II SA/Po 879/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2017 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 września 2017 r. o odmowie przyznania Stowarzyszeniu [...] prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji postanawia: odrzucić zażalenie /-/ J. Szuma Pismem z dnia [...] r. Stowarzyszenie [...] wniosło zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2017 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 września 2017 r. o odmowie przyznania temu Stowarzyszeniu prawa pomocy. (W piśmie co prawda wskazano, że jest ono składane w imieniu "Stowarzyszenia [...]", jednakże wobec braku odpowiedzi na wezwanie w kwestii wyjaśnienia tej omyłki, Sąd przyjął zgodnie z rygorem, że pochodzi ono od skarżącego Stowarzyszenia – zob. k. 317, 318 i 324 akt sądowych). Stowarzyszenie domagało się przy tym uchylenia zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wskazało na konieczność sprostowania i uzupełnienia zaskarżonego postanowienia w części orzekającej. Wystąpiło też o zwolnienie go z kosztów sądowych w części oraz ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu (zob. k. 289 akt sądowych, przy czym zażalenie dotyczy postanowienia z k. 236 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 P.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego należy stwierdzić, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Ubocznie Sąd wyjaśnia, że zawarty w treści zażalenia, ponowiony wniosek o przyznanie prawa pomocy, we wskazanym w nim zakresie zostanie rozpoznany odrębnie. /-/ J. Szuma