II SA/Po 878/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 lipca 2017r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 maja 2017r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji postanawia odrzucić zażalenie. /-/ E. Brychcy Postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprzeciwu Stowarzyszenia na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie doręczono skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. z pouczeniem, że od postanowienia nie przysługuje zażalenie (k. 171, 257 akt sąd.). Mimo powyższego Stowarzyszenie wniosło zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z 17 lipca 2017r., w którym domagało się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 maja 2017r., uzupełnienia i sprostowania części orzekającej, zwolnienia od kosztów sądowych w części oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", Sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia czy postanowienia referendarza utrzymuje je w mocy lub zmienia. Sąd orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Wobec powyższego, sąd w którym orzeka referendarz, rozpoznając sprzeciw, orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, zaś wydane przez ten sąd postanowienie, na podstawie art. 260 P.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Z kolei, w myśl art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu. Wymieniony katalog nie zawiera postanowienia wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu, zatem na postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu zażalenie nie przysługuje. Przepis art. 197 § 2 P.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący pomimo, że pouczono go, iż od postanowienia z dnia 17 lipca 2017 r. nie przysługuje środek zaskarżenia, wniósł zażalenie. Wobec powyższego zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z 17 lipca 2017r. Sąd uznał za niedopuszczalne, co skutkuje jego odrzuceniem. Nadto Sąd stwierdza, że brak jakichkolwiek przesłanek do uzupełnienia, czy sprostowania orzeczenia Sądu z 17 lipca 2017r. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 2 w związku z art. 197 § 2 i w zw. z art. 178 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy