyjątkowych. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie na podstawie wniosku skarżącego oraz materiału dowodowego sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 495/04, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawet bowiem, jeżeli rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie w pełni opiera na zasadzie skargowości (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 – dostępne jw.), to jednak wciąż postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego. W konsekwencji sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku, mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy. Skarżąca składając wniosek nie wykazała, dlaczego wykonanie zaskarżonego postanowienia może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Już z tych powodów należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd ponadto pragnie zważyć, że postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którego wstrzymania domaga się skarżąca, wydawane jest w postępowaniu egzekucyjnym, na gruncie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Zgodnie z art. 124 § 1 tej ustawy nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie. Na podstawie powołanego przepisu dochodzi do egzekucji grzywny w celu przymuszenia nałożonej w postępowaniu egzekucyjnym celem doprowadzenia zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Dla oceny zasadności złożonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia istotne jest, że po wydaniu przez Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonego postanowienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał na podstawie art. 56 § 3 u.p.e.a. postanowienie z dnia [...] października 2016 r. nr [...], którym zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej K. J., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Organ egzekucyjny jako podstawę powołał przepis art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (omyłkowo jako: art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) wskazując, że powodem zawieszenia postępowania jest wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania egzekwowanego obowiązku (postanowienie z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt II OZ 920/16). W ocenie Sądu w związku z powyższym uznać należało, że skoro zawieszeniu uległo postępowanie egzekucyjne, w którym zostało wydane zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a tym doszło do czasowej przerwy w jego prowadzeniu, to organ egzekucyjny w okresie tym nie może egzekwować nałożonej na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. W tej sytuacji aktualnie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych odwrócenia skutków. Dlatego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Marginalnie wyjaśnić należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma charakter tymczasowy i nie przesądza zarówno o wyniku sprawy, jak i o możliwości powtórnego wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przypadku zmiany stanu prawnego i faktycznego w niniejszej sprawie, w szczególności gdy dojdzie do podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. /-/ T. Świstak