II SA/Po 89/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] listopada 2018r. Nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części dotyczącej § 21 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia 17 października 2018r. w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy [...], II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej [...] kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Po 89/19 `UZASADNIENIE Wojewoda, rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], orzekł o nieważności § 21 ust. 1 i § 25 Uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązującego na terenie Gminy [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, organ stwierdził, że zakwestionowane postanowienia Regulaminu wykraczają poza zakres normy kompetencyjnej wynikającej z art. 19 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2018 r., poz. 1152, dalej: ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). W ocenie organu, § 21 ust. 1 Uchwały stanowi niedozwoloną modyfikację art. 8 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, natomiast § 25 uchwały w sposób bezprawny wkracza w materię uregulowaną ustawowo w art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Gmina [...] (dalej: Gmina, skarżąca), pismem z dnia [...] grudnia 2018 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej: ustawy o samorządzie gminnym), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że postanowienia § 21 ust. 1 i § 25 Regulaminu są sprzeczne z prawem, co miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na stwierdzenie przez organ nieważności przywołanych przepisów Regulaminu, 2) art. 19 ust. 3 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że: - regulacja zawarta w § 21 ust. 1 Regulaminu wykracza poza normę kompetencyjną wynikającą z art. 19 ust. 3 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, podczas gdy ustawodawca jednoznacznie wskazał, że regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków winien określać m.in. obszar praw i obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług w przypadku zaistnienia zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków, - regulacja zawarta w § 25 Regulaminu rozszerza katalog okoliczności uprawniających przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne do odcięcia dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego, podczas gdy zakwestionowane postanowienie wprowadza katalog przypadków ograniczenia dostaw wody lub odprowadzania ścieków w sytuacjach niezależnych tak od przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jak i odbiorców usług, a zatem zupełnie odmiennych od tych określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (określającego przypadki odcięcia dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego zawinione przez odbiorcę usług), 3) art. 8 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że postanowienia § 21 ust. 1 Regulaminu stanowią jego niedozwoloną modyfikację, podczas gdy art. 8 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę reguluje zasady informowania o zamiarze wstrzymania dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego z winy odbiorcy usług, co doprowadziło do uznania, że postanowienia § 21 ust. 1 i § 25 Regulaminu nie stanowią prawidłowej realizacji kompetencji przyznanej radzie gminy na mocy art. 19 ust. 3 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Skarżąca podkreśliła również, że projekt Regulaminu został pozytywnie zaopiniowany przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W ocenie skarżącej, gdy ustawodawca przyznaje wyspecjalizowanemu organowi administracji publicznej obowiązek zaopiniowania projektu regulaminu w zakresie zgodności regulaminu z ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, to rolą Wojewody powinna być ocena zgodności podjętej uchwały z innymi, pozostałymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., wniesionym w odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie w części. Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest zasadność zakwestionowania przez wojewodę, w trybie nadzorczym, postanowień zawartych w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązującego na terenie Gminy [...]. W pierwszej kolejności, zaznaczyć należy, że twierdzenia skarżącej co do braku kompetencji wojewody w kwestionowaniu postanowień uchwalonego przez radę gminy regulaminu w przypadku stwierdzenia ich niezgodności z ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, są niezasadne. Skarżąca wskazuje bowiem, że regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków podlega, na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, opiniowaniu przez organ regulacyjny, który ocenia przedłożony mu projekt w zakresie jego zgodności z przepisami ww. ustawy. Należy jednak zwrócić uwagę, że wojewoda, jako organ nadzoru, posiada, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nieograniczone uprawnienie do stwierdzania nieważności uchwał rady gminy w przypadku ich sprzeczności z prawem. Przepis ten w żaden sposób nie zawęża możliwości działania wojewody do badania zgodności treści regulaminu z jedynie częścią obowiązujących norm prawnych, ani nie podporządkowuje wojewody opinii organu regulacyjnego. W ocenie Sądu, nie sposób jest więc odmówić wojewodzie kompetencji do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, stwierdzającego niezgodność uchwały rady gminy z przepisami ustawy, co do której, wcześniej wyrażona opinia innego organu nie zawierała (w spornym zakresie) zastrzeżeń. Brak jest więc podstaw dla uchylenia zapadłego rozstrzygnięcia z uwagi na przekroczenie przez organ nadzoru swoich kompetencji. Przedstawiona poniżej merytoryczna ocena trafności zastrzeżeń wojewody, powoduje jednak konieczność uchylenia zapadłego rozstrzygnięcia z powodu naruszenia prawa materialnego. Wojewoda, w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, stwierdził że zakwestionowane postanowienia Regulaminu wykraczają poza zakres normy kompetencyjnej wynikającej z art. 19 ust. 3 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. W orzecznictwie wskazuje się, że normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, niedopuszczalna jest ich rozszerzająca wykładnia. W drodze aktu prawa miejscowego rada gminy nie może "poprawiać", czy też "dostosowywać" przepisów aktu wyższego rzędu do lokalnych potrzeb. Zagadnienie uregulowane ustawowo (bądź w drodze innych aktów prawa powszechnie obowiązujących), bez wyraźnego upoważnienia ustawodawcy w tym zakresie, nie mogą zatem podlegać przekształcaniu, czy też wybiórczemu powtarzaniu w akcie prawa miejscowego. Taki zabieg bowiem może prowadzić do niejasności, niespójności lub nawet prób odmiennej, niezgodnej z wolą ustawodawcy, wykładni tych przepisów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt: II SA/Go 793/11, LEX nr 1133595). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, kwestionowane przez organ nadzorczy postanowienia Regulaminu nie wykraczają jednak poza zakres nadanych gminie kompetencji. Zgodnie z brzmieniem pierwszego z zakwestionowanych postanowień Regulaminu, tj. § 21 ust. 1, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek poinformowania odbiorców usług o planowanych przerwach lub ograniczeniach w dostawie wody, w sposób zwyczajowo przyjęty z wyprzedzeniem co najmniej 7 dniowym. W ocenie organu nadzoru, powyższe postanowienie stanowi niedozwoloną modyfikację art. 8 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, zgodnie z którym, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne o zamiarze odcięcia dostawy wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego oraz o miejscach i sposobie udostępniania zastępczych punktów poboru wody zawiadamia powiatowego inspektora sanitarnego, wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz odbiorcę usług co najmniej na 20 dni przed planowanym terminem odcięcia dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego. Skarżąca podkreśla, że powyższy przepis ustawy nie dotyczy sytuacji, w których dochodzi do wstrzymania świadczenia usług przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z przyczyn niezależnych od odbiorcy usług. Ponadto, w ocenie skarżącej, w przywołanym przepisie mowa jest o odcięciu dostaw wody lub zamknięciu przyłącza kanalizacyjnego, natomiast w Regulaminie uregulowano obowiązki informacyjne względem odbiorców usług związanych z przerwaniem lub ograniczeniem dostaw wody i już językowa wykładnia zastosowanych pojęć, według skarżącej, prowadzi do wniosku, że przytoczony przepis ustawy i postanowienie regulaminu regulują odmienne sytuacje związane ze wstrzymaniem świadczenia usług. W ocenie Sądu, trafną jest argumentacja skarżącej gminy. Treść zakwestionowanego przez organ postanowienia, dotyczy bowiem wyraźnie innej sytuacji, niż opisana w przytoczonym przez organ przepisie art. 8 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Planowana przez przedsiębiorstwo wodociągowe przerwa w dostawie wody wynikać może z różnych sytuacji, np. konieczności przeprowadzenia prac modernizacyjnych. Ustawodawca, w przepisach art. 19 ust. 5 pkt 7 i 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, dostrzegając możliwość wystąpienia takiej sytuacji, nakazał umieszczenie w Regulaminie postanowień o sposobie postępowania w przypadku m.in. niedotrzymania ciągłości usług a także standardy obsługi odbiorców usług. Omawiane postanowienie Regulaminu, w ocenie Sądu, dotyczy właśnie tego zagadnienia, wskazując wstępne kroki, jakie przedsiębiorstwo zobowiązuje się względem odbiorców podjąć, gdy wie, że nastąpi przerwa w dostawie wody odbiorcom. Zauważyć też należy, że kolejne postanowienia Regulaminu, które z uwagi na ich niezakwestionowane przez organ nadzoru, nie podlegają badaniu Sądu, określają dalsze działania, jakie przedsiębiorstwo wodociągowe podejmuje w sytuacji zaistnienia przerwy w dostawie wody, w szczególności w zakresie zapewnienia zastępczego punktu jej poboru. W ocenie Sądu, także wskazany w § 21 ust. 1 Regulaminu termin powiadomienia odbiorców o planowanej przerwie jest odpowiedni. Pozwala on na właściwe przygotowanie się do spodziewanych niedogodności. Co również znamienne, "przerwanie" dostawy wody, ma ze swej istoty charakter tymczasowy. W wyniku "przerwy" klient przedsiębiorstwa wodociągowego nie traci swojego statusu, a zaistnienie przerwy nie wpływa na treść jego umowy z przedsiębiorstwem. Powoływany przez wojewodę przepis art. 8 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, dotyczy natomiast zupełnie innej sytuacji. Procedura w nim przewidziana następuje jako swoista sankcja nałożona na niesumiennego odbiorcę usług przedsiębiorstwa wodociągowego. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może odciąć dostawę wody lub zamknąć przyłącze kanalizacyjne, jeżeli: 1) przyłącze wodociągowe lub przyłącze kanalizacyjne wykonano niezgodnie z przepisami prawa; 2) odbiorca usług nie uiścił należności za pełne dwa okresy obrachunkowe, następujące po dniu otrzymania upomnienia w sprawie uregulowania zaległej opłaty; 3) jakość wprowadzanych ścieków nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa lub stwierdzono celowe uszkodzenie albo pominięcie urządzenia pomiarowego; 4) został stwierdzony nielegalny pobór wody lub nielegalne odprowadzanie ścieków, to jest bez zawarcia umowy, jak również przy celowo uszkodzonych albo pominiętych wodomierzach lub urządzeniach pomiarowych. W sytuacji takiej jak opisana w przytoczonym powyżej przepisie, nie następuje "przerwa" w dostawie wody, lecz faktycznie, dochodzi do rozwiązania umowy między stronami, z inicjatywy przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo zaprzestaje świadczyć odbiorcy swoich usług a ewentualne ich przywrócenie winno już nastąpić na podstawie zawarcia nowej umowy. Wątpliwości Sądu nie budzi także okoliczność, że w przypadku sytuacji opisanej w art. 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, ustawodawca przewidział istotnie dłuższy termin uprzedzenia o tym, że odbiorca nie będzie mógł korzystać z usług przedsiębiorstwa. Odcięcie dostawy wody lub zamknięcie przyłącza kanalizacyjnego ma bowiem, jak wskazano wyżej, znacznie dalej idące konsekwencje. Trudniejszym jest dla odbiorcy ponowne uzyskanie możliwości korzystania z utraconych usług. Tym samym, nie budzi wątpliwości Sądu, że taki (choć niesumienny) odbiorca musi dysponować odpowiednim czasem na to, by ewentualnie podjąć działania, w wyniku których nie dojdzie do faktycznego zerwania z nim umowy (np. zapłacić zaległości i podjąć mediację z przedsiębiorstwem). Odbiorca, co do którego nastąpi jedynie przerwa w dostawie wody nie musi dysponować aż minimum 20 dniami, by móc się przygotować do sytuacji, o której uprzedza go przedsiębiorstwo. Z powyższych więc względów, mimo określania w analizowanym przepisie istotnie dłuższego terminu niż w Regulaminie (który odnosi się przecież do wszystkich odbiorców, nie tylko tych, którzy nie wywiązują się z zawartej umowy), nie budzi to wątpliwości Sądu. Zupełnie bowiem odmienny jest charakter tych terminów i cel dla którego zostały one wprowadzone do przepisów ustawy i Regulaminu. Konsekwencją powyższych rozważań co do istniejących różnic w stanach faktycznych, w których znajdą zastosowanie postanowienia Regulaminu i art. 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, jest także uznanie, że Rada Gminy, w treści kwestionowanego § 21 ust. 1 Regulaminu, nie miała obowiązku wprowadzić obowiązku informowania o swoich działaniach innych podmiotów niż odbiorcę, np. inspekcję sanitarną czy wójta. Przerwa w dostawie wody, będąca z natury zdarzeniem krótkotrwałym i przejściowym, nie wymaga takich działań. Podsumowując, stwierdzić należy, że § 21 ust. 1 Regulaminu, wbrew twierdzeniom rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody, nie stanowi niedozwolonej modyfikacji art. 8 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Tym samym, zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze narusza w tym zakresie prawo materialne, poprzez jego niewłaściwą wykładnię. W ocenie Sądu, analizowane postanowienie Regulaminu nie wykracza poza zakres normy kompetencyjnej z art. 19 ust. 3 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Kolejnym zakwestionowanym przez organ nadzoru postanowieniem Regulaminu jest § 25, zgodnie z którym dopuszcza się wstrzymanie dostaw wody lub odprowadzania ścieków bez uprzedniego zawiadomienia odbiorców usług, wyłącznie w następujących przypadkach: 1) zaistnienie awarii i konieczność jej usunięcia; 2) wystąpienie bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia lub środowiska związane z funkcjonowaniem sieci; 3) działanie siły wyższej, które uniemożliwiło dalsze świadczenie usług; 4) zagrożenie prawidłowego funkcjonowania elementów systemu kanalizacyjnego na skutek zrzutu ścieków. W ocenie organu nadzorczego, wyżej przytoczone postanowienie Regulaminu, w sposób bezprawny wkracza w materię uregulowaną ustawowo w art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. W ocenie natomiast skarżącej gminy, zakwestionowane postanowienie wprowadza katalog przypadków ograniczenia dostaw wody lub odprowadzania ścieków w sytuacjach niezależnych, tak od przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jak i odbiorców usług, a zatem zupełnie odmiennych od tych określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (określającego przypadki odcięcia dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego zawinione przez odbiorcę usług). Zdaniem Sądu art. 19 ust. 5 u.z.z.w., a konkretnie pkt 7 tego ustępu, nie pozwala na uregulowanie w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków przesłanek wstrzymania usług przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w sposób, w jaki uczyniła to Rada w zaskarżonym regulaminie. Przepis art. 19 ust. 5 zd. 1 u.z.z.w. stanowi o "prawach i obowiązkach przedsiębiorstwa", jednak w punkcie 7 doprecyzowuje, że gdy chodzi o "ciągłość usług", to w regulaminie należy określić "sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednie parametry dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków". W cytowanym upoważnieniu ustawowym nie zawiera się kompetencja do określenia w regulaminie sytuacji, w których dopuszczalne jest wstrzymanie dostaw wody i odprowadzania ścieków. Powyższy wywód należy uzupełnić dwoma istotnymi uwagami. Po pierwsze, intencją Sądu nie jest w żadnym razie dążenie do wyprowadzenia tezy, jakoby przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne było ustawowo, bezwzględnie i naprzeciw wszelkim przeszkodom natury faktycznej obowiązane do nieprzerwanego świadczenia usług. Art. 5 ust. 1 u.z.z.w. stanowi, że "przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków". Z kolei przywołany wyżej art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. stanowi, że mogą wystąpić przypadki "niedotrzymania ciągłości usług" (a regulamin ma określać sposoby postępowania w razie ich wystąpienia). Z wymienionych przepisów wynika, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zapewnia dostawy wody i odprowadzanie ścieków w sposób ciągły i niezawodny, czyli obowiązane jest wykazać się określoną miarą staranności. To nie wyklucza oczywiście możliwości wstrzymania usług przez to przedsiębiorstwo w sytuacjach nadzwyczajnych, od niego niezależnych. Po drugie, z wiedzy posiadanej przez Sąd z urzędu (obecnie toczą się również inne postępowania ze skarg na podobne rozstrzygnięcia nadzorcze) wynika, iż niektóre gminy regulację, taką jak zawarta w § 25 regulaminu, traktują jako wyjątek od § 21 ust. 1 regulaminu i uznają ją li tylko za normę zwalniającą przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z obowiązku informowania odbiorców usług o nagłych planowanych przerwach lub ograniczeniach w dostawie wody. W ocenie Sądu taka interpretacja § 25 regulaminu hipotetycznie jest możliwa do obrony przy zastosowaniu reguł funkcjonalnych, jednak nie może ujść z pola widzenia, że pierwszeństwo ma językowy wynik wykładni. Ten jest natomiast na tyle wymowny ("Dopuszcza się wstrzymanie dostaw wody lub odprowadzania ścieków" [...]"), że nie pozwala zaakceptować § 25 regulaminu. Końcowo i zupełnie na marginesie sprawy Sąd sygnalizuje, że regulacja zbliżona do zawartej w § 25 regulaminu byłaby dopuszczalna, gdyby przepis ten został przeformułowany. Na przykład: "Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zwolnione z obowiązku uprzedniego lub wcześniejszego informowania o wstrzymaniu dostaw wody lub odprowadzania ścieków w sytuacjach nagłych, w następujących przypadkach: 1) zaistnienia awarii i konieczność jej usunięcia; 2) wystąpienie bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia lub środowiska związane z funkcjonowaniem sieci; 3) działania siły wyższej, które uniemożliwiło dalsze świadczenie usług; 4) zagrożenia prawidłowego funkcjonowania elementów systemu kanalizacyjnego na skutek zrzutu ścieków". W takim zaproponowanym brzmieniu przepis dotyczyłby tylko obowiązków informacyjnych, przez co odpowiadałby art. 19 ust. 5 pkt 7 i 8 u.z.z.w. Uzupełniająco, odnosząc się do treści skargi Sąd wyjaśnia, że podziela stanowisko Gminy, że nie jest adekwatna ta część argumentacji Wojewody, w ramach której na potrzeby weryfikacji § 25 regulaminu odwołuje się on do art. 8 u.z.z.w. Przepis ten reguluje specyficzną sytuację, w której to przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne "odcina" dostawę wody z przyczyn leżących po stronie odbiorcy. Tymczasem § 25 regulaminu określa przypadki wstrzymania dostaw wody lub odprowadzania ścieków wynikające z innych przyczyn. Art. 8 u.z.z.w. nie jest więc dla niego odpowiednim odniesieniem. W tym stanie rzeczy Sąd – działając na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części dotyczącej § 21 ust. 1 regulaminu, a na podstawie art. 151 P.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę oddalił. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).