II SA/Po 902/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor. sąd. Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st. ref. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 50,-zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/K. Pawlicki /-/B. Kamieńska /-/S. Małek Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] stycznia 2002r., wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 oraz art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. z 1999r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), odmówił M. C. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz pomieszczenia gospodarczego na nieruchomości przy ul. [...] w P.. W uzasadnieniu wskazano, że w latach 2000-2001 organ I instancji trzykrotnie odmawiał ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji, a organ II instancji za każdym razem decyzję taką uchylał i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Prezydenta Miasta P. wiążące są ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miejską w dniu 6 grudnia 1994r. Zgodnie z uchwałą nr X/58/II/94 – nieruchomość przy ulicy obręb [...], ark. mapy 14, działka nr geod. [...] przy ulicy [...] w P., położona jest na terenie oznaczonym symbolem II.KZ15.zo*. Jest to strefa pośrednia, rejon strukturalnych klinów zieleni, teren strukturalnych klinów rz. [...], gdzie nie przewiduje się uzupełnienia doliny między ul. ul. [...] a [...] zabudową lub innym nie przyrodniczym zainwestowaniem. Organ I instancji przeprowadził ponowną analizę sprawy, w której pojawiły się nowe okoliczności – odszukano dokumenty archiwalne dotyczące nieruchomości przy ulicy [...], na podstawie których ustalono, że Miejska Pracownia Urbanistyczna opinią z dnia [...] maja 1995r. znak: [...], biorąc pod uwagę znaczne zainwestowanie wzdłuż ul. [...] i na działkach sąsiednich, pozytywnie zaopiniowała możliwość realizacji budynku mieszkalno-usługowego na nieruchomości przy ulicy [...], co stanowiło podstawę do wydania decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1998r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji salonu meblowego z częścią mieszkalną na w/w nieruchomości. Jednakże wniosek M. C. został negatywnie zaopiniowany przez Miejską Pracownię Urbanistyczną – autora obowiązującego planu – pismami z dnia [...] listopada i [...] grudnia 2001r. W zakończeniu uzasadnienia decyzji podano, że mimo wystąpienia Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta do Zespołu Urbanistycznego o rozważenie możliwości zmiany funkcji omawianego terenu na teren zabudowy mieszkaniowej – dotychczas żadne zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zostały wprowadzone. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła M. C., która zwróciła uwagę na fakt, że o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki przy ul. [...] stara się od 1995r. W tym czasie wydana została decyzja o ustaleniu warunków dla działki przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2002r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że decyzja organu I instancji nie została uchylona gdyż zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym , ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpić może jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy). W poprzednim brzmieniu do 2000r. przepis ten miał inne brzmienie i zezwalał na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu gdy zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami planu. Zapis planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. dla tego terenu jest jednoznaczny - .."nie przewiduje się uzupełniania doliny między ulicami [...],[...] a [...] zabudową lub innym, nie przyrodniczym zainwestowaniem.." (str. 51 tekstu planu). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest uprawnione do oceny przyjętych ustaleń w planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy może tylko i wyłącznie badać zgodność zamierzenia z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższą decyzję skargę do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. C.. Skarżąca podkreśliła, że decyzja Kolegium ograniczyła się w istocie do strony formalnej, czyli podstawy prawnej udzielonej odmowy zabudowy działki. Nawiązując do wydanych poprzednio decyzji administracyjnych oraz zebranego materiału dowodowego, skarżąca zwróciła uwagę na niejednakowe traktowanie wnioskodawców. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna. Nie może budzić wątpliwości okoliczność, że w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej nie został potraktowany w taki sam sposób jak innych właścicieli działek przy ul. [...] w P.. Zasada równości obywateli wobec prawa sformułowana w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483), głosząca, że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, została w niniejszym postępowaniu naruszona. Organ odwoławczy, którego decyzję Sąd uchylił, nie odniósł się w swoim rozstrzygnięciu do zarzutów podniesionych przez właścicielkę działki w jej odwołaniu. Istota zaś odwołania, podobnie jak skargi, sprowadza się do stwierdzenia, że jej sprawa – mimo trzykrotnego już rozpoznawania przez Prezydenta Miasta P. – nie jest traktowana tak samo jak innych właścicieli działek. Skarżąca wskazała konkretny przykład wydania warunków zabudowy dla działki przy ul. [...]. W tych okolicznościach organ odwoławczy winien zbadać sprawę pod tym kątem. Za niewłaściwe i niezrozumiałe należy uznać stanowisko Kolegium, które w uchylonej decyzji, jako uzasadnienie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, podaje zmianę brzmienia treści art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana ta ma wyłącznie charakter redakcyjny i nie zmienia zasady, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma być zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Sąd uznaje, że odpowiedź na skargę nie może uzupełniać uzasadnienia samej decyzji. Dotyczy to fragmentu odpowiedzi, w którym Kolegium tłumaczy, iż nie podziela poglądu wyrażonego w skardze, że decyzja wadliwa może stanowić "pozytywną" podstawę do wydawania kolejnych decyzji niezgodnych z zapisami planu. Sąd pragnie również zwrócić uwagę na różny sposób oznakowania terenu, na którym położona jest działka skarżącej. W decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]stycznia 2002r. działka przy ul. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem II.KZ15.zo*. W decyzji z dnia [...] lutego 1998r., na którą powołuje się skarżąca, przedmiotowy teren oznaczono symbolem II.KZ15.zo*2. Z kolei w znajdującym się w aktach administracyjnych wypisie z planu z dnia [...] grudnia 1994r. przyrodnicze kliny zieleni oznaczono jako II.KZ15.zo*1 i II.KZ15.zo*2. Dla bezpieczeństwa obrotu prawnego i zgodności decyzji z planem powyższa nieścisłość winna być wyjaśniona. Przy rozpoznawaniu ponownie sprawy organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę zmianę stanu prawnego wprowadzonego ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). W tych okolicznościach Sąd uznał, że wobec naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa oraz art. 7 i 77 kpa, należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, lit "a" i "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy, a o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tejże ustawy. Wobec faktu, że skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., sprawę rozpoznano na podstawie przepisów wskazanej wyżej ustawy w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). /-/K. Pawlicki /-/B. Kamieńska /-/S. Małek