II SA/Po 880/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012r. Nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Brychcy W odpowiedzi na pismo M. K. z 23 lipca 2012r., stanowiące w istocie skargę na nienależyte wykonywanie działań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z [...] września 2012r. na podstawie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej "kpa") zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Wskazał, że prawidłowość decyzji PINB z [...] października 2011r. nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie dokonanej rozbudowy poddasza poprzez wykonanie lukarny w budynku mieszkalnym położonym w T. P. przy ul. J., została zbadana przez WINB, który decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. utrzymał decyzję organu nadzoru budowlanego I instancji w mocy. Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012. udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego poddasza – lukarny. Od tej decyzji nie wniesiono odwołania, zatem stała się ona ostateczna. Nadto nie stwierdzono niezgodnych z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i prawa budowanego działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na powyższe zawiadomienie skargę zwaną "zażaleniem" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. K. wskazując, że sprawa jest prowadzona w niewłaściwy sposób. W odpowiedzi na powyższe Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o odrzucenie skargi argumentując, że na odpowiedzi na skargi wnoszone w trakcie postępowania administracyjnego nie przysługują skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć (decyzji, postanowień i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej) organów administracji publicznej według kryterium legalności, tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo WINB nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego, bowiem nie można uznać go za decyzję administracyjną, czy też postanowienie albo inny akt lub czynność o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4-7 ppsa. Słuszne jest stanowisko WINB, że zawiadomienie o stanie sprawy nie stanowi o prawach i obowiązkach skarżącego. W piśmie tym skarżący uzyskał wyczerpujące informacje w zakresie stanu toczącego się postępowania dotyczącego wykonanej rozbudowy poddasza – lukarny. W ocenie Sądu prawidłowo przyjęto, że udzielone wyjaśnienia stanowią zawiadomienie o sposobie rozpatrzenia skargi, wniesionej w trybie art. 227 kpa. Instytucja tzw. skargi powszechnej (art. 221 kpa i nast.) stanowi szczególne uzupełnienie postępowania administracyjnego i swego rodzaju środek zastępczy dla sądowej kontroli decyzji administracyjnych. Dlatego tryb ogólnoskargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, od zawiadomienia o sposobie załatwienia sprawy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (zażalenie, odwołanie). W literaturze przedmiotu niezmienne pozostaje zaś stanowisko, że zawiadomienie o załatwieniu skargi, wniesionej w tym trybie nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności nie mieści się, bowiem w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego (art. 3 §2 pkt 1-3 ppsa). Nie ma podstaw ku temu, ażeby zawiadomieniu o załatwieniu skargi przypisywać cechę aktu lub czynności, o których stanowi się w art. 3 § 2 pkt 4-7 ppsa, a to z uwagi na potrzebę odróżnienia od siebie załatwienia sprawy, której skarga dotyczyła, od rozpatrzenia samej skargi. Nadal aktualny pozostaje też pogląd wyrażany w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego kategorycznie odrzucający dopuszczalność oceny prawidłowości postępowania skargowego przez sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 13.07.1983 r., sygn. akt II SA 983/83, postanowienie NSA z 09.12.1999 r. sygn. akt III SAB 7/99 oraz J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 856 i nast.). Reasumując, na pismo wydane w trybie skargowym (z Działu VIII kpa) nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, dlatego złożona w niniejszej sprawie skarga na pismo organu, nie będące żadną z zaskarżalnych form rozstrzygania przez organy administracji publicznej, wymienionych w art. 3 § 2 ppsa musiała ulec odrzuceniu. Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy do prowadzenia spraw o uchylenie decyzji ostatecznej, odpowiednie tryby w tym względzie przewidują przepisy kpa, także co do właściwych organów. Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji. /-/ E. Brychcy