II SA/Po 88/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. A. na postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania decyzji o udzieleniu koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego; postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. S. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] 2011 r., którym pozytywnie zaopiniowano decyzję o udzieleniu koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego. WSA w Warszawie wskazując, że zaskarżone postanowienie wydał Burmistrz K., zaś K. położona jest na terenie województwa wielkopolskiego, na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., postanowieniem z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1844/12 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (2012 r. Dz. U. poz. 270), dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.) Powołane przepisy statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki postępowanie takie nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego orzeczenia przez organ II instancji. Stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] 2011 r. jest w postanowieniem uzgodnieniowym wydanym przez organ I instancji, od którego stronom służyło prawo wniesienia zażalenia. Materialnoprawną podstawę tegoż postanowienia stanowił przepis art.16 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), który określał, iż z wyjątkiem poszukiwania i rozpoznawania złóż kopalin w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, udzielenie koncesji na taką działalność wymaga zasięgnięcia opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Niewątpliwie opinia wójta co do udzielenia koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża jest formą współdziałania organów (vide: A. Lipiński, R. Makosz, Komentarz do art. 16 Prawa geologicznego i górniczego, uwaga 6., źródło: Lex Omega). Przepis art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., przewiduje bowiem, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w inne formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a.). Wskazać należy, że w myśl przepisu art. 17 pkt 1 k.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, a takim jest Burmistrz K., który wydał zaskarżone postanowienie, jest samorządowe kolegium odwoławcze. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 985 ze zm.) stanowi zaś, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a., w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W sprawach tych kolegia są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania m.in. zażaleń na postanowienia (art. 2 ostatnio powołanej ustawy). Mając powyższe na względzie oraz fakt, że przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze nie określają organu wyższego stopnia wobec wójta, burmistrza lub prezydenta w sprawach opinii, o których mowa w art. 16 ust. 4 tej ustawy, przyjąć należało, że organem tym jest samorządowe kolegium odwoławcze. Uwzględniwszy zaś, że gmina K. położona jest w powiecie g. (woj. wielkopolskie), organem wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza K. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (zgodnie z § 1 pkt 15 lit. c) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych, Dz. U. Nr 198, poz. 1925). W związku z powyższym strony niezadowolone z rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Burmistrza K. z dnia [...] 2011 r., którym pozytywnie zaopiniowano decyzję o udzieleniu koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego, powinny były przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożyć zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie (art. 141 § 2 k.p.a.). Nadmienić należy, że w zaskarżonym postanowieniu Burmistrz K. zawarł prawidłowe pouczenie o prawie złożenia przez strony zażalenia na nie do SKO w L. W świetle powyższego złożenie przez S. A. do Sądu skargi na postanowienie organu I instancji, na które służy mu w toku postępowania administracyjnego środek zaskarżenia, należy uznać za niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga