II SA/Po 878/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 25 września 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a. i art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.) - dalej: u.u.i.ś.; ustawa środowiskowa – w wyniku "rozpatrzenia (...) odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 20 stycznia 2021 r. (znak [...]) określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na kontynuacji odkrywkowej eksploatacji kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego »[...]«", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach sprawy. Podaniem z dnia 14 stycznia 2020 r. [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: inwestor) zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej również: Wójt; organ I instancji) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na kontynuacji odkrywkowej eksploatacji kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]". Do wniosku inwestor załączył Kartę informacyjną przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej również: RDOŚ w [...]; RDOŚ) stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 27 marca 2020 r. (znak [...]) Wójt Gminy [...] nakazał inwestorowi przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor przedłożył wymagany raport przy piśmie z dnia 23 czerwca 2020 r. W piśmie z dnia 2 września 2020 r. RDOŚ w [...] nakazał uzupełnienie raportu. Pismem z dnia 15 września 2020 r. inwestor uzupełnił raport. W piśmie z dnia 13 listopada 2020 r. RDOŚ ponownie nakazał uzupełnienie raportu. Inwestor uzupełnił raport pismem z dnia 25 listopada 2020 r. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2020 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji tego przedsięwzięcia. W dniu 20 stycznia 2021 r. Wójt Gminy [...] wydał w tej sprawie decyzję nr [...] (znak [...]) określającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na kontynuacji odkrywkowej eksploatacji kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...]. Odwołanie od tej decyzji wniosła M. K., zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: a) art. 7 i art. 8 k.p.a., b) art. 11 k.p.a. poprzez pominięcie uwag i twierdzeń zgłaszanych w toku postępowania, brak odniesienia się do faktów istotnych dla danej sprawy, uchybienie zasadzie przekonywania, c) art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie zastrzeżeń wniesionych w trakcie postępowania, d) art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak wskazania stron postępowania, e) art. 107 § 1 pkt 1 i 6, art. 107 § 3, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Odwołanie od tej decyzji wniósł także R. S., zarzucając naruszenie tych samych przepisów, jak wskazane w odwołaniu M. K., tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 1 i 6, art. 107 § 3, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, motywując swoje rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu decyzji z dnia 25 września 2025 r. stwierdziło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium wyjaśniło, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. Organ II instancji przywołał treść art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. i wskazał na to, że organ I instancji przed wydaniem decyzji w sprawie zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia i wyrażenie opinii, jak też uzyskał wymagane przepisami prawa uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia Wójta Gminy [...] stanowiska wnoszących odwołanie (art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a.), organ II instancji stwierdził, że w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyraźnie wskazał na to, że uwzględniając uwagi stron, zdecydował o zobowiązaniu inwestora do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Według organu odwoławczego Wójt, wskazując, że to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wydobycie kruszywa na działkach, których dotyczy postępowanie, odniósł się również do zarzutów stron, że inwestor kieruje się interesem ekonomicznym; plan miejscowy nie określa jednocześnie ram czasowych wydobycia, a racjonalnym jest prowadzenie wydobycia aż do wyczerpania złoża, aby nie podejmować wydobycia w innej lokalizacji, co niewątpliwe miałoby dodatkowy wpływ na środowisko. Według Kolegium, nietrafny jest również zarzut nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji bliskiej odległości zabudowań mieszkalnych od terenu realizacji przedsięwzięcia (art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a.), gdyż w uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy [...] wyraźnie wskazał na to, że wziął pod uwagę, iż w raporcie zmniejszono odległość kopalni od budynków mieszkalnych (20 m) oraz terenów mieszkaniowych jeszcze niezabudowanych (6 m); z uwagi na te okoliczności organ nakazał stosowanie wskazanych rozwiązań ograniczających emisję hałasu oraz ogrodzenie terenu przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło również, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlegał w toku postępowania podlegał uzupełnieniom i wyjaśnieniom; raport ten w celu dokonania uzgodnień był przesyłany do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], a organ ten pozytywnie uzgodnił w zakresie swoich kompetencji warunki realizacji przedsięwzięcia. Według organu II instancji, podważanie ustaleń raportu przez inne niż inwestor strony postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie może sprowadzać się do niepopartych wiarygodnymi dokumentami (opiniami, czy też ekspertyzami) dowolnych twierdzeń kwestionujących zastosowaną metodykę oceny, czy też wyprowadzone na jej podstawie wnioski. Zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Według organu II instancji "odwołujący nie zakwestionowali treści Raportu za pomocą odpowiednich dowodów, a organ współdziałający pozytywnie uzgodnił realizację przedsięwzięcia i nie stwierdził nieprawidłowości w odniesieniu do wiadomości specjalnych zawartych w Raporcie", tym samym nie zaistniały w sprawie wątpliwości, które uzasadniałyby przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Według organu błędne jest również stanowisko stron co do wadliwego uzasadnienia decyzji. W tym zakresie organ odwoławczy odniósł się do treści art. 85 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. Zdaniem organu II instancji, analiza treści decyzji organu I instancji pozwala stwierdzić, że Wójt Gminy [...] uzasadnił decyzję zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów ustawy środowiskowej – w stopniu, który uzasadnia pozostawienie decyzji w obrocie prawnym. Ponadto za niezasadny Kolegium uznało zarzut niewskazania w decyzji stron postępowania (art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.), jak też zarzut braku określenia w decyzji sposobu rekultywacji gruntu, gdyż następuje to w odrębnym postępowaniu, na podstawie odrębnych przepisów, na co wskazał organ pierwszej instancji w pkt 1.17 decyzji. Według organu odwoławczego, w niniejszym postępowaniu nie stwierdzono uchybień raportu, zwłaszcza biorąc pod uwagę stanowiska organów współdziałających, w szczególności postanowienie RDOŚ w [...] uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalające warunki realizacji przedsięwzięcia. Organ II instancji argumentował, że w postanowieniu uzgadniającym RDOŚ wyraźnie stwierdził, że "nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji na środowisko przyrodnicze, w tym na bioróżnorodność". Kolegium nie stwierdziło uchybień organu I instancji w zakresie dokonanych uzgodnień, bowiem cały raport wraz z uzupełnieniami i wyjaśnieniami podlegał analizie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Zdaniem Kolegium, uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedmiotowej inwestycji zostały oparte na wynikach przeprowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wyjaśnione w uzasadnieniu. Według organu odwoławczego, w zaskarżonej decyzji zawarto zalecenia organów i dokonano ich analizy oraz implementacji do decyzji; przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewniał możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu; organ podawał do publicznej wiadomości społeczeństwu wymagane informacje, informując o możliwości składania uwag i wniosków, zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu poprzez publiczne ogłaszanie informacji o dokonanych czynnościach. W skardze na decyzję Kolegium z dnia 25 września 2025 r. M. K. w części przedstawiła argumentację wcześniej zawartą w odwołaniu, finalnie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a i b i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 59 ust. 1 pkt. 2, art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i b, art. 63 ust. 1, oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 i art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt. 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząca oddziaływać na środowisko (dalej: rozporządzenie) w związku z art. 6, art. 7 i art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu pełnej i rzetelnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym wpływu na mieszkańców sąsiadujących domów i użytkowników placu zabaw, Strefy zdrowia dziecka i siłowni tzw. [...], jak też negatywnego oddziaływania na [...] Park Narodowy (dalej: [...]PN) i jego otulinę, Obszar chronionego krajobrazu [...] oraz możliwości nieodwracalnych szkód poprzez: a) brak należytego uwzględnienia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi, pominięciu istotnych uwag zgłaszanych przez mieszkańców w toku postępowania z udziałem społeczeństwa min. co do uciążliwości inwestycji (hałas, emisja zanieczyszczeń, ciężki sprzęt, erozja gleby), braku właściwej oceny zupełności i weryfikacji prawidłowości informacji zawartych w dokumentach Inwestora: wniosku, karcie informacyjnej i raporcie o oddziaływaniu na środowisko, b) pominięcie analizy negatywnego wpływu inwestycji na nieletnich użytkowników placu zabaw, Strefy zdrowia dziecka i tzw. [...] znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji na działce nr [...] - mimo, że będą oni codziennie narażeni na bezpośrednio na emisję i hałas wskutek pracy pojazdów ciężarowych i urządzeń (koparki i ładowarki), c) przyjęcie błędnych ustaleń i informacji dotyczących inwestycji oraz terenów z nią sąsiadujących zawartych w raporcie, w tym: - pominięcie w Raporcie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 27 października 2016 r w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania części wsi [...] w rejonie ulicy [...], która ustaliła przeznaczenie terenu sąsiednich działek (od nr [...] do [...]) - tereny zabudowy mieszkaniowej Jednorodzinnej wolnostojącej (symbol MN) oraz ustaliła dla terenu położonego w granicach otuliny [...]PN zakaz prowadzenia czynności powodujących wzmożenie procesów erozyjnych i obowiązek ochrony wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniami, - błędne przyjęcie, że planowana kopalnia od strony wschodniej graniczy z gruntami rolnymi - podczas gdy są to tereny przewidziane pod zabudowę mieszkaniową (działki nr [...], [...], [...], [...] oraz obecnie zabudowane domami jednorodzinnymi działki nr [...],[...],[...],[...]), - błędne przyjęcie, że odległość kopalni od najbliższych terenów mieszkaniowych jeszcze niezabudowanych wynosi około 6 m, podczas gdy działka nr [...] graniczy bezpośrednio z działkami nr [...],[...], [...],[...] przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową, - pominięcie istniejących zabudowań mieszkalnych przy ul. [...] oraz Os. [...] w odległości kilkunastu metrów od planowanej inwestycji (a nie 20 m, jak podano w raporcie), - błędne przyjęcie, że kopalnia nie naruszy wód podziemnych (gruntowych), mimo że już teraz nastąpiło bezpośrednio przebicie do wód gruntowych, które gromadzą się na dnie istniejącego wyrobiska, d) błędną ocenę, że eksploatacja kruszywa naturalnego nie wpłynie negatywnie na ochronę środowiska, w tym otulinę [...]PN i Obszar chronionego krajobrazu [...] (ocena siedlisk, gatunków chronionych, oddziaływań akustycznych - hałasu, zapylenia, erozja gleby, poziom wód gruntowych) i nie będzie uciążliwa dla otoczenia, m.in. nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji szkodliwych substancji i hałasu w środowisku, obniżenie poziomu wód podziemnych – w konsekwencji wydanie decyzji z oparciem jej na nieprawidłowej i niepełnej analizie oddziaływania na środowisko; 2. art. 5 pkt 14 i pkt. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w związku z § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 października 1996 r. w sprawie [...] Parku Narodowego i art. 6 k.p.a. przez wydanie decyzji umożliwiającej lokalizację inwestycji w otulinie [...]PN, w odległości około 110 m od granic Parku i 130 m od Obszaru chronionego krajobrazu [...] oraz przez brak uwzględnienia funkcji otuliny [...]PN, której głównym celem jest ochrona integralności ekosystemów Parku i ograniczenie negatywnego oddziaływania zewnętrznego; 3. art. 33 ust. 1, art. 59 ust. 1 pkt. 2 i art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 145 §1 pkt. 4 k.p.a., w związku z art. 138 § 2 k.p.a., polegające na niezapewnieniu w należytym stopniu możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz nieprzeprowadzeniu prawidłowych konsultacji z innymi organami, poprzez: a) nie zwrócenie się do dyrekcji [...]PN o zajęcie stanowiska w sprawie planowanej inwestycji i nie zawiadomienie o toczącym się postępowaniu, przez co dyrekcja [...]PN nie miała możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją przedsięwzięcia min. analizą wpływu na krajobraz otuliny Parku, wody gruntowe, drgania i hałas, emisję etc. i wypowiedzenia w tej sprawie, b) zaniechanie przeprowadzenia ponownej procedury oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa po przedstawieniu przez inwestora uzupełnień raportu; 4. art. 107 § 3 i art. 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego poprzez niepełną i niezgodną z zasadami logiki ocenę tego materiału oraz opatrzenie decyzji niekompletnym uzasadnieniem faktycznym, w szczególności bez wyjaśnienia, na podstawie jakich dowodów uznał, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził ocenę oddziaływania na środowisko, tj. poddał ocenie sporządzony raport i przeprowadził całą procedurę postępowania z udziałem społeczeństwa; 5. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów wymienionych w pkt 1-4, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przy tak sformułowanych zarzutach, umotywowanych w uzasadnieniu skargi, strona wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 21 stycznia 2021 r., 2) zobowiązanie organu i Instancji do wydania w określonym terminie decyzji odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, ewentualnie o 3) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 135 p.p.s.a., jak też wniosła o 4) przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego oraz dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów przedłożonych przez skarżącą. Kolegium w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o oddalenie skargi i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Natomiast skarżąca w piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2026 r. wniosła o "przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie". Na rozprawie w dniu 8 maja 2026 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski skargi, podkreślając błędne określenie obszaru oddziaływania oraz wskazując, że stwierdzenie powyższego błędu nie wymaga kontropinii, a wystarczające byłoby przeprowadzenie oględzin, ewentualnie wglądu w zdjęcia i dane powszechnie dostępne na geoportalu. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych Sądowi wydruków z geoportalu, obrazujących obecny stan zagospodarowania terenu przy kopalni. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z załączonych dokumentów. Ponadto skarżąca wskazała na to, że ze zdjęć tych wynika, iż bezpośrednio przy granicy z terenem inwestycji zlokalizowane są trzy ogólnodostępne obiekty rekreacji dla dzieci i młodzieży w różnym wieku oraz dla dorosłych, które istniały już w dniu wydawania decyzji. Skarżąca podniosła również, że hałas z wyrobiska był tak duży, iż wymagał interwencji odpowiednich służb, które nakazały ograniczyć wydobycie. Wskazując na błędy sporządzonej dokumentacji, skarżąca zaznaczyła, że zobrazowany sposób rozchodzenia się pyłów i hałasu przeczy prawom fizyki, gdyż nagle załamuje się na granicy działki. W ocenie skarżącej, realizacja inwestycji naruszy stosunki wodne, ponieważ sama posiada studnię, na której woda znajduje się na poziomie 3-4 metrów, a więc kopalnia musiała się przebić przez wody gruntowe. Strona zwróciła również uwagę na to, że w 2008 r., kiedy wprowadzała się do swojego domu, przewidywano zakopanie wyrobiska, a dopiero w 2016 r. w planie miejscowym dopuszczono kontynuację wydobycia piasku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu), nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W kwestii przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego Sąd wyjaśnia, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, tj. akt sądowych oraz akt administracyjnych nadesłanych przez organ. Sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowód z materiałów przedstawionych przez skarżącą na rozprawie (wydruków zdjęć pochodzących głównie z geoportalu). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 stycznia 2021 r. określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na kontynuacji odkrywkowej eksploatacji kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...]. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga co do zasady zasługiwała na uwzględnienie. W związku z powyższym należy podkreślić, że z uwagi na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest co do zasady takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (patrz np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - i powołane tam orzecznictwo). Decyzji organu odwoławczego należy zatem stawiać wszystkie wymagania wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), jak konieczność respektowania zasady prawdy obiektywnej (art. 7), zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1), zasad należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9 i art. 11), z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, rozstrzygnięcia i motywowania stanowiska organu (art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Zdaniem Sądu, analiza rozstrzygnięcia (osnowy) i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium i akt administracyjnych wskazuje na to, że decyzja organu II instancji nie sprostała wszystkim niezbędnym wymaganiom stawianym decyzji odwoławczej. Sąd podkreśla, że uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2024 r. sygn. akt I GSK 285/23, dostępny jw.). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie, powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i okoliczności, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, jak też do tej części okoliczności, które ewentualnie wskazywałyby na inny kierunek rozstrzygnięcia sprawy, względnie również faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji. Konsekwentnie też przyjmuje się, że zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre rzeczowo sformułowane twierdzenia stron lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, powinny być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (patrz np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 767/24, dostępny jw. - i powołane tam orzecznictwo). Kolegium, jako organ odwoławczy, pomimo przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w znacznej mierze trafnych ogólnych poglądów prawnych, jak też odnoszenia się do okoliczności sprawy, ostatecznie nie rozpatrzyło prawidłowo tej konkretnej sprawy w jej całokształcie. Kolegium nie ustaliło, nie przedstawiło i nie oceniło odpowiednio wszystkich okoliczności sprawy, które mogły mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja narusza zatem przepisy postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. – w powiązaniu z powołanymi przez organ odwoławczy przepisami prawa materialnego – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Na wyjściowy brak dostatecznej wnikliwości w rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy skazuje już sama treść osnowy zaskarżonej decyzji odwoławczej, gdzie nie wyjaśniono w ogóle czyjego odwołania sprawa dotyczy, wskazując dopiero w uzasadnieniu tej decyzji podmioty, które wniosły odrębne odwołania w tej sprawie. Idąc dalej, należy zauważyć, że wskazaną przez Kolegium materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.; aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 670). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 1060/23 (dostępnym jw.), przesłanki, które winny być wzięte przez organ wydający decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań, zostały określone m.in. w przepisach art. 80 i art. 81 u.u.i.ś. Jednymi z niezbędnych warunków wydania decyzji są wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. Z regulacji zawartej w art. 77 u.u.i.ś. wynika, że ustawodawca, regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Z utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych wynika, że do weryfikacji postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska jest uprawniony organ drugiej instancji. Natomiast organ pierwszej instancji prowadzący postępowanie główne w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowań jest związany takim postanowieniem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 549/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/OI 849/20, dostępne jw.). W niniejszej sprawie Kolegium nie zbadało w odpowiedni sposób, czy organ I instancji dopełnił wszystkich niezbędnych obowiązków związanych z upublicznieniem decyzji, tj. w zakresie art. 38, art. 74 ust. 3 oraz art. 85 ust. 3 u.u.i.ś. w brzmieniu obwiązującym w dacie wydania decyzji przez organ I instancji. Przepis art. 38 u.u.i.ś. stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią. Z kolei według art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. stosuje się art. 49 k.p.a., jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10. Według art. 49 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (§ 1); dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2). Natomiast zgodnie z art. 85 ust. 3 u.u.i.ś. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1. Przepis stosuje się odpowiednio do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W aktach sprawy znajduje się jedynie wydruk komunikatu z dnia 20 stycznia 2021 r. ze strony BIP Gminy [...] (k. 770), a na egzemplarzu decyzji z dnia 20 stycznia 2021 r. potwierdzenie wywieszenia decyzji na tablicy ogłoszeń w okresie od 20 stycznia do 4 lutego 2021 r. (k. 783). Brak jest natomiast dopełnienia podstawowej czynności w postaci obwieszczenia o wydaniu decyzji, którą ewentualnie można by uzna znać również za dopełnienie podania informacji o wydaniu decyzji do publicznej wiadomości. Obwieszczenie wydane na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej realizuje jedynie cel informowania społeczeństwa o wydanych przez organ decyzjach mających wpływ na środowisko. Przepis ten ma charakter informacyjny i nie stanowi przepisu szczególnego, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Należy zwrócić uwagę na to, że nie jest on skierowany do stron postępowania, ale do społeczeństwa. Jego celem jest tylko poinformowanie społeczeństwa o wydaniu decyzji środowiskowej, a nie doręczenie jej stronom postępowania (patrz np. wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II OSK 339/16, dostępny jw.). Organ zasadniczo nie powinien mieszać kwestii doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. oraz upublicznienie informacji o wydaniu decyzji, tj. obowiązku, o którym mowa w art. 38 i art. 85 ust. 3 u.u.i.ś. Kolegium nie dostrzegło braków w zakresie doręczenia i upublicznienia decyzji organu I instancji i nie usunęło tych niedostatków poprzez zlecenie organowi I instancji ponowienia czynności w zakresie wydania odpowiednich obwieszczeń – jednego w trybie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. (doręczenie decyzji stronom postępowania), a drugiego w ramach podania informacji o wydaniu decyzji do publicznej wiadomości w trybie art. 38 i art. 85 ust. 3 u.u.i.ś., ewentualnie zaś jednego obwieszczenia obejmującego obydwie te czynności. Przepis art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. jest normą procesową określającą sposób doręczania decyzji w toku postępowania i jego stosowanie ma na celu przede wszystkim uproszczenie sposobu doręczania decyzji. Dokonując oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy nie był więc zobowiązany analizować, w jakiej dacie skarżący dowiedział się o decyzji. Organ odwoławczy ma natomiast obowiązek ustalić, czy obwieszczenia dokonano w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami oraz w jakiej dacie nastąpiło doręczenia będące skutkiem tego obwieszczenia (por. np. wyrok NSA z dni 12 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 3429/21, dostępny jw.). Kwestia upublicznienia decyzji nie jest przy tym uchybieniem pozbawionym znaczenia dla rozstrzygania sprawy, skoro taka informacja może w określonych warunkach stanowić podstawę do podjęcia przez uprawniony podmiot (np. organizację społeczną) działań zmierzających do weryfikacji stanowiska organu w tym zakresie. Upublicznienie informacji o wydaniu decyzji w trybie art. 85 ust. 3 ustawy, nie ma takiego waloru jak jej doręczenie poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 49 k.p.a. (patrz: wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 820/14, dostępny jw.). Należy podkreślić, że braki w tym zakresie potwierdza również sam Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia 17 marca 2026 r. (k. 123 akt sąd.). Kolejną istotną kwestią jest fakt, że z uwagi na długi okres, jaki upłynął pomiędzy sporządzeniem raportu w przedmiotowej sprawie, wydaniem decyzji przez organ I instancji i finalnym rozstrzygnięciem sprawy przez Kolegium w drugiej instancji (ponad 4 i pół roku), organ odwoławczy powinien był upewnić się, że nie nastąpiły zmiany stanu faktycznego w tym okresie. Tym bardziej, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywano na położenie terenów objętych infrastrukturą reakcyjną i zabudową mieszkaniową w najbliższym sąsiedztwie terenu kopalni kruszywa. W ciągu kilku lat nawet niezabudowane tereny mieszkaniowe mogą ulec już zagospodarowaniu, która powinna zostać wzięta pod uwagę przy merytorycznym rozstrzyganiu sprawy przez organ II instancji. Kolegium nie podjęło wysiłków w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie zwróciło się o odpowiednie wyjaśnienia do organu I instancji, inwestora czy RDOŚ w [...]. Ma to szczególne znaczenie, że strona skarżąca podnosi, iż odległości te są mniejsze od przyjętych w raporcie oraz przez organy, w tym przez RDOS w [...]. Jedną z podstawowych zasad postępowania, którymi należy się kierować załatwiając sprawy obywateli, jest zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), która, z uwagi na jej uniwersalny i szeroki zakres, stanowi swoistą "klamrę" spinającą całość ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Z zasady tej wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych. Jedną z nich jest wymóg należytego uzasadnienia wydawanych decyzji, uszczegółowiony w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów, nawet w sytuacji, w której można uznać merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy za prawidłowe, decyzję należy uchylić, gdy podane stronie jako uzasadnienie rozstrzygnięcia argumenty nie korespondują ze stanem faktycznym sprawy, a postępowanie było prowadzone przez organy w sposób, który nie mógł wzbudzić zaufania obywatela do organu (por. wyrok NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt II GSK 90/07, dostępny jw.). Jest to szczególnie istotne w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie ważone są różne interesy – inwestora, pozostałych stron postępowania i społeczeństwa. Jednoznaczność i spójność decyzji ma tym bardziej w niniejszej sprawie znaczenie, że zgodnie z art. 86 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy: 1) wydające decyzje określające warunki korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim ma być uwzględniona przy wydawaniu tych decyzji; 2) wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1; 3) przyjmujące zgłoszenia, o których mowa w art. 72 ust. 1a. Sąd jeszcze raz przypomina, że obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia (patrz np. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 4906/21, dostępny jw.). Kolegium stwierdziło, że zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie oraz przedstawionymi w piśmie Wójta Gminy [...] z dnia 3 sierpnia 2020 r. znak [...], od strony zachodniej i południowej przedsięwzięcie graniczy z gruntami rolnymi i leśnymi a po stronie północnej i północno-zachodniej z wyrobiskiem kruszywa [...]. Najbliższe tereny podlegające ochronie przed hałasem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112) są to położone po stronie południowo-wschodniej, w odległości ok. 20 m tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; na sąsiedniej działce nr ewid. [...] położonej po stronie wschodniej, zrealizowany jest częściowo plac zabaw - teren rekreacyjno-wypoczynkowy. Ponadto, w kierunku wschodnim, w odległości ok. 6 m od granicy odkrywki znajdują się tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną obecnie jeszcze niezabudowane. Natomiast skarżąca podnosi, powołując się również na materiał poglądowy (wydruki zdjęć z ogólnodostępnych portali), że planowana kopalnia od strony wschodniej nie graniczy z gruntami rolnymi, gdyż są to tereny przewidziane pod zabudowę mieszkaniową (działki nr [...], [...], [...], [...] oraz zabudowane domami jednorodzinnymi działki nr [...],[...],[...],[...]), jak też że działka nr [...] graniczy bezpośrednio z działkami nr [...],[...], [...],[...] przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową, a także pominięto istniejące zabudowania mieszkalne przy ul. [...] oraz Os. [...] w odległości kilkunastu metrów od planowanej inwestycji (a nie 20 m, jak podano w raporcie). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dowodem szczególnym, ale nie zwalnia to organu od jego oceny według aktualnego stanu faktycznego zachodzącego na dzień rozstrzygania sprawy. Nie znajduje uzasadnienia odpieranie argumentów skarżącej proste stwierdzenie, że nie przedstawiła kontropracowania czy innych wiarygodnych dokumentów. Sam upływ czasu powiązany z twierdzeniami strony mógł wskazywać na konieczność wyjątkowo starannego podejścia do tych zagadnień, które dotyczą ochrony sąsiedztwa przed ponadnormatywnymi emisjami, w szczególności przed hałasem, jak też całościowego wpływu na środowisko, w tym zasoby wodne i przyrodnicze. Przedmiotowy raport był wprawdzie uzupełniany na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], jednakże postanowienie tego organu (uzgodnienie) z dnia 23 grudnia 2020 r. znak [...] z istoty rzeczy nie obejmuje ewentualnych zmian, jakie zaszły po wydaniu tego aktu. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji, Kolegium powinno było przed rozstrzygnięciem sprawy co najmniej (wymóg współdziałania organów - art. 7b k.p.a.) uzyskać stanowisko RDOŚ w [...] względem okoliczności rzutujących na odziaływanie przedmiotowej inwestycji, przede wszystkim w zakresie oddziaływania na tereny zabudowy mieszkaniowej. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jaki został przez inwestora w tym postępowaniu przedstawiony, powinien zaś zostać oceniony z uwzględnieniem wszystkich istotnych kwestii, od których zależy rozstrzygnięcie sprawy. To samo tyczy się uzgodnienia RDOS w [...] z dnia 23 grudnia 2020 r. Tym bardziej, że inwestycja znajduje się w otulinie [...] Parku Narodowego, objętego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 października 1996 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (Dz.U. z 1996 r. nr 130, poz. 613), zatem tym wnikliwiej powinny być rozpoznane zagrożenia dotyczące wykonywania prac związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia na tym terenie. Ustawowo określony cel otuliny stanowi podstawę do formułowania ograniczeń w sferze wykonywania własności nieruchomości położonych w otulinie, przy czym w otulinie parku narodowego można lokalizować tylko takie inwestycje, które dla tego parku nie stwarzają zagrożenia wynikającego z działalności człowieka (patrz NSA z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1291/18, dostępny jw.). Sąd zauważa, że przy ocenie ewentualnego wpływu przedsięwzięcia na obszary chronione na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 13 ze zm.), jak np. parki narodowe czy [...], istotne mogą być szczególnie kwestie odległościowe, co wynika z zasad ostrożności i przezorności. Dotyczy to również ewentualnego oddziaływania na Obszar Chronionego Krajobrazu [...] w otulinie przedmiotowego parku narodowego. W zakresie ochrony przed hałasem wyartykułowanej w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.) - patrz: art. 112 i art. 113 tej ustawy, należy również wskazać na zasadne wątpliwości co do przebiegu izolinii oddziaływania hałasu z wyrobiska na sąsiednie tereny mieszkaniowe (patrz np. k. 126, 127 akt adm.), które zdają się przebiegać wzdłuż tych terenów (niejako załamując się na granicy terenu przedsięwzięcia i terenów mieszkaniowych), co powinno zostać zweryfikowane pod kątem spodziewanej propagacji hałasu z uwzględnieniem zasad fizyki, tak by nie budziło wątpliwości, że negatywnego oddziaływania na te tereny nie będzie. W ocenie Sądu, takie uwarunkowania faktyczne wymagały co najmniej pogłębionej analizy ewentualnego wpływu przedsięwzięcia na tereny cenne przyrodniczo oraz zasoby wodne, jak też na najbliższe środowisko w postaci zabudowanych terenów mieszkaniowych. Niewystarczające jest oparcie się przez Kolegium na wnioskach raportu i uzgodnienia RDOŚ w [...] co do tego, że kopalnia kruszywa nie powinna stanowić źródła negatywnego oddziaływania na komponenty środowiska i przyrody. Zdaniem Sądu, analiza rozstrzygnięcia (osnowy) i uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych wskazuje na to, że decyzja organu II instancji nie sprostała wymaganiom w zakresie art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i art. 82 u.u.i.ś. Stanowiło to wystarczającą podstawę do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji Kolegium i jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podsumowując, wobec braku wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wykazania – pozbawionego jakichkolwiek wątpliwości – zasadności uznania prawidłowości raportu (wraz z jego uzupełnieniami) oraz brak zindywidualizowanej oceny postanowienia RDOŚ w [...], konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że stwierdzone po stronie organu II instancji uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro wskazują na brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich doniosłych prawnie okoliczności sprawy, czego sąd administracyjny w zastępstwie organów administracji czynić nie może. To wszystko z kolei przełożyło się na naruszenie przywołanych przepisów prawa materialnego. Większość zarzutów skargi w tym zakresie okazała się zatem zasadna. Odniesienie się natomiast do innych jest przedwczesne i niecelowe, bowiem powinno to być zadaniem organu odwoławczego ponownie rozpatrującego sprawę. W związku z powyższym, Kolegium uwzględni poglądy prawne i wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia. Następnie wyda rozstrzygnięcie, które powinno zostać wyczerpująco uzasadnione, świadcząc tym samym o pełnym, kompleksowym rozpatrzeniu sprawy w jej całokształcie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Wtedy też organ odwoławczy nie tylko odniesienie się do argumentów i okoliczności podnoszonych przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym, ale również w skardze, w tym także dotyczących uwarunkowań wynikających z przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla tych terenów. Sąd jeszcze raz podkreśla, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma to, czy przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykaże brak negatywnego wpływu jego komponenty, w tym na zdrowie ludzi, elementy objęte ochronę przyrody i ochroną krajobrazu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wynik sprawy, wniosek strony i wysokość uiszczonych kosztów sądowych przez stronę skarżącą (200 zł wpisu od skargi).