II SA/Po 858/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r., [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/J.Szuma Pismem z dnia 11 września 2018 r. A. G. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r., [...] Powyższą decyzją po rozpoznaniu odwołania A. G. utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2018 r., [...], [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę istniejącej linii 110 kV relacji [...] na linię dwutorową. W skardze, poza wnioskami głównymi obejmującymi uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, A. G. wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd (a więc na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). W motywach wniosku wskazała jednie, że "brak wstrzymania decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci doprowadzenia przez wnioskodawcę do realizacji inwestycji naruszającej ład przestrzenny oraz interesy skarżącej. Dodała też, że otworzy to inwestorowi "drogę do uzyskania kolejnych decyzji zmierzających do realizacji zamierzonej przebudowy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarżąca nie przedstawiła okoliczności pozwalających na uwzględnienie wniosku. Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Treść art. 61 § 3 P.p.s.a. formułuje alternatywnie dwie ustawowe przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu lub czynności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" są nieostre i w związku z tym są przedmiotem interpretacji w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznaje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, wyd. el, komentarz do art. 61, pkt 11). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010 r., II GZ 313/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący kwestionujący decyzję musi zatem przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że jej wykonanie spowoduje dla niego daleko idące, względnie trudne do odwrócenia negatywne konsekwencje. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że wniosek A. G. nie zawiera żadnego uprawdopodobnienia podanych we wniosku przesłanek. Na stronie 5 skargi w krótkim akapicie wyjaśniono jedynie, że decyzja spowoduje trudne do odwrócenia skutki "w postaci doprowadzenia przez wnioskodawcę do realizacji inwestycji naruszającej ład przestrzenny oraz interesy skarżącej". Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że istotą zaskarżonej decyzji jest właśnie realizacja inwestycji. Ten normalny skutek decyzji nie jest jednak równoznaczny z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. A. G. nie wskazała żadnych dodatkowych okoliczności mogących odnosić się do konkretnych skutków prawnych lub faktycznych, które spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, z jednoczesnym uprawdopodobnieniem, iż powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał szczególnego wysiłku np. stosunkowo dużego nakładu sił i środków. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca nie umotywowała w sposób wystarczający, dlaczego zasadne byłoby przyznanie jej ochrony tymczasowej na czas prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/J.Szuma