II SA/Po 869/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. i S. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. G.i S. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia /-/ A. Łaskarzewska A. G. i S. G. wnieśli do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wymierzające skarżącym grzywnę za nielegalne użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego. Należna kara ustalona została w kwocie [...] zł. W skardze do sądu administracyjnego skarżący sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadniając wniosek podniesiono, że skarżący mają na utrzymaniu dwoje studiujących dzieci oraz kredyt zaciągnięty na budowę, a egzekucja zaskarżonego postanowienie może doprowadzić – w ich ocenie – do nieodwracalnych skutków w budżecie rodziny. Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie ustawodawca sformułował jednoznacznie przesłanki warunkujące możliwość wstrzymania, przez właściwy organ administracji publicznej lub sąd, wykonania aktu lub czynności objętych skargą. W myśl art. 61 § 3 ppsa Sąd może, bowiem na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tymczasem, ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie wynika, a w uzasadnieniu spornego wniosku nie odniesiono się do żadnych konkretnych faktów mających potwierdzić, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia w istocie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, zaś samo tylko twierdzenie skarżących w żadnym razie nie mogło uzasadniać, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła któraś z przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 18.05.2004 r., FZ 65/04, postanowienie NSA z 02.07.2008 r., sygn. I OZ 482/08). Wnioskodawcy wskazali tylko, że wykonanie postanowienia będzie skutkować ubytkiem w środkach pieniężnych. Tymczasem, sytuacja materialna – z zasady - nie jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazać, bowiem trzeba, iż wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia spowoduje konieczność zwrotu należności. Również przepisy ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 ograniczają dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu obawy skarżących dotyczące ciężkich skutków egzekucji postanowienia są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu do chwili wydania orzeczenia kończącego sprawę przez sąd (por. postanowienie NSA z 14.09.2009 r., sygn. I FSK 1263/09). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ A. Łaskarzewska BR