II SA/Po 886/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. M. na akt Starosty K. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu; postanawia odrzucić skargę. /-/ A. Łaskarzewska S. M. zwrócił się do Starosty K. o zwrot nadpłaconej opłaty w kwocie 425 zł za kartę pojazdu marki BMW 316 nr rej. [...]. W odpowiedzi (pismo z dnia [...] 2011 r.), doręczonej skarżącemu w dniu [...] 2011 r., Starosta K. odmówił zwrotu żądanej opłaty za wydaną kartę pojazdu. W dniu 12 maja 2011 r. (pismo z dnia 27 kwietnia 2011 r.) S. M. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że organ zobowiązany jest do zwrotu wspomnianej nadpłaconej opłaty za wydaną kartę pojazdu. Ustosunkowując się do tegoż wezwania Starosta - w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. - ograniczył się do powołania na swe stanowisko zawarte w poprzednim piśmie z 13 kwietnia 2011 r. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącemu w dniu 26 maja 2011 r. Skarżący wniósł do Sądu skargę na akt Starosty K. z dnia [...] 2011 r., którym odmówiono mu zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wskazać należy, iż przedmiotem skargi S. M. jest akt Starosty K. z dnia [...] 2011 r., którym odmówiono mu zwrotu nadpłaconej w kwocie 425 zł opłaty za wydanie karty pojazdu. Akt ten w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., podlega kognicji sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07, publ. ONSAiWA 2008/2/21). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący uchybił powołanemu wyżej terminowi. Po doręczeniu mu w dniu 19 kwietnia 2011 r. aktu Starosty z dnia [...] 2011 r., wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 12 maja 2011 r., a więc po przeszło tygodniu od ostatniego dnia terminu (tj. 4 maja 2011 r.). W związku z tym należy stwierdzić, że skarżący nie wypełnił obowiązku skierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa w 14-dniowym terminie przewidzianym w art. 52 § 3 p.p.s.a. Rozpoznanie tak wniesionej skargi jest więc niedopuszczalne, zaś sama skarga powinna zostać odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 58 § 1 6 w zw. z art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd zauważa, że strona, która uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, może się uchylić od negatywnych skutków opóźnienia jedynie w drodze wniosku o przywrócenie terminu, skierowanego do organu administracji ( por. wyrok wydany w składzie 7 sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt IFPS 5/10, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 9 listopada 2011r. wydane w sprawie o sygn. IV SA/GL 180/11). /-/ A. Łaskarzewska