II SA/Po 864/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011r. Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego; oddala skargę. W dniu 8 listopada 2010r. J. M. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w G. o zarejestrowanie go jako bezrobotnego. W dniu 10 listopada 2010r. własnoręcznie oświadczył, że rezygnuje z usług pośrednictwa pracy. Starosta G. decyzją z dnia [...] 2010r. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 3, ust. 6 i art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) uznał J. M. za osobę bezrobotną z dniem 8 listopada 2010r. i przyznał prawo do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Starosta G. decyzja z dnia [...] 2010r. na art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust.1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 kpa orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej. Decyzje doręczono bezrobotnemu w dniu 29 grudnia 2010r. Na skutek ponownego wniosku J. M. z dnia 11 maja 2011r. o rejestrację jako osoby bezrobotnej, Starosta G. decyzja z dnia art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 kpa uznał J. M. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że wnioskodawca zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. spełniając warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Natomiast zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie spełnił warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie udokumentował 365 dni zatrudnienia, ani też innego okresu wymienionego w ust. 2. Od powyższej decyzji Starosty G. J. M. złożył odwołanie wnosząc o jej zmianę i przyznanie jako osobie bezrobotnej prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Odwołujący się motywował, że w dacie rejestracji jako osoba bezrobotna w dniu 8 listopada 2010r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z problemami zdrowotnymi. Jednakże ZUS zakwestionował stan zdrowia i od 6 listopada 2010r. nie wypłacał mu zasiłku chorobowego. Zaznaczył, że został wprowadzony w błąd przez pracownika urzędu, którzy pouczył go, że w tej sytuacji powinienem złożyć wniosek o wyrejestrowanie. Nadto podkreślił, że Starosta G. wydał zaskarżoną decyzję, która jest krzywdząca, albowiem uznał odwołującego się za osobę bezrobotną od dnia 11 maja 2011r., gdy tymczasem odwołujący się jest osobą pozostającą bez pracy od 8 listopada 2010r. Zaskarżona decyzja Starosty w konsekwencji narusza art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż staż pracy potwierdza, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania spełniał warunek 365 dni zatrudnienia. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2011r. na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzje organu I instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że odwołujący się w dniu kolejnej rejestracji spełniał warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, lecz nie spełniał warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda przytoczył stan faktyczny ustalony przez Starostę w niniejszej sprawie. Argumentował, że strona składając podpis pod dokumentem jest świadoma jego treści i znaczenia. Zatem nie można zobowiązywać organu otrzymującego od strony oświadczenie potwierdzone własnoręcznym podpisem zainteresowanego do podjęcia dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście jest świadoma konsekwencji swoich działań. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. W związku z powyższym wnioskiem Starosta decyzją z dnia [...] 2010r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez odwołującego się. Powyższą decyzję odwołujący odebrał i nie wniósł od niej odwołania. Wojewoda argumentował, że pracownik urzędu pracy nie potwierdził, że zainteresowany informował go o zwolnieniu lekarskim, nie sugerował i nie informował bezrobotnego, aby złożył wniosek o wykreślenie z ewidencji osób bezrobotnych. Nadto Wojewoda podkreślił, że odwołujący się pobierał zasiłek chorobowy od dnia 01.09.2010r. do dnia 05.11.2010r. W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty Wojewoda potwierdził następujące okresy zatrudnienia: - zatrudnienie od 23.03.1970r. do 30.04.1998r. - 28 lat 1 miesiąc 8 dni - zatrudnienie od 01.05.1998r. do 31.08.2010r. - 12 lat 4 miesiące 30 dni - okres pobierania od 01.09.2010r. do 05.11.2010r. - 0 lat 2 miesiące 5 dni zasiłku chorobowego. Następnie Wojewoda na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy ustalił, że odwołujący się w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy w dniu 11.05.2011r. tj. od dnia 10.11.2009r. do 10.05.2011r. nie posiadał okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku w dniu kolejnej rejestracji w urzędzie pracy w dniu 11.05.2011r. zaliczono: * okres pobierania od 01.09.2010r. do 05.11.2010r. - 66 dni zasiłku chorobowego * okres zatrudnienia od 10.11.2009r. do 31.08.2010 r. - 295 dni, co łącznie daje 361 dni. W związku z powyższym odwołujący się w dniu kolejnej rejestracji w urzędzie pracy, w dniu 11.05.2011r. nie spełniał warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ po zarejestrowaniu się w urzędzie udokumentował okres uprawniający do zasiłku wynoszący 361 dni zamiast wymaganych, co najmniej 365 dni. Nadto Wojewoda wskazał, że argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie daje podstaw do zmiany decyzji, ponieważ uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane są na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i nie mają charakteru uznaniowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011r. złożył J.M.. Skarżący wniósł o uchylenie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] 2011r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji - Starosty G. z dnia [...] 2011r., a także wniósł o uchylenie w całości decyzji Starosty G. z dnia [...] 2010r. o utracie statusu osoby bezrobotnej. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji w części - dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z przyczyn określonych w art. 156 §1 pkt 2 kpa. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezgodność przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z postanowieniami ustawy zasadniczej – Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zawartymi w art. 2 i art. 67 ust. 2 oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie postanowień art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z naruszeniem art. 7 kpa oraz art. 8 kpa i 9 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący argumentował, że po utracie zatrudnienia otrzymywał zasiłek chorobowy, który został zakwestionowany przez ZUS, więc niezwłocznie złożył wniosek o rejestrację w urzędzie pracy oraz o zasiłek dla osób pozostających bez pracy. Skarżący wskazał, że składając wniosek został poinformowany przez pracownika urzędu o kolizji prawnej, która wyklucza pobieranie zasiłku dla bezrobotnych z prowadzeniem procedury odwoławczej w stosunku do ZUS w sprawie zasiłku chorobowego. Będąc w zaufaniu do prawidłowości prawnej udzielonego pouczenia pracownika organu administracji w najbliższym dniu roboczym, tj. 10.11.2010r. skarżący złożył wniosek o pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej i otrzymał decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej w dniu 10.12.2010r. Otrzymując decyzję organu II instancji pozostawał w błędnym przekonaniu, że postąpił zgodnie z przepisami prawa i nie przysługuje świadczenie w postaci zasiłku dla bezrobotnych i że będę się mógł o nie ubiegać dopiero po zakończeniu procesu odwoławczego od decyzji ZUS. Trwał w takim błędnym rozumieniu sytuacji prawnej do momentu otrzymania decyzji z dnia [...] 2011r., w której stwierdzono że nie mam prawa do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych. Niniejszym ponownie oświadczył, że uchyla się od oświadczenia woli, które złożył pod wpływem błędu w dniu 10.11.2010r. Konsekwencją błędu przy złożeniu oświadczenia woli w dniu 10.11.2010r. jest pozostawanie w błędnym przekonaniu, że nabędzie uprawnienia dopiero po zakończeniu procedury odwoławczej w stosunku do ZUS. Naruszona została, zatem zawarta w art. 8 kpa zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, z której wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności i jako taka ma swoje umocowanie i źródło w art. 2 Konstytucji RP. Skarżący wskazał, że z omawianej zasady wynika bezwzględny zakaz wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli lub przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na obywateli. Obowiązek informowania stron zawarty w art. 9 kpa ciąży na organach administracji zwłaszcza w sprawach, których okoliczności dają podstawę do wniosku, że strona pierwszy raz zetknęła się z takimi problemami faktycznymi i prawnymi nie mając przygotowania pozwalającego na ich rozeznanie. Wobec powyższego decyzje administracyjne wydane w niniejszej sprawie rażąco naruszają zasady konstytucyjne wskazane w art. 2 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną wykładnię i niezgodność przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z postanowieniami ustawy zasadniczej - Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zawartymi w art. 2 i art. 67 ust. 2. Zapisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powinny odzwierciedlać konstytucyjne zasady zabezpieczenia społecznego i sprawiedliwości społecznej. Tymczasem sformułowanie przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy nie uwzględniają sytuacji posiadania wielokrotności lat zatrudnienia, które powinny zostać uwzględnione w sytuacji gdy w okresie 18 miesięcy okres 365 dni zostałby niedopełniony z przyczyn niezależnych od osoby ubiegającej się o zasiłek dla osób bezrobotnych. Skarżący podkreślił, że posiadam wieloletni okres zatrudnienia o charakterze ciągłym, przekraczający znacznie wskazany okres roczny - 365 dni, i z przyczyn niezależnych wobec braku - 4 dni przy zaliczonych 361 odebrano mi prawo do zasiłku. W ocenie skarżącego stanowi to nadużycie prawa po stronie organów administracji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji wniósł o jej oddalenie. Nadto, Wojewoda wskazał, że w sprawie alternatywnego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] 2011r. dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, wobec niewyczerpania postępowania sądowo-administracyjnego w tej sprawie, brak jest podstaw do wzruszenia wskazanej decyzji w trybie art. 156 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Nadto Sąd administracyjny z urzędu ocenia przesłanki nieważności decyzji organu administracji i stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub innych przepisach (art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Rozpatrując skargę skarżącego pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą dalszych rozważań. Rozważania w zakresie dokonanej przez Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od wskazania, iż materialną podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą). Definicja osoby bezrobotnej określona została w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez wskazanie obiektywnych kryteriów, od których ustawodawca uzależnił uznanie statusu bezrobotnego. Dostrzec jednak trzeba, iż uzyskanie statusu osoby bezrobotnej nie przesądza o prawie do przysługującego bezrobotnym zasiłku. Jak stanowi bowiem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się przy tym okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, jak np: okresy pobierania zasiłku chorobowego, okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, czy wykonywania innej pracy zarobkowej. Na tej podstawie organ administracji w oparciu o posiadane dokumenty prawidłowo uwzględnił w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację Skarżącego w urzędzie pracy w dniu 11 maja 2011r., tj. od dnia 10 listopada 2009r. do 10 maja 2011r. okres pobierania zasiłku chorobowego przez 66 dni oraz okres zatrudnienia od 10 listopada 2010r. do 31 sierpnia 2010r. Jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy, biorąc pod uwagę treść art. 71 ust. 1 ustawy, przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, czego domaga się skarżący. W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że skarżący ponownie zarejestrował się w się 11 maja 2011r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna, stąd nabył status osoby bezrobotnej z dniem rejestracji, lecz bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organy obu instancji uznały bowiem, że skarżący, rejestrując się jako bezrobotny w powyższym dniu nie spełnił warunku przewidzianego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, gdyż w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, czyli od 10 listopada 2009r. do 10 maja 2011r. udokumentował jedynie 361 dni pracy oraz pobierania zasiłku chorobowego. W ocenie Sądu, przedstawione ustalenia organów należy uznać za prawidłowe. Niewątpliwie skarżący udokumentował w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania jedynie 361 dni, zamiast wymaganych co najmniej 365 dni zatrudnienia. Jak wskazano powyższej, zgodnie z zacytowanym powyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a wymienionej ustawy zasiłek dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony. Skarżący nie spełnił zatem ustawowego wymogu minimalnej liczby przepracowanych dni uprawniających do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, uwzględniając okresy, które został enumeratywnie wyliczone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.a) oraz w ust. 2 pkt 3 tego przepisu ustawy. Wobec powyższego, organy I i II instancji słusznie uznały, że zasiłek ten nie przysługuje. Odnosząc się do zarzutu skarżącego wprowadzenia go w błąd przez urzędnika urzędu pracy słusznie zauważa organ odwoławczy, że skarżący zrezygnował z pomocy urzędu pracy dwa dni po zarejestrowaniu do jako osoby bezrobotnej, kiedy jeszcze nie była wydana decyzja o przyznaniu statusu bezrobotnego. Nadto okres pobierania zasiłku chorobowego minął w dniu 5 listopada 2010r., jeszcze przed wystąpieniem do urzędu pracy o rejestrację bezrobotnego. Skarżący sam argumentował, że zaraz po utracie zasiłku chorobowego zdecydował się na rejestrację w urzędzie pracy. Słusznie wskazuje, zatem organ odwoławczy, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania oświadczenia woli skarżącego o rezygnacji z usług pośrednictwa pracy. Nadto zebrany w sprawie materiał dowody nie dał podstaw do przyjęcia, że skarżący został błędnie pouczony przez pracownika urzędu, tym bardziej, że każda z doręczonych mu decyzji organu zawierała obszerne pouczenie o przysługujących mu prawach i obowiązkach oraz o skutkach podjętych czynności. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie złożył odwołania od decyzji pozbawiającej go statusu bezrobotnego, co oznacza, że nie kwestionował rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Nadto, dopiero po około 6 miesiącach zwrócił się o ponowną rejestrację w urzędzie pracy. Biorąc pod uwagę powyższe, organy trafnie wskazały, że w przypadku skarżącego nie została spełniona ustawowa przesłanka, która pozwalałyby na przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się zaś do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 2 i art. 67 Konstytucji RP wskazać trzeba, że jest on bezzasadny. Powołany przepis art. 67 ust. 2 stanowi o prawie obywatela pozostającego bez pracy nie z własnej woli i nie mającego innych środków utrzymania do zabezpieczenia społecznego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określają natomiast ustawy. Wsparcie osoby bezrobotnej zatem przyznawane jest w oparciu o przesłanki określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, będącej podstawą rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Powszechnie w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 67 Konstytucji RP nie może stanowić samodzielnej podstawy roszczeń obywateli dochodzonych na drodze sądowej (wyrok SN z 13.04.2007 r., I CSK 488/06, opubl. OSNC 2008, z. 5 poz. 49). Nadto podkreślenia wymaga, że przepis art. 67 Konstytucji, a zwłaszcza art. 2 umieszczony wśród zasad ustrojowych Rzeczpospolitej stanowi o prawie każdego, kto znajdzie się w określonej sytuacji, do ubezpieczenia i zaopatrzenia społecznego, jednak nie różnicuje tych praw i nie przesądza sposobu i form ich realizacji, pozostawiając to ustawodawcy zwykłemu, który ma swobodę w określeniu przesłanek, form i zakresu świadczeń. Stopień pokrycia potrzeb osób uprawnionych jest zależny od poziomu ogólnej zamożności społeczeństwa i od stanu finansów publicznych (wyrok z dnia 7 listopada 2004 r., SK 30/03, OTK-A Zb. Urz. 2004, nr 8, poz. 82). Zdaniem Trybunału, z art. 67 Konstytucji nie da się wyprowadzić konstytucyjnego prawa do jakiejkolwiek konkretnej formy świadczeń, a państwo, mając obowiązek podejmowania działań, które zapewnią odpowiednie środki finansowe niezbędne dla realizacji konstytucyjnych praw socjalnych, musi uwzględniać sytuację gospodarczą i konieczność zapewnienia warunków rozwoju gospodarczego, a także dostosować zakres realizacji praw socjalnych do warunków ekonomicznych (wyrok z dnia 22 października 2001 r., SK 16/01, OTK Zb. Urz. 2001, nr 7, poz. 214). W świetle powyższego brak było podstaw do wystąpienia przez Skład orzekający z odpowiednim pytaniem prawnym na podstawie art. 193 Konstytucji w zw. z art. 191 ustawy zasadniczej. Również racje słusznościowe i ekonomiczne skarżącego nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji z powodu omówionego na wstępie uzasadnienia. W ocenie Sąd Administracyjnego, który ocenia przesłanki nieważności decyzji organu administracji z urzędu, brak również przesłanek do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 §1 pkt 2 kpa). W tym miejscu należy podkreślić, że decyzja Starosty z dnia [...] 2010r. o utracie statusu bezrobotnego jest ostateczna i ocena jej prawidłowości wykracza poza ramy niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 134 ust. 1 p.p.s.a. nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego orzeczenia II instancji, jak i I instancji. Wobec powyższego, Sąd z mocy art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.