II SA/Po 866/18

Dnia 17 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi C. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczności. Decyzją z dnia [...] 2018 r., [...] Starosta [...] (zwany dalej "Starostą"), działając między innymi na podstawie art. 115a ust. 1, 3, 4 (pkt 2 i 5) i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), określił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska dla zakładu należącego do C. sp. z o.o. położonego w [...] przy ul. [...] w wysokości: równoważnego poziomu dźwięku dla pory dnia – 55 dB oraz równoważnego poziomu dźwięku dla pory nocy – 45 dB (k. 215-219 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Powyższą decyzję doręczono do siedziby [...] sp. z o.o. w [...]. Odebrała ją 2 marca 2018 r. osoba czynna w lokalu przedsiębiorcy K. K. (opatrując potwierdzenie odbioru pieczęcią i podpisem) (zob. k. 212-213 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Od wyżej opisanej decyzji odwołanie złożyła C. sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika (k. 6-17 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Nadano je 30 marca 2018 r. (zob. pieczęć na k. 6 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Dnia 23 kwietnia 2018 r. C. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (k. 53-54 akt administracyjnych organu drugiej instancji – plik kart dotyczący wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania). Wskazała, że wraz z pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. [spółka dostała je do wiadomości] Starosta przesłał odwołanie do Kolegium informując, że zostało ono złożone po terminie. W związku z otrzymaniem tego pisma, C. sp. z o.o. przeprowadziła wewnętrzne postępowanie wyjaśniające i ustaliła, że do budynku, w którym mieści się jej siedziba, decyzja Starosty z dnia [...] 2018 r., [...] została doręczona 2 marca 2018 r. Budynek ten jest jednak główną siedzibą kilku spółek. Osoba zajmująca się przyjmowaniem korespondencji w budynku i jej rozdzielaniem do adresatów (nie będąca pracownikiem spółki) przez nieuwagę, omyłkowo zaniosła decyzję do innej spółki wraz z pozostałą korespondencją. Zagubione pismo trafiło do C. sp. z o.o. dopiero w dniu 19 kwietnia 2018 r. Kierując się prezentatą przyjęcia pisma, spółka działała w przekonaniu, że odwołanie jest wnoszone w terminie. Wcześniej spółka nie miała możliwości zapoznania się z treścią korespondencji. Końcowo we wniosku o przywrócenie terminu podkreślono, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącej. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), działając na podstawie art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "K.p.a.") odmówiło spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2018 r., [...] Organ uwypuklił, że to skarżąca ponosi odpowiedzialność za osoby podejmujące w jej siedzibie korespondencję urzędową. Ją więc obciążają konsekwencje zaniedbań w organizacji pracy czy niekompetencja pracownika. Kolegium podkreśliło też – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych – że do obowiązków kierującego daną jednostką należy takie organizowanie przedsiębiorstwa, aby wykluczyć odbiór przesyłek przez osoby nieuprawnione. Skoro więc korespondencja zawierająca decyzję Starosty została odebrana przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji i do jej rąk w siedzibie C. sp. z o.o. wskazanej jako adres do korespondencji, to doręczenie takie należało uznać za skuteczne. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreśliło, że decyzja z dnia [...] 2018 r., [...] została doręczona odwołującej się spółce 2 marca 2018 r., a termin do jej zaskarżenia bezskutecznie upłynął 16 marca 2018 r. W skardze na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu C. sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową przywrócenia terminu do złożenia odwołania w sytuacji, gdy skarżąca uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. Przedstawiono też zarzut naruszenia art. 134 w zw. z art. 58 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu postanowienia w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przed wydaniem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia temu terminowi. W motywach skargi przywołano okoliczności podniesione wcześniej we wniosku o przywrócenie terminu. C. sp. z o.o. argumentowała również, że postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania powinno zapaść po wydaniu postanowienia o jego uchybieniu (art. 134 K.p.a.). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że decyzję Starosty z dnia [...] 2018 r., [...] odebrała osoba czynna w lokalu przedsiębiorcy – C. sp. z o.o. w [...]. Wskazany adres jest też adresem korespondencyjnym siedziby skarżącej, co znajduje potwierdzenie w danych wynikających z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (zob. k. 31 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W ocenie Sądu z całą pewnością decyzja Starosty z dnia [...] 2018 r., [...] weszła do obrotu prawnego. Potwierdziła to sama spółka C. która wniosła od niej odwołanie bezsprzecznie kierując zarzuty przeciwko temu właśnie aktowi i znając jego treść. Składając datowany na 23 kwietnia 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania C. sp. z o.o. przyznała, że decyzja dotarła do jej siedziby, tyle tylko, że na skutek uwarunkowań organizacyjnych (związanych z funkcjonowaniem w budynku wielu spółek) odebrana przesyłka faktycznie miała dotrzeć do wiadomości adresatki dopiero 19 kwietnia 2018 r. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że argumentacja C. sp. z o.o. jawi się jako nieprzekonująca, gdyż oparta jest na z gruntu nielogicznych i przez to nieprawdopodobnych okolicznościach. Otóż skarżąca twierdzi, że decyzję Starosty z dnia [...] 2018 r., [...] otrzymała faktycznie dopiero 19 kwietnia 2018 r., gdyż na skutek błędu pracownika nie została ona przekazana właściwej spółce mającej siedzibę w budynku w [...]. Na dowód tego jeszcze na etapie postępowania administracyjnego przedłożono egzemplarz decyzji z pieczątką (prezentatą) spółki "Wpłynęło 19.04.2018" (zob. k. 5 akt administracyjnych organu drugiej instancji – plik kart dołączony do wniosku o przywrócenie terminu). Przedstawiając powyższe okoliczności C. sp. z o.o. zdaje się jednak zupełnie zapominać, że jej pełnomocnik znacznie wcześniej, bo 30 marca 2018 r. nadał odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] 2018 r., [...] (k. 6 akt administracyjnych organu drugiej instancji), a z odwołania tego wynika w sposób jednoznaczny, że pełnomocnik ten kwestionuje właśnie tą decyzję, wskazując ją z daty i numeru oraz odnosząc się do jej treści. Z daty wydruków załączonych do odwołania wynika nadto, że odwołanie to przygotowywano już 28 marca 2018 r. (k. 8 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Co więcej, w działania związane z wniesieniem odwołania zaangażowany był nie tylko pełnomocnik. Dnia 30 marca 2018 r. pełnomocnictwo do zaskarżenia decyzji z dnia [...] 2018 r., [...], również ze wskazaniem daty i numeru tego aktu, udzielił pełnomocnikowi Z. G. (k. 9 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). To samo pełnomocnictwo złożono zresztą do akt sądowych (k. 7 akt sądowych). Oznacza to, że 30 marca 2018 r. zarówno pełnomocnik jak i członek zarządu dysponowali decyzją Starosty. Mając na uwadze powyższe jako niewiarygodne należy uznać wyjaśnienie, że okoliczności organizacyjne związane funkcjonowaniem wielu spółek w budynku w [...] miały się przyczynić do opóźnionego przekazania decyzji Starosty skarżącej w dniu 19 kwietnia 2018 r. Z dokumentacji sprawy jasno bowiem wynika, że przedstawiciel spółki i jej pełnomocnik dysponowali tą decyzją 30 marca 2018 r. Sąd nie dał więc wiary wyjaśnieniom C. sp. z o.o. jakoby decyzja Starosty miała dotrzeć do tej spółki 19 kwietnia 2018 r. i co miała potwierdzać pieczęć (prezentata) z datą wpływu. Okoliczności tej przeczy bowiem zebrany materiał dowodowy, wytworzony zresztą przez samą zainteresowaną. Z ocenie Sądu trafnie zatem Kolegium orzekło o odmowie przywrócenia terminu. W tym miejscu można dodać, że argumentacja organu koncentruje się na kwestii odpowiedzialności skarżącej za odbieraną w jej siedzibie korespondencję. Z argumentacją tą należy się w pełni zgodzić. Nie ulega wątpliwości, że upoważnienie w rejestrowej siedzibie spółki osoby do odbioru korespondencji powoduje ten skutek, że doręczenie przesyłki osobie czynnej w lokalu przedsiębiorcy jest równoznaczne z doręczeniem samej spółce. Takie stanowisko znajduje umocowanie wprost w brzmieniu przepisy, gdyż zgodnie z art. 45 K.p.a. jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Jednostka organizacyjna bierze następnie odpowiedzialność za wewnętrzny obieg korespondencji. Jak wskazano Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom, że decyzja Starosty bez winy C. sp. z o.o. miała dotrzeć do niej dopiero 19 kwietnia 2018 r. Okoliczności, na które wyżej zwrócił uwagę Sąd dodatkowo jeszcze osłabiają tylko linię argumentacji obraną przez C. sp. z o.o. Końcowo i na marginesie Sąd zaznacza, że skoro z akt obiektywnie da się ustalić, że członek zarządu spółki i pełnomocnik wiedzieli o decyzji Starosty w dacie 30 marca 2018 r. (członek zarządu udzielał pełnomocnictwa do jej zaskarżenia wskazując datę i numer), to oznacza, że uchybiono również 7 dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 K.p.a.). Wniosek o przywrócenie terminu złożono bowiem 25 kwietnia 2018 r., czyli po upływie 26 dni licząc od 30 marca 2018 r. Ta ostatnia data była datą, w której strona z całą pewnością wiedziała o decyzji i biegu terminu do jej zaskarżenia. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Końcowo Sąd zaznacza, że wyrok wydano w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a., jako że przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym.