II SA/Po 901/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik /spr./ Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi S.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska Postanowieniem z dnia [...].06.2004 r. Burmistrz Miasta C., po rozpoznaniu wniosku S. P., na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, wydał zaświadczenie, że kiosk przy ul. [...] w C. nie jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C., uchwalonym przez Radę Miejską w C. uchwałą nr XLIII/378/98 z dnia 05.03.1998 r., kiosk przy ul. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem I MU 40. Tekst planu dla tego obszaru przewiduje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jako przeznaczenie podstawowe, dopuszczalną zabudowę usługową (bank) i handlową w parterach budynków mieszkalnych oraz parking. Przedmiotowy kiosk ustawiony jest w wolnej szczelinie szerokości około 3,5 m w sposób sprzeczny z istniejącymi obowiązującymi liniami zabudowy frontowej i zakłóca ład przestrzenny ustalony sąsiednimi budynkami: ich wysokościami i formami elewacji frontowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia S. P., postanowieniem z dnia [...].08.2004 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta C. W uzasadnieniu powyższego postanowienia, po przytoczeniu stanowiska organu I instancji i zarzutów zażalenia, organ stwierdził, że z analizy zapisu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru I MU 40 wynika, iż podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zaś jako dopuszczalna – zabudowa usługowa i handlowa w parterach budynków mieszkalnych. Należy więc wnioskować, że nie jest dopuszczalna inwestycja polegająca na budowie wolnostojącego kiosku z przeznaczeniem na usługi bądź handel. Stwierdzenie organu I instancji, że istniejący kiosk nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego jest prawidłowe. Od powyższego postanowienia skargę złożył S. P. Skarżący podniósł, iż przedmiotowy obiekt to ustawiony wiele lat temu na działce nr [...] w C. kiosk [...]. Kiosk został tak zlokalizowany na wiele lat przed uchwaleniem planu miejscowego i gdyby zakłócał ład przestrzenny to w planie byłby zapis o rozbiórce lub zachowaniu do śmierci technicznej. W planie zagospodarowania przestrzennego nie ma takiego zapisu, w związku z tym nie można wnioskować o jego niezgodności z tym planem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Wydając zaskarżone postanowienie Kolegium nie wyjaśniło dostatecznie stanu faktycznego, nie zebrało w wyczerpujący sposób i nie rozpatrzyło całego materiału dowodowego, czym naruszone zostały przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, przede wszystkim zaś błędnie zinterpretowało zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta C. uchwalonego przez Radę Miejską w C. uchwałą nr XLIII/378/98 z dnia 05.03.1998 r., dla jednostki o symbolu I MU 40 jako przeznaczenie podstawowe przewidziana jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, a jako przeznaczenie dopuszczalne zabudowa usługowa (bank), handlowa w parterach budynków mieszkalnych oraz parking. Przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną ze swej istoty zakłada istnienie (dopuszczalność) infrastruktury koniecznej do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkańców, w tym obiektów handlowych i usługowych. W takim przypadku wyłączenie lub ograniczenie dopuszczalności lokalizacji określonego typu obiektów o funkcji handlowej lub usługowej musi wynikać z zapisów planu jednoznacznie, przez ustanowienie zakazu tego typu zabudowy lub wskazanie na wyłączną możliwość sytuowania obiektów innego rodzaju. Wyłączeń, zakazów czy ograniczeń nie można domniemywać. Zapisy przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki I MU 40 nie zawierają zakazu, wyłączenia czy ograniczenia dla sytuowania wolnostojących obiektów handlowych czy usługowych. Zapis o przeznaczeniu dopuszczalnym dla zabudowy usługowej, handlowej w parterach budynków mieszkalnych, wobec braku wyraźnego zakazu innej lokalizacji, oznacza jedynie lokalizację preferowaną. Stwierdzenie przez Kolegium, że wolnostojący kiosk z przeznaczeniem na handel czy usługi jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego dla jednostki I MU 40, ma więc cechy dowolności interpretacyjnej. Wydając zaskarżone postanowienie organ ograniczył się wyłącznie do badania zgodności przedmiotowego obiektu – kiosku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszącymi się do jednostki I MU 40, nie zbadał zaś pozostałych zapisów planu. W planie mogły zostać ustalone lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy, w tym linie zabudowy i gabaryty obiektów. Podkreślić należy, iż organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu powoływał się właśnie na obowiązującą linię zabudowy oraz niedostosowanie obiektu do wysokości i formy elewacji frontowej budynków sąsiednich, a Kolegium do tych kwestii w ogóle się nie odniosło. Wyjaśnienia wymaga również czym w istocie jest przedmiotowy obiekt – w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy jest on nazywany raz kioskiem, innym razem budynkiem zaplecza sklepu. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie SKO wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było jego uchylenie. Ponownie rozpoznając sprawę organ zbada wskazane powyżej okoliczności i uwzględni rozważania i poglądy Sądu wyrażone w niniejszej sprawie. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy, zaś o wykonalności postanowienia na podstawie art. 152 ustawy. /-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska MK