II SA/Po 899/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K., J. K., P. K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] września 2009r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na szczególne korzystanie z wód oddala skargę. /-/ D. Rzyminiak –Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ E. Brychcy Starosta Ś. decyzją z dnia [...].12.2008r. znak: [...] działając na podstawie art. 126, w związku z art. 125, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 31 ust. 2, art. 140, w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) odmówił Zakładowi Produkcyjnemu A s. j. z S. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, w zakresie: wykonania hydroelektrowni w km 18+450 rzeki W., piętrzenia wód rzeki W. w km 18+450 rzeki W., korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, iż rozpatrując sprawę zwrócił uwagę na fakt, że inny podmiot , a mianowicie Pan R. H., posiada prawomocne pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją z dnia 25.03.2004 r. na wykonanie Małej Elektrowni Wodnej B w km 18+450 rzeki W., piętrzenie wód rzeki W., retencjonowanie wód rzeki W. oraz korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych. Dalej podano, iż zgodnie z art. 135 ust. 3 pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych wydane Panu R. H. wygasło 29 marca 2006 r., natomiast nie wygasło w części rozdysponowania zasobów wodnych, ponieważ na piętrzenie, retencjonowanie i wykorzystanie wód rzeki W. do celów energetycznych zostało udzielone do 31.03.2034 r. W dalszej części organ powołuje się na opinię Dyrektora Departamentu Instrumentów Ochrony Środowiska w Ministerstwie Środowiska (pismo z dnia 19.02.2005 r. znak: [...]) i wskazuje, że z uwagi na rozdysponowanie zasobów wodnych rzeki W. należało odmówić kolejnego pozwolenia wodnoprawnego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Zakład Produkcyjny A Sp. jawna. Skarżący w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na warunkach jak we wniosku z dnia 21.06.2006 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ instancji. Strona Odwołująca zaskarżonej decyzji zarzuciła: - błędną wykładnię art. 135 Prawa wodnego, poprzez przyjęcie, że nie rozpoczęcie wykonywania urządzeń wodnych we wskazanym w ustawie terminie powoduje wygaśnięcie tylko pozwolenia wodnoprawnego na ich wykonanie i nie powoduje równocześnie wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód przy pomocy tego urządzenia, - błędną subsumcję stanu faktycznego do normy prawnej zawartej w art. 126 w zw. z art. 125 Prawa wodnego, poprzez przyjęcie, że ponowne rozdysponowanie zasobów wodnych dla celów energetycznych w tym samym kilometrażu rzeki, w skutek czego tylko jedno z tych pozwoleń może być skonsumowane prowadzi do nadmiernej eksploatacji zasobów i pogorszenia stanu ekologicznego wód. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia[...].07.2009 r. na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 w związku z art. 26 § 2 i 3 oraz art. 123 kpa wyznaczył Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. do prowadzenia sprawy z odwołania Zakładu Produkcyjnego A w zakresie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, obejmującego: wykonanie hydroelektrowni w km 18+450 rzeki W., piętrzenie wód rzeki W. w km 18+450 rzeki W., korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych. Decyzją z dnia [...].09.2009 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. na podstawie art. 138 §2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji . W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu toku postępowania wyjaśniono ,że wymagania materialnoprawne związane z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego określają ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) oraz ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i przepisy tych ustaw należy brać pod uwagę przy ocenie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania jest wniosek z dnia 21.06.2006 r. złożony w imieniu firmy A ,która domagała się uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonania hydroelektrowni w km 18+450 rzeki W., piętrzenie wód rzeki W. w km 18+450 oraz korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych. Zasadniczym zaś zarzutem wynikającym z treści odwołania jest okoliczność, iż organ odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na rozdysponowania wód rzeki W. dla celów energetycznych, co wynika z faktu udzielenia do dnia 25.03.3004 r. pozwolenia wodnoprawnego Panu R. H. na wykonanie urządzeń wodnych oraz na piętrzenie wód rzeki W., jej retencjonowanie oraz korzystanie dla celów energetycznych w km 18+450 rzeki W . Zgodnie z art. 126 Prawa wodnego odmawia się wydania pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów wymienionych w art. 125 pkt 1 i 2 ustawy (tj. ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy) lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 (wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów), albo projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej zapewni wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Analiza treści powołanych przepisów wskazuje w ocenie organu odwoławczego, że ustawodawca przyjmuje jako regułę wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o ile zostaną spełnione warunki przewidziane w ustawie, natomiast odmowa jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zaistnieją okoliczności wskazane w art. 126 Prawa wodnego. Starosta Ś. w uzasadnieniu decyzji podniósł, iż z uwagi na obowiązującą decyzję z dnia 29.03.2006 r., na podstawie, której to Pan R. H. uzyskał pozwolenie wodno prawne na piętrzenie, retencjonowanie i wykorzystanie wód rzeki W. w km 18+450 do celów energetycznych, zasoby rzeki W. zostały rozdysponowane. Organ I instancji odniósł się do art. 126, w związku z art. 125 Prawa wodnego stwierdzając, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony środowiska, dlatego też należy kierować się zasadą zapisaną w art. 2 ustawy, że zarządzanie zasobami wodnymi służy ochronie zasobów wodnych przed niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją a także zapisem art. 31 stanowiącym, iż korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu ekologicznego wód i ekosystemów od nich zależnych, ani wyrządzać szkód. Jednakże organ I instancji nie wykazał w jaki sposób wnioskowane pozwolenie wodnoprawne w zakresie korzystania z wód spowoduje pogorszenie stanu wód i ekosystemów od nich zależnych lub wyrządzi szkody, biorąc jednocześnie pod uwagę fakt, iż korzystanie z wód dotyczy tych samych zasobów rzeki W., a tym samym wyklucza możliwość korzystania z nich jednocześnie, ponieważ w km 18+450 rz. W. jest możliwe wykonanie tylko jednej elektrowni wodnej. Wskazano ,że organ pierwszoinstancyjny podał w uzasadnieniu argumenty co do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, natomiast nie odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do odmowy w zakresie wykonania urządzenia wodnego - hydroelektrowni. Argumentowano, że organ I instancji winien zważyć na zapis art. 123 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym, pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Co oznacza, iż wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości lub urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia, pozwolenie wodnoprawne nie daje uprawnień do nieruchomości i urządzeń, za pomocą których realizuje się uprawnienia płynące z pozwolenia. W związku z powyższym należy zważyć, iż inwestor będzie mógł wykonać urządzenie wodne wyłącznie po uzyskaniu praw do nieruchomości na której ma stać wykonana hydroelektrownia. Dodano, że wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów w związku z otrzymanym pozwoleniem - art. 123 ust. 3 Prawa wodnego. W związku z powyższym z uwagi, iż lokalizacja urządzenia wodnego - hydroelektrowni przewidziana jest na rzece W., będącej w administrowaniu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., to korzystanie z gruntów pod wodami jest sformalizowane i winno się odbywać na podstawie umowy o oddanie w użytkowanie - art. 20 ust. 1 Prawa wodnego. Natomiast warunkiem oddania w użytkowanie gruntów pod wodami jest posiadanie przez użytkownika pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli jest ono wymagane przepisami Prawa wodnego (art. 20 ust. 6 ustawy). Obowiązkiem organu administracji jest dokładne uzasadnienie przyjęcia konkretnego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia. Organ administracji nie może zatem ograniczyć się do powołania artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinien w uzasadnieniu zawrzeć umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazać, jaki związek zachodzi miedzy tą oceną a treścią rozstrzygnięcia (wyrok NSA OZ w Lublinie z 15.12.1995r., SA/Lu 2479/94). Odnosząc się do zarzutu odwołującego jak i uzasadnienia decyzji Starosty Ś. w kwestii wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, wydanego Panu R. H., organ II instancji, wyjaśnił:, że według przepisu art. 135 pkt 1 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Jednocześnie art. 138 Prawa wodnego stanowi, że stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji, przy czym decyzją o wygaśnięciu lub cofnięciu można nałożyć obowiązek usunięcia negatywnych skutków w środowisku wynikających z wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku. Można zatem stwierdzić, że upływ terminu, na jaki wydane zostało pozwolenie wodnoprawne powoduje, z mocy prawa, wyłącznie skutek materialnoprawny, polegający na wygaśnięciu stosunku administracyjno-prawnego uprawniającego podmiot korzystający ze środowiska do zgodnej z prawem eksploatacji urządzenia. Samo wystąpienie skutku materialnoprawnego nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji, gdyż istnieje ona nadal w sensie procesowym. Dopiero w drodze decyzji wydanej na podstawie przepisów o postępowaniu (art. 138 ustawy Prawo wodne) następuje potwierdzenie wygaśnięcia uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego. Dopóki taka decyzja nie zostanie wydana, nie można skutecznie powoływać się na to, że uprawnienie wynikające z tego pozwolenia wygasło. Dopiero zatem ostateczna decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia powoduje wyeliminowanie tego pozwolenia z obrotu prawnego. Organ odwoławczy może tylko wytknąć organowi pierwszej instancji wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego i nakazać rozstrzygnięcie wniosku skarżącego bez wskazania sposobu załatwienia tej sprawy. Treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie ma wpływu zarówno na zakres, jak i na prawa strony w ponownym rozpoznaniu sprawy i nie ogranicza prawa strony do obrony jej słusznych interesów przed organem I instancji. W takiej sytuacji nie jest konieczne ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania (teza druga wyroku NSA OZ w Gdańsku z 16.04.1999r., I SA/Gd 595/97). Dalej wskazano, iż nie wyjaśnienie rozpoznanej sprawy, w szczególności w aspekcie art. 123, art. 125 i art. 126 Prawa wodnego, oraz konieczność wyeliminowania szeregu istotnych braków i nieprawidłowości w decyzji organu I instancji, prowadzi do wniosku, iż istnieje konieczność ponowienia postępowania prowadzonego przez organ I instancji przynajmniej w znacznej części. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli J. ,M., i P. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przysądzenia kosztów postępowania W skardze postawiono zarzut naruszenia przepisów postępowania ,które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez : 1.błędne zastosowanie art. 138 §2 kpa zamiast art. 138 §1 kpa , w sytuacji gdy istniały przesłanki do utrzymania w mocy decyzji I instancji 2. art. 77 §1 w zw. z art.140 i art.7 kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i wydaniem orzeczenia reformatoryjnego, 3.naruszenie art.107 §1i §2 kpa w zw. z art.140 i art.8 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia co skutkuje ,że orzeczenie jest niejasne dla stron i organu I instancji. Pełnomocnik skarżących dużą część uzasadnienia skargi poświęcił na argumentację ,że orzeczenie kasatoryjne ma charakter wyjątkowy , co w ocenie skarżącego nie zostało wykazane. W dalszej części uzasadnienia skarżący wyraził pogląd ,że skoro organ pierwszej instancji orzekł w ten sposób, że rozdysponował całym potencjałem energetycznym rzeki W. , jak również o wykonaniu hydroelektrowni w km 18+450, jak też w tym samym kilometrażu orzekł o możliwości piętrzenia to nie może wydać drugiej decyzji o identycznej treści , co wynika z art. 110 kpa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania Zakład Produkcyjny A w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ,podając ,że odmowna decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez merytorycznego rozpatrzenia wniosku tylko w oparciu o przesłankę formalną i niesłusznym założeniu, że zasoby wodne rzeki W. zostały rozdysponowane . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw jak również brak przesłanek ,które pozwoliłyby na wzruszenie zaskarżonej decyzji z urzędu. Na podstawie art. 1 §2 ustawy z 25.07.2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz.1269 / kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni .Zaskarżony akt administracyjny może być wzruszony przez sąd tylko wówczas , gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie , w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzje jeśli stwierdzi ,że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego ,które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt.1 lit. a i c . prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc powyższe ogólne uwagi do realiów niniejszej sprawy należy dojść do przekonania , że żadna z przesłanek pozwalających na wzruszenie zaskarżonego aktu nie występuje. Na wstępie należy wyjaśnić ,że skarżący zostali uznani za stronę postępowania przed organem drugiej instancji, bo jak wyjaśnił na rozprawie sądowoadministracyjnej skarżący J. K.- skarżący aktem notarialnym nabyli od R. H. nieruchomość wraz z rozpoczętą inwestycją w postaci urządzeń wodnych. Kolejno odnosząc się do zarzutów skargi , a więc naruszenia art. 138 §2 kpa poprzez błędne wydanie decyzji kasacyjnej to Sąd uznał, że zarzut ten jest nietrafny. Powołany przepis stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną - bo taką jest decyzja wydana w omawianym trybie - i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z kwalifikowanym naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W takim przypadku organ II instancji ma tylko kompetencje kasacyjne. By naprawić błąd organu I instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie, bowiem z postanowieniami art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Odnosząc te rozważania do sprawy niniejszej stwierdzić trzeba, że w sprawie tej wystąpiły przesłanki uzasadniające zastosowanie w odniesieniu do decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy trybu przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji jest bowiem wadliwa ponieważ zawiera tylko rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w zakresie piętrzenia wód rzeki W. i korzystania z wód tej rzeki dla celów energetycznych .Decyzja nie zawiera żadnego omówienia zagadnienia związanego z odmową udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego- hydroelektrowni. Trafnie argumentuje organ odwoławczy, że podstawą do odmowy udzielania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego nie może być posiadanie pozwolenia wodnoprawnego przez inny podmiot, gdyż tylko w sytuacji gdy inwestor uzyska prawo do dysponowania gruntem, będzie ono mogło być realizowane. Jak na obecnym etapie wygląda prawo do dysponowania gruntem nie wiadomo , ponieważ nie wiadomo precyzyjnie komu jakie prawo przysługuje. Skarżący wskazali ,że nabyli od R. H. przysługujące mu uprawnienie wodnoprawne. W aktach sprawy administracyjnej brak decyzji z 25,03.2004 r. ,która miała udzielać pozwolenia wodnoprawnego dla R. H . Nie wiadomo także co w istocie sprzedał R. H. skarżącym. Powyższe musi być dokładne ustalone poprzez zebranie stosownej dokumentacji tj. najpierw pozwolenia wodnoprawnego dla R. H., a następnie także umowy sprzedaży. Jest to konieczne także i dla tego aby zgodnie z zapisem art. 127 ust.7 ustawy prawo wodne traktować skarżących jako stronę postępowania. Przepis ten stanowi ,że stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a także właściciel urządzenia wodnego, władający powierzchnią ziemi oraz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Nie ma racji skarżący ,że decyzja organu odwoławczego jest niejasna i nienależycie uzasadniona. Przeciwnie w uzasadnieniu prawidłowo wskazano ,że wyjaśnienia wymaga kwestia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych wydane dla R. H . Stosownie do art. 135pkt.1 prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne wygasa jeżeli upłynął okres na który było wydane. Art.138 prawa wodnego stanowi ,że stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony w drodze decyzji. Oznacza to ,że potwierdzenie wygaśnięcia uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego następuje w drodze decyzji. Dopóki taka decyzja nie zostanie wydana nie można skutecznie twierdzić ,że uprawnienia wynikające z tego pozwolenia wygasły. Przepis ten ustanawia obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia ,cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego. Tymczasem w toku postępowania przed organem pierwszej instancji zagadnienie to nie było rozważone i nie poczyniono żadnych ustaleń czy decyzja w trybie art. 138 została podjęta. Twierdzenia więc o wygaśnięciu decyzji w takiej lub innej części są absolutnie nieuprawnione. Organ drugiej instancji nie może zaś uzupełniać postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Zarzut skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego ustawy prawo wodne przez błędną wykładnie przepisów art. 123, art.125 i 126 oraz art. 31ust.2 także nie mają uzasadnienia. Trudno mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji gdy stan faktyczny oraz istotne i konieczne elementy stanu faktycznego potrzebne dla rozpatrzenia wniosku w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego nie są w sposób prawidłowy ustalone. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do oceny czy w sposób właściwy dokonano subsumcji przepisów prawa pod ustalony stan faktyczny. W tym miejscu sąd tylko zwraca uwagę ,że w podstawie prawnej odmawiającej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego organ pierwszej instancji wskazał także na art. 31 ust2. prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych , a także marnotrawstwa wody ,marnotrawstwa energii wody , ani wyrządzania szkód. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie wskazano w żaden sposób na czym miałoby polegać pogorszenie stanu wód ,a jest to tym bardziej konieczne jeżeli zważyć ,że oczywistym jest iż w tym samym kilometrze rzeki może być pobudowana tylko jedna hydroelektrownia. Reasumując zarzuty zawarte w skardze nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ decyzja kasacyjna organu odwoławczego jest prawidłowa oraz zawiera prawidłowe wskazania dla organu pierwszej instancji w jakim zakresie postępowanie musi zostać uzupełnione. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/J.Szaniecka /-/E.Brychcy br