II SA/Po 891/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. Ć. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. /-/ W. Batorowicz /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] 2010r., nakazał K. Ć. i A. Ć., wspólnikom spółki cywilnej A dokonanie rozbiórki budynku magazynowego o wymiarach 12m x 15m, położonego w [...] przy ul. [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo Budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że obiekt budowlany – budynek magazynowy, będący przedmiotem postępowania został posadowiony w 2002r., na działce o numerze [...], należącej do spółki A, położonej w [...] przy ul. [...], w 2002r. w ramach samowoli budowlanej. W ocenie organu nadzoru budowlanego nie zaistniały przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ wzniesienie obiektu jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie, teren na którym znajduje się przedmiotowy budynek został określony w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr XXV/2005 przez Radę Miejską Miasta O. z dnia 28.04.2005r., symbolem "R", co oznacza iż jest przeznaczony pod uprawy rolne. W § 30 ust. 2 pkt 3 plan dopuszcza na tych terenach modernizację i rozbudowę istniejącej zabudowy o powierzchnię nie większą niż 50% istniejącej powierzchni użytkowej. Zdaniem organu, taka rozbudowa jest możliwa pod warunkiem, że istniejąca zabudowa jest legalna. Organ wskazał nadto, że obowiązujący w chwili wzniesienia obiektu Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej O. z dnia [...]1992r. określał ten teren symbolem "[...]" i przewidywał dla niego funkcję rekreacyjno – wypoczynkową, turystyczną, rolniczą, leśnictwo, zieleń parkową, łąki. Działka nr [...] była położona w obszarze "[...]", objętym ochroną przyrodniczą i zakazem lokalizacji funkcji uciążliwych dla istniejącej zabudowy. Obiekt będący przedmiotem postępowania nie jest obiektem rozbudowanym ani zmodernizowanym, powstałym na bazie już istniejącego obiektu, ale został wzniesiony całkowicie od podstaw, jako obiekt zupełnie odrębny, chociaż funkcjonalnie związany z działalnością gospodarczą inwestorów. Zatem jego legalizacja jest w świetle przepisów prawa miejscowego niemożliwa. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. Ć. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Odwołujący twierdził, że nie została mu doręczona kasacyjna decyzja organu II instancji, a zatem organ I instancji nie mógł wydać kolejnej decyzji. Twierdził ponadto, ze przedmiotowy obiekt powstał w czasie gdy właścicielem nieruchomości była firma B, a firma ta otrzymała pozwolenie na budowę obiektów budowlanych (nr decyzji [...]) i dla potrzeb realizacji tej budowy postawiła tymczasowe obiekty magazynowe. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego budowa takiego obiektu nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia. Budowa ta została nabyta przez obecnych właścicieli nieruchomości, jednakże pozwolenie na budowę nie zostało przeniesione, a sama budowa nie została zakończona. Zdaniem skarżącego, to pozwala przyjąć, że przedmiotowy budynek może istnieć do czasu formalnego zakończenia budowy. Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] października 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania był samowolnie posadowiony w 2002r.( co zostało stwierdzone protokolarnie w dniu [...]2009r.) budynek magazynowy o konstrukcji stalowej obłożonej blachą, o wymiarach 12m x 15m, położony na działce o numerze [...] w [...]. Następnie organ odwoławczy wywiódł, że istotą tymczasowych obiektów budowlanych jest cecha "tymczasowości", która może przybrać formę czasowego użytkowania obiektu w okresie krótszym od jego trwałości technicznej albo braku trwałego połączenia z gruntem. Owa tymczasowość może dotyczyć budynków, budowli, a także obiektów małej architektury, zatem tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej od obiektów budowlanych kategorii obiektów. Budowa obiektu budowlanego w określonym miejscu może polegać na jego sukcesywnym wznoszeniu w tym miejscu przy użyciu przywożonych materiałów budowlanych. Określona rzecz może też stać się obiektem budowlanym po jego ustawieniu w określonym miejscu ze względu na jego przeznaczenie i sposób użytkowania. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jeżeli natomiast przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany nie jest przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym wyżej terminie, inwestor obowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę na jego usytuowanie, tak jak w przedmiotowej sprawie. Sporny obiekt o wymiarach 12m x 15m został posadowiony w 2002r. i wymagał uzyskania na budowę, bowiem zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 7.05.2008r. w sprawie II SA/Po 503/07, lex nr 505929 "tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, jednak nierozebrany i nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę." Skoro zatem przedmiotowy obiekt wymagał pozwolenia na budowę, a inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, zasadnym było przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Następnie organ odwoławczy powołał się na treść § 30 ust. 2 pkt 3 obowiązującego dla terenu , gdzie znajduje się sporny obiekt, Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. z dnia 28.04.2005r. , który dopuszcza modernizację i rozbudowę istniejącej zabudowy o powierzchnię nie większą niż 50 % istniejącej powierzchni użytkowej. Zdaniem organu, analizując ten zapis należy mieć na uwadze, że nie można traktować tak samo obiektów pobudowanych legalnie, jak i samowolnie. Brak nakazu rozbiórki co do starych, istniejących obiektów na terenie upraw rolnych "R" nie może oznaczać niemożności rozbiórki obiektów nowopowstałych w wyniku samowoli budowlanej, albowiem naruszałoby to przepisy ustawy Prawo budowlane. Tak więc brak nakazu rozbiórki we wskazanym planie odnosić można jedynie do obiektów powstałych legalnie. Zmiana Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 2005r. spowodowała niedopuszczalność legalizacji obiektu z tego powodu, że nie jest to rozbudowa ani modernizacja legalnie istniejącego obiektu. Przedmiotowy obiekt jest obiektem powstałym niezależnie od jakiejkolwiek innej zabudowy. Modernizacja i rozbudowa istniejących zakładów rzemieślniczych nie może następować przez legalizację obiektów będących samowolą budowlaną. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej O. z dnia 28.04.2005r., działka nr [...] znajduje się w jednostce bilansowej "R". Ustalenia planu w § 30 w części opisowej dla tej jednostki przewidują podstawową funkcję "użytki rolne i zielone oraz jako uzupełniające funkcje infrastrukturalne". Zapisy planu dopuszczają również możliwość rozbudowy istniejącej zabudowy do 50% powierzchni użytkowej, legalnie istniejącej zabudowy. Powyższe zapisy wykluczają możliwość legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zatem decyzja organu pierwszej instancji nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu była prawidłowa. Niedopuszczalna jest taka interpretacja zapisów miejscowego planu, która pozwalałaby na legalizację każdego samowolnie wzniesionego obiektu pod warunkiem, że jego powierzchnia nie przekracza 50% powierzchni pozostałych na danej działce budynków. Powyższa decyzja organu odwoławczego jest przedmiotem skargi K. Ć. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono naruszenie art. 7, 77 §1 kpa przez niewyjaśnienie całkowicie stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Ponadto skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 kpa, ponieważ organ odwoławczy nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prowadzenia postępowania dla zagwarantowania równości wobec prawa, podważając zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa i naruszenie art. 80 w związku z art. 107 § 3 kpa, ponieważ organ nie wykazał w uzasadnieniu dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, innym tej wiarygodności odmówiono. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie została mu doręczona decyzja organu II instancji z dnia [...]09.20009r., a w związku z tym zarówno organ I , jak i II instancji nie mógł wydać kolejnej decyzji. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się do jego twierdzeń, że przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem magazynowym dla potrzeb realizacji budowy wskazanej w odwołaniu i taki obiekt nie musi być zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Budowa nie została zakończona do tej pory z uwagi na nieprawidłowe prowadzenie postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Skarżący podkreślił, że nie jest właścicielem , ani też współwłaścicielem spornego obiektu, bowiem pomimo złożenia dwóch wniosków o przeniesienie pozwolenia na budowę na nowego inwestora, sprawa nie została rozstrzygnięta. Zapewnił, że obiekt zostanie rozebrany po fizycznym zakończeniu budowy i przed oddaniem do użytku realizowanego obiektu. Skarżący podkreślił, że przedmiotowy obiekt jest własnością inwestora - firmy B, która w dniu [...]2000r. uzyskała pozwolenie na budowę obiektów budowlanych ( w tym wiaty stalowej) znak [...]. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonych aktów organów administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a w toku postępowania organy nie dopuściły się naruszeń prawa procesowego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. .Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] 2010r., którą nakazano K. Ć. i A. Ć. rozbiórkę budynku magazynowego o wymiarach 12m x 15m, położonego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w [...] przy ul. [...]. Podstawą materialnoprawną powyższych decyzji był art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. Nr 165, poz. 1118 ze zm.) W toku postępowania organ nadzoru budowlanego ustalił w czasie czynności kontrolnych w dniu [...]2009r., że na działce nr [...] znajduje się budynek magazynowy o konstrukcji stalowej, z dachem obudowanym blachą trapezową, o wymiarach 12m x 15m. Powyższa działka stanowi współwłasność K. Ć. i A. Ć. i została przez nich nabyta na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] 2004r. w sprawie [...]. Powyższe ustalenia organu nie budzą wątpliwości, znajdują bowiem potwierdzenie w zebranym w toku postępowania administracyjnego materiale dowodowym - protokołach oględzin z dnia [...]2005r., [...]2009r. i [...]2009r., postanowieniu Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] 2004r. sygn. akt [...] oraz wypisach z rejestru gruntów. W ocenie Sądu trafnie organy przyjęły, iż przedmiotowy obiekt został posadowiony na działce [...] w 2002r. Takie ustalenie ma potwierdzenie w materiale dowodowym. Wynika przede wszystkim z oświadczeń K. Ć. złożonych w czasie oględzin zarówno w dniu [...]2009r. ( na które powołały się organy nadzoru budowlanego), jak i w czasie wcześniejszych oględzin, przeprowadzonych w dniu [...]2005r. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego protokolarne ustalenia dokonane przez organy nadzoru budowlanego w toku czynności kontrolnych stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Stanowią zatem szczególny, uproszczony środek dowodowy. Wprawdzie w czasie kolejnych oględzin, w dniu [...]2009r., K. Ć. oświadczył, że obiekt magazynowy został posadowiony w latach 90-tych, ale tej okoliczności nie wykazał żadnymi dowodami, chociaż był w trakcie postępowania wielokrotnie pouczany o możliwości złożenia wniosków dowodowych. Słusznie zatem organy nie uznały tego oświadczenia za wiarygodne i nie było ono podstawą dla ustaleń faktycznych organów. Stwierdzić należy, że z załączonych przez Urząd Miasta i Gminy O. w dniu [...]2009r. kserokopii decyzji z dnia [...]1995r. oraz z dnia [...]1999r. i ich załączników w postaci map wynika, że działka nr [...] nie była w tym czasie zabudowana. Tak więc wprawdzie organy, jak słusznie zauważył skarżący, nie ustosunkowały się w uzasadnieniu decyzji do jego twierdzeń odnośnie czasu posadowienia spornego obiektu, jednak to naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nietrafne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skarżącego, w szczególności zarzut dotyczący ustaleń organów co do charakteru przedmiotowego obiektu. W pierwszej kolejności zważyć należy, że organy nadzoru budowlanego obu instancji trafnie uznały posadowiony na działce nr [...] za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z powołanym przepisem tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zaznaczyć trzeba, iż wyliczenie w powołanym przepisie tymczasowych obiektów budowlanych ma charakter przykładowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., sygn. akt III SA 3602/2003, Lex Polonica nr 375739). Z ustawowej definicji wynika, iż można rozróżnić dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Pierwszy to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki; drugi to obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Jeżeli więc obiekt budowlany nie jest połączony trwale gruntem, to jest tymczasowym obiektem budowlanym niezależnie od tego, czy jest przeznaczony do użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości technicznej oraz czy przewiduje się jego przeniesienie lub rozbiórkę. Z drugiej strony, tymczasowym obiektem budowlanym będzie obiekt, który jest trwale połączony z gruntem, jednakże jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 18). Przedmiotowy obiekt magazynowy spełnia przesłanki powyższej definicji, bowiem jak wynika z protokołów oględzin nie jest trwale połączony z gruntem - ma konstrukcję stalową z betonową podłogą. Wbrew twierdzeniom skarżącego, spornego obiektu nie można zaliczyć do obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak jest bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej działkę nr [...], a z załączonego przez skarżącego projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji Starosty [...] z dnia [...]2000r. Nr [...] wynika, że pozwolenie na budowę dotyczy jedynie działki nr [...]. Według ogólnej zasady uregulowanej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 Prawa budowlanego określono wyjątki od powyższej zasady. I tak zgodnie z ust. 1 pkt 12 powołanego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Budowa tego rodzaju obiektu wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). A contrario tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12, jednak nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s.87). Potwierdzenie powyższej tezy znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 30 listopada 2000 r. (sygn. akt SA/Sz 2010/98) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli tymczasowy obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia (montażu) w okresie dłuższym niż 120 dni, to budowa takiego obiektu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (cyt. za Prawo budowlane. Orzecznictwo sądów administracyjnych pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2007, s. 157). Niespornym było, że właściciele działki nr [...] nie posiadali decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, zatem organy nadzoru zobowiązane były zbadać, czy obiekt ten jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego). Zaznaczyć należy, że niespełnienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek powoduje, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu organy I i II instancji trafnie stwierdziły, że przedmiotowy obiekt budowlany jest usytuowany sprzecznie z zapisami obowiązującego planu miejscowego dotyczącego tegoż terenu. Zgodnie bowiem z uchwałą Nr XXV/2005 Rady Miejskiej w O. z dnia 28.04.2005 r. zatwierdzającą Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego, działka nr [...] jest położona w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem "R", przeznaczonej pod uprawy rolne. Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi planu, w § 30 uchwały dla terenu oznaczonego symbolem "R" ustalono przeznaczenie podstawowe jako pola uprawne, łąki, pastwiska, ogrody i sady oraz przeznaczenie uzupełniające jako podziemne i naziemne sieci infrastrukturalne. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu w granicach terenów "R" obowiązuje zakaz zabudowy. Istniejąca zabudowa może być modernizowana i rozbudowana o powierzchnię nie większą niż 50% istniejącej powierzchni użytkowej (ust. 3 pkt 3). Trafnie organy uznały, że w niniejszej sprawie § 30 ust. 3 pkt 3 uchwały nie może mieć zastosowania, bowiem w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek modernizacji czy rozbudowy legalnie pobudowanego budynku. Skoro zatem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu gdzie położona jest działka nr [...] przewidują zakaz zabudowy, to organy nadzoru budowlanego były zobowiązane do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę spornego budynku magazynowego, na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepisy art. 48 przewidują bowiem możliwość legalizacji samowoli budowlanej jedynie w przypadku, gdy budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego adresatem decyzji o której mowa w art. 48 jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Wymienienie obok inwestora także właściciela i zarządcy obiektu budowlanego nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego może dowolnie wybierać adresata decyzji. Nie można na przykład obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nałożyć na inwestora, który utracił tytuł prawny do tego obiektu. Nie będzie miał on możliwości wykonania tego obowiązku. Kryterium wyboru jednego spośród trzech wskazanych podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji (patrz Z.Kostka. Prawo budowlane. Komentarz. Gdańsk 2007, str.173). Należy zauważyć, że wobec inwestora B ogłoszono upadłość, co wynika z treści postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]2004r. o przysadzeniu własności działki nr [...]. Możliwość wykonania obowiązku rozebrania posadowionego na działce obiektu budowlanego mają właściciele i zarządcy obiektu i nieruchomości, zatem organ prawidłowo nałożył ten obowiązek na K. Ć. i A. Ć., współwłaścicieli działki nr [...]. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 47 § 1 i 2 kc część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, a częścią składową rzeczy jest wszystko co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. W świetle powyższych przepisów sporny obiekt budowlany musi zostać uznany za część składową działki nr [...], stanowi zatem współwłasność A. Ć. i K. Ć. Nietrafny jest też zarzut skarżącego, iż nie otrzymał on kasacyjnej decyzji organu odwoławczego z dnia [...]09.2009r. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji przez A. Ć., co jest zgodne z trybem doręczeń określonym w art. 43 kpa. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.