II SA/Po 898/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...], II. zasądza od organu na rzecz Gminy [...] kwotę [...](słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu zażalenia Gminy C. , utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] września 2020 r., [...] o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie, przebudowie i rozbudowie drogi gminnej wraz z budową i przebudową infrastruktury towarzyszącej, w tym budową kanalizacji deszczowej, na części działek [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie S. G., gmina C. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Burmistrz Gminy C. (zwany dalej "Burmistrzem") zwrócił się do Starosty o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej przedsięwzięcia (k. 10 akt administracyjnych). Dołączył projekt decyzji oraz wypisy z rejestru gruntów dla wskazanych działek. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., [...] Starosta odmówił uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza (k. 15–19 akt administracyjnych). Wskazał, że teren, na którym ma być realizowane zamierzenie, nie jest objęty planem miejscowym, dlatego uprzednio inwestor był zobowiązany wystąpić o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie podkreślił, że zgodnie z ewidencją gruntów: 1. działka [...] stanowi drogę o powierzchni [...] ha; 2. działka [...] stanowi drogę o powierzchni [...] ha; 3. działka [...] stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych klasy [...] o powierzchni [...] ha, łąkę klasy [...] o powierzchni [...] ha, nieużytek o powierzchni [...] ha, grunty orne klasy [...] o powierzchni [...] ha, grunty orne klasy [...] o powierzchni [...] ha oraz grunty orne klasy [...] o powierzchni [...] ha; 4. działka [...] stanowi użytek B – tereny mieszkaniowe o powierzchni [...] ha. W motywach postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 741, dalej "u.p.z.p.") (warunek z tego przepisu stosuje się odpowiednio do lokalizacji celu publicznego – uw. Sądu, zob. art. 50 ad. 2 u.p.z.p.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy [czyli także o lokalizacji celu publicznego] jest możliwe, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest już objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 wcześniej obowiązującej w tym zakresie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej "u.p.z.p. z 1994 r."). Starosta przywołał także art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm., dalej "u.o.g.r.l."), zgodnie z którym na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Natomiast grunty rolne stanowiące użytki klas [...] można przeznaczyć na cele nierolnicze wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody właściwego organu (art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l.). Zgodnie z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki klas [...] jeżeli spełniają one łącznie następujące warunki: 1. co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2. położone są w odległości nie większej niż [...] m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); 3. położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191); 4. ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Starosta w odniesieniu do powyższych wymogów dokonał analizy stanu faktycznego sprawy rozstrzygając, że wskazana we wniosku Burmistrza działka [...], stanowiąca częściowo grunty rolne klasy [...] nie spełnia wymogów zwalniających z obowiązku uzyskania zgody właściwego organu na zmianę jej przeznaczenia. Po pierwsze, użytki rolne na tej działce nie znajdują się w obszarze zwartej zabudowy. Po drugie, są one położone w odległości większej niż [...] m od granicy najbliższej działki budowlanej. Po trzecie, są one położone w odległości większej niż [...] m od drogi publicznej. Po czwarte, powierzchnia gruntu stanowiącego rolę klasy [...] wynosi ponad [...] ha, czyli przekracza wskazaną w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. wartość [...] ha. Ze względu na powyższe, Starosta odmówił uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia [...] września 2020 r. Gmina C. reprezentowana przez Burmistrza wniosła zażalenie od powyższego postanowienia (k. 30–33 akt administracyjnych). Wskazała, że inwestycja jest przewidziana do realizacji wyłącznie na części działki [...]. Ta część działki została przeznaczona na teren usług kultury zgodnie z nieobowiązującą uchwałą nr XXXII/153/94 Rady Miejskiej w C. z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Czempiń (Dz. Urz. Woj. Poznańskiego z 1994 r. poz. 124, dalej "uchwała XXXII/153/94"). Inwestycja ma przebiegać wyłącznie w obszarze oznaczonym w dawnym planie symbolem [...] – usługi kultury, na którym znajduje się kościół parafialny z plebanią w S. G.. Wskazano, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy (a więc i lokalizacji celu publicznego – uw. Sądu, zob. art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p.) jest możliwe w przypadku, gdy teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. z 1994 r. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że teren wskazany w decyzji – część działki [...] – jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu zatwierdzonego uchwałą XXXII/153/94. Starosta zatem niesłusznie dokonał analizy spełniania warunków określonych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w odniesieniu do całej działki, gdy inwestycja dotyczy wyłącznie jej części. Podkreślono także, że zarówno w u.p.z.p., jak i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.s.u.w.") nie przesądzono o tym, że decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mają dotyczyć całych działek. Ponadto przepisy obok ustalenia warunków zabudowy dla działki dopuszczają również ustalenie warunków zabudowy dla terenu – wobec czego należy przyjąć, że za taki teren można uznać część działki. W motywach uzasadnienia znalazł się także argument dotyczący faktycznego wykorzystania terenu. Wskazano, że część działki [...] zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja, wykorzystywana jest jako nieutwardzony parking dla samochodów przy kościele. Taki sposób zagospodarowania terenu występuje od dawna, a wnioskowana inwestycja jedynie go inwentaryzuje. Ponadto na działce wybudowany jest zjazd z drogi powiatowej wykonany z nawierzchni utwardzonej z betonowymi krawężnikami. Biorąc W konsekwencji na części działki [...], na której planowana jest inwestycja, nastąpiło już wyłączenie z produkcji rolnej oraz niemożliwe jest prowadzenie upraw polowych. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powołało się na brak spełnienia warunków wynikających z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Podkreślono, że przepis ten ustanawia wyjątek od zasady, iż przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne powinno następować w planach miejscowych po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Natomiast dopuszczalność stosowania wyjątków powinna być interpretowana ściśle. Jednocześnie Kolegium wskazało, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest zasadniczo rozwiązaniem niepoprawnym. Przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p. należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki, na którym inwestor zaplanował realizację przedsięwzięcia. Powyższą interpretację potwierdza także § 3 ust. 2 r.s.u.w., zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Kolegium wskazało, że prawodawca jednoznacznie odwołuje się do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie szerokości frontu terenu inwestycji. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. Gmina C. zaskarżyła w całości powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (k. 2–5 akt sądowych). Zarzuciła przy tym naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przez pominięcie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskanej przy sporządzaniu miejscowych planów, które straciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. z 1994 r.; 2. art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie rozumienia pojęcia "teren" jako obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragmentu działki ewidencyjnej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniła, że Kolegium nie rozpoznało zarzutu zażalenia w zakresie uzyskania dla części działki [...] zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskanej przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. z 1994 r. W nieobowiązującym planie XXXII/153/94, część przedmiotowej działki została przeznaczona pod teren usług kultury. Powyższe przesądza, że teren jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, a zatem nie ma konieczności spełnienia przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Jednocześnie projekt decyzji spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Ponadto podtrzymano argumentację zawartą w zażaleniu dotyczącą tego, że nie ma żadnych przesłanek, aby wskazany w art. 59 ust. 1 u.p.z.p. "teren" odnosić wyłącznie do całej działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych, gdyż ustawodawca nie przewidział takiego wymogu. Skarżąca Gmina C. podkreśliła także, że organy uzgadniające projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wielokrotnie w praktyce pozytywnie rozpatrywały sprawy, w których projektem decyzji były objęte części działek ewidencyjnych. Wskazano, że oczywiste jest, iż niektóre inwestycje (np. budowa drogi gminnej czy sieci wodociągowej) zamykają się wyłącznie w liniach rozgraniczających wskazanych w decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko (k. 7–10 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy. Osią sporu w sprawie jest kwestia związana z możliwością uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wyłącznie w odniesieniu do części działki, na której przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane. Na wstępie należy podkreślić, że mimo iż inwestycja polegająca na budowie, przebudowie i rozbudowie drogi gminnej wraz z budową i przebudową infrastruktury towarzyszącej, w tym budową kanalizacji deszczowej, jest planowana na części czterech działek (97, 80, [...] i [...], obręb S. G., gmina C. ), to przedmiotem sporu jest wyłącznie realizacja tej inwestycji na działce [...], która w swych granicach stanowi grunty orne klasy [...], [...] i [...], łąkę klasy [...] i częściowo nieużytek. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Natomiast grunty rolne stanowiące użytki klas I–III można przeznaczyć na cele nierolnicze wyłącznie w planie miejscowym po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l.). Nie dotyczy to przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych klas I–III, jeżeli spełniają one łącznie wszystkie warunki określone w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Organy obu instancji słusznie stwierdziły, że przedmiotowa działka nie spełnia powyższych wymogów (z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l.) zwalniających z obowiązku uzyskania zgody ministra. Ustalenie to jest prawidłowe i nie było kwestionowane przez strony. Jednocześnie należy zauważyć, że organy nietrafnie odrzuciły argument skarżącej, że zgoda na zmianę przeznaczenia terenu została już wydana podczas sporządzania obowiązującego wcześniej planu miejscowego. Część działki [...], konkretnie ta na której ma zostać zrealizowana planowana inwestycja drogowa (obecnie oznaczona jako użytek rolny klasy IIIb), zgodnie z uchwałą XXXII/153/94 została niegdyś planistycznie przeznaczona na cele nierolnicze. Na załączniku graficznym (k. 26 akt administracyjnych) teren został oznaczony symbolem UK – usługi kultury. Znajduje się tam kościół parafialny z plebanią w S. G.. Także dalszy obszar, wysunięty nieco na północ (wzdłuż drogi) został przeznaczony na cele nierolnicze – planowany cmentarz (ZC). Zgodnie z art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. do decyzji o lokalizacji celu publicznego stosuje się odpowiednio warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Stosownie do tego ustalenie lokalizacji celu publicznego jest możliwe, gdy teren został objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. z 1994 r. Powyższe wyłącza konieczność zastosowania trybu z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Sąd przyznaje, że zgoda na zmianę przeznaczenia terenu będącego gruntem rolnym klasy III na cele nierolnicze, wyrażona w uchwale XXXII/153/94, dotyczy części działki [...]. W pozostałym zakresie nadal działka ta stanowi użytki rolne wyższych klas. W tym aspekcie zaistniały najpoważniejsze wątpliwości prawne. Organy obu instancji stanęły na stanowisku, że "odrolnieniu" musi podlegać cała działka, na której planowana jest inwestycja, a nie wyłącznie jej część. Stwierdziły, że użyte w art. 61 ust. 1 pkt 4 słowo "teren" oznacza bowiem zawsze całą działkę. Sąd nie odmawia argumentacji organów pewnej racji. W judykaturze dotyczącej warunków zabudowy (w przypadku warunków zabudowy, tak jak i przy lokalizacji celu publicznego, warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. znajduje zastosowanie, a instytucje te łączy wiele podobieństw) wskazuje się, że ich ustalenie odnosi się do całego obszaru działki objętej wnioskiem, a nie jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (zob. na przykład wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r., II OSK 1626/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wychodzi się bowiem z założenia, że decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), a nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. Sąd pragnie zwrócić uwagę na najistotniejszą kwestię w tym zakresie. Sformułowanie "teren" nie zostało przez prawodawcę dookreślone, więc nie istnieją przeszkody formalne, aby odnieść je do wydzielonych części działek. Przywołane wyżej stanowisko sądów, na które powołały się także organy w niniejszej sprawie, zostało sformułowane w orzecznictwie i jest regułą wyjściową, której celem jest ochrona ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Z tego względu, mając na uwadze ratio legis przywołanej regulacji, analizowanie przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy najczęściej skłaniało sądy do przyjęcia, że "teren" postrzegać należy jako minimum jedną lub kilka działek ewidencyjnych. Gdy chodzi natomiast o przyjmowane kryterium "terenu" na potrzeby oceny warunków określonych w u.o.g.r.l. (tu także analogicznie traktowane jako minimum jednak działka ewidencyjna), to takie kryterium formułuje się w celu przeciwdziałania, nierzadkim zresztą, próbom obejścia prawa poprzez projektowanie zabudowy poza granicami konturów wyższych klas gruntów i ukrywanie rzeczywistych zamiarów przekształcenia inwestycyjnego całych działek w mieszkalne czy gospodarcze (szerzej por. J. Szuma, A. Zieliński, Problemy interpretacyjne kryterium "zwartego obszaru przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze i nieleśne" [w:] J. Bieluk, A. Doliwa, A. Malarewicz-Jakubów, T. Mróz, Z zagadnień prawa rolnego, cywilnego i samorządu terytorialnego - Księga Jubileuszowa Profesora Stanisława Prutisa, Białystok 2012, s. 303-317). Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie nie występują powody, dla których istniałaby potrzeba restrykcyjnego stosowania omówionych wyżej wypracowanych w orzecznictwie reguł. Po pierwsze przedmiotem inwestycji jest krótki odcinek drogi, a więc inwestycji o jednoznacznym charakterze, której immanentną cechą jest to, że zawiera się ona w precyzyjnie określonych granicach. Jest to także inwestycja lokalizowana na podstawie przepisów art. 50 i nast. u.p.z.p., do której art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. ma zastosowanie wprost, a nie tylko odpowiednio, jak jest w przypadku warunków zabudowy (por. art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. stanowi, że "wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać [...] charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie [...] powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej". Z przepisu tego wynika więc, że wyjściowo w drodze lokalizacji celu publicznego przekształceniu podlega pewna tylko powierzchnia terenu, a nie cała działka ewidencyjna. Dla jasności Sąd zaznacza w tym miejscu, że z powodów opisanych w poprzednich akapitach, nieco inaczej postrzega się granice terenu podlegającego przekształceniu, gdy chodzi o warunki zabudowy. W przypadku warunków zabudowy, gdzie zasada dobrego sąsiedztwa odgrywa istotną rolę i gdzie zabudowa lokalizowana jest na działkach jako takich, granice działek inwestycyjnych mają większe znaczenie. W ocenie Sądu w mniejszej sprawie możliwe jest przyjęcie, że inwestycja projektowana przez Gminę C. ogranicza się wyłącznie do części działki [...]. Nie naruszy zasady ochrony ładu przestrzennego. Teren, na którym ma być zrealizowana planowana inwestycja drogowa, już jest wykorzystywany na cele nierolnicze (znajduje się na nim nieutwardzony parking oraz zjazd z drogi powiatowej wykonany z nawierzchni utwardzonej z betonowymi krawężnikami). Ponadto przeznaczenie części działki objętej wnioskiem pod drogę nie prowadzi do najmniejszej nawet obawy obejścia przez inwestora prawa i naruszenia ochrony gruntów rolnych wyższych klas w obrębie pozostałej części działki [...]. Odnosząc się natomiast to treści dawnego planu, na który powołuje się Gmina C. , to podkreślić trzeba, że w jego świetle doszło do prawnego "odrolnienia" południowej części działki [...], rozumianego jako przeznaczenie go na cele nierolnicze uchwałą [...] (obszary UK i ZC). Skutki prawne tego nierolniczego przeznaczenia – ze względu na art. 50 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. – zostały podtrzymane przez ustawodawcę i do dziś łagodzą rygory nierolniczego inwestowania. Wobec powyższego należy uznać, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie, przebudowie i rozbudowie drogi gminnej wraz z budową i przebudową infrastruktury towarzyszącej, w tym budową kanalizacji deszczowej, na części działek 97, 80, [...] i [...] położonych w obrębie S. G., gmina C. . Z wymienionych powodów Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") – w punkcie I. wyroku uchylił postanowienia obu instancji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie II. na podstawie art. 200 P.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyła się kwota wpisu od skargi (zob. k. 16 akt sądowych). Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu w drodze zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] marca 2021 r. (k. 21 akt sądowych).