II SA/Po 886/08

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2009r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K.Witkowicz-Dwornicka Skarżąca H.A. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku argumentowała, że na leki wydaje 300 zł, na utrzymanie mieszkania 450 zł – prąd, gaz, telefon oraz nadto ponosi koszty swojego wyżywienia. We wniosku o prawo pomocy złożonym na formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł netto miesięcznie. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku nieruchomego wnioskodawczyni podała, że posiada dom o powierzchni [...] m² położony w Poznaniu oraz mieszkanie – kawalerkę o powierzchni około [...] m². Nadto wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Z treści przepisu art. 243 §1 i art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zawierać powinien oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Tymczasem wniosek skarżącej nie sprostał wymogom tego przepisu, był bowiem niepełny i nie dostarczał informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawczyni, więc informacji niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Wyjaśnienia wymagało także to z jakich źródeł wnioskodawczyni pokrywa swoje wydatki w łącznej wysokości 750zł miesięcznie (leki, opłaty za mieszkanie), a nadto koszty wyżywienia i zakupu innych środków pierwszej potrzeby, w sytuacji, gdy jak podała, uzyskuje jedynie dochód z tytułu emerytury w wysokości [...] zł netto miesięcznie. W tych okolicznościach zgodnie z dyspozycją art. 255 powyższej ustawy wnioskodawczyni została osobiście zobowiązana do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy i wykazania, że realna sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie wydatków związanych z prowadzeniem niniejszego postępowania. Wnioskodawczyni zobowiązana została przede wszystkich do złożenia osobistych oświadczeń wiedzy w zakresie sposobu wykorzystania posiadanego majątku nieruchomego oraz spisu ponoszonych kosztów bieżącego jego utrzymania. Nadto zobowiązana została do przedłożenia rocznej deklaracji podatkowej PIT, której treść pozwala na weryfikację osiąganych dochodów, a wyciągi z rachunków bankowych odzwierciedlą jakimi środkami wnioskodawczyni realnie dysponuje. Powyższe wezwanie zostało wnioskodawczyni prawidłowo doręczone (k. 21 akt sądowych), nie udzieliła jednak na nie żadnej odpowiedzi. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że na wnioskodawczyni spoczywa ciężar wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia nawet najmniejszych wydatków związanych z prowadzeniem tego postępowania. Wnioskodawczyni mimo wezwania, które stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa, nie wyjaśniła powstałych wątpliwości i nie przedłożyła żadnych uzupełniających informacji, które mogłyby wskazać na wysokość środków finansowych, jakimi skarżąca rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Tym bardziej, iż z treści wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu wynika, że ponoszone koszty są wyższe od zadeklarowanych miesięcznych dochodów. Wobec braku pełnej informacji o rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawczyni niemożliwa okazała się prawidłowa ocena jej realnych możliwości płatniczych. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić przyznania prawa pomocy, jak orzeczono we wstępie. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka BR