II SA/Po 907/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 23 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Podaniem z dnia 29 kwietnia 2025 r. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "inwestor") wniosła do Starosty [...] (dalej jako: "Starosta" lub "organ pierwszej instancji") o udzielenie pozwolenia na budowę budynku stacji paliw płynnych, gazu LPG, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, komunikacją wewnętrzną, na działkach nr: [...], [...], [...], arkusz mapy 24, obręb ewid. [...], jedn. ewid. [...]. Do wniosku załączono: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo, projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany wraz z załącznikiem w trzech egzemplarzach. Pismem z dnia 13 maja 2025 r. Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełninia dokumentacji projektowej w zakresie projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowalnego oraz opinii i uzgodnień zgodnie z art. 35 Prawo Budowlane. Pismem z dnia 20 maja 2025 roku strona postępowania poinformowała, że nie z nie wyraża zgody na przedmiotową budowę w granicy z sąsiednią nieruchomością, której jest właścicielem t.j. działka nr [...]. Pismem z dnia 23 maja 2025 roku Zarząd Dróg poinformował, że Inwestor nie posiada prawa do dysponowania działką nr [...] ujętą w części opisowej projektu, która została niego usunięta. Zawiadomieniem z 28 maja 2025 r. Starosta poinformował o prawie wynikającym z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego a także o istnieniu przesłanek zależnych od strony, które nie zostały wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W dniu 12 czerwca 2025 r. do siedziby organu wpłynęła odpowiedź inwestora wraz ze skorygowaną dokumentacją projektową. Zawiadomieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. Starosta ponownie poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o istnieniu przesłanek mogących skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem inwestora. W dniu 25 czerwca 2025 roku uzupełniono projekt pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej oraz higieniczno-sanitarnej. W dniu 1 lipca decyzji środowiskowej nadano klauzulę ostateczności. Pismem z dnia 1 lipca 2025 roku strona postępowania ponownie poinformowała, że nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia 1 lipca 2025 r., znak: [...], Starosta [...] odmówił F. spółka z o.o. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych, gazu LPG, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, komunikacją wewnętrzną, na działkach nr: [...], [...], [...], arkusz mapy 24, obręb ewid. [...], jedn. ewid. [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że inwestor nie uzupełnił w wyznaczonym terminie wszystkich braków, które wymienione zostały w wyżej wymienionym postanowieniu. Ponadto inwestor nie uzupełnił projektu zagospodarowania terenu o wymagane miejsca parkingowe dla osób ze szczególnymi potrzebami – z projektu i legendy wynikało, że planowane miejsca parkingowe, w tym miejsce parkingowe dla osób ze szczególnymi potrzebami, zostały zlokalizowane przy dystrybutorach, tj. w miejscu przeznaczonym na stanowiska obsługowe do tankowania pojazdów i ciąg komunikacyjny. Inwestor nie spełnił wymagania określonego w § 15 uchwały [...] z dnia 26 maja 2010 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] w rejonie ulicy [...] oraz w rejonie ulicy [...] zgodnie z którym należy zapewnić jedno miejsce postojowe na każde 20 m˛ powierzchni sprzedaży, gdyż zlokalizował 3 miejsca postojowe o wymiarach 2,5 m x 6 m i jedno miejsce dla osób ze szczególnym potrzebami w miejscu służącym tankowaniu pojazdów. Organ zwrócił uwagę, że ich posadowienie w miejscach przeznaczonych na tankowanie pojazdów i ciąg komunikacyjny uniemożliwia swobodny i bezkolizyjny przejazd. Pismem z dnia 31 lipca 2025 r. inwestor, reprezentowany przez profesjonalnych pełnomocników wniósł odwołanie od wyżej opisanej decyzji narzucając jej naruszenie art. 107 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewskazaniu w decyzji organu administracji publicznej, który ją wydał, a także naruszenie art. 35 ust. 1, 3 i 5 Prawa budowlanego w związku z § 119 Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie poprzez niezasadne przyjęcie, że inwestor nie zapewnił wymaganych miejsc parkingowych w sytuacji, gdy zostały one wyznaczone oraz błędną ocenę, że wyznaczone miejsca parkingowe uniemożliwiają bezkolizyjny ruch obsługiwanych samochodów. Pismem z dnia 17 października 2025 roku pełnomocnicy inwestora uzupełnili stanowisko zawarte wcześniej wniesionym odwołaniu powołując się na wykładnie językowa § 124 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (DZ. U. poz. 1707). Decyzją z dnia 23 października 2025 r., znak: [...] Wojewoda (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") uchylił decyzję Starosty w części podstawy prawnej, tj. art. 35 ust. 1, 3 i 5 ustawy Prawo budowlane, w to miejsce przywołując art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja oprócz realizacji zbiorników podziemnych do magazynowania paliw, gazu LPG czy adBlue obejmuje również budowę budynku stacji. Budynek stacji paliw będzie składał się z części ogólnodostępnej dla klientów z częścią handlową o charakterze samoobsługowym ze stanowiskami kasowymi i małą gastronomią. Na parterze budynku przewidziano salę sprzedaży (pow. 52,3 m˛), toaletę (4,1 m˛), komunikację (8,6 m˛). Z kolei na piętrze budynku zaplanowano m.in. pomieszczenie socjalne (6,5 m˛). Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w rejonie ulicy [...] oraz w rejonie ulicy [...]. Zgodnie z częścią graficzną tego planu, działki nr: [...], [...], [...], arkusz mapy 24, obręb ewid. [...], jedn. ewid. [...] objęte są symbolem U2 oznaczającym tereny zabudowy usługowej. Zgodnie z tabelą zamieszczoną w § 15 planu miejscowego dla usług handlu na 20 m˛ powierzchni sprzedaży należy zapewnić minimum jedno miejsce postojowe. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową zaplanowano realizację trzech miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych. Miejsca te zostały zaprojektowane przy dystrybutorach, co zdaniem organu odwoławczego było niezgodne z przepisami prawa § 119 ust. 2 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, zgodnie z którym "wysepki i stanowiska obsługowe w stacjach paliw płynnych powinny być rozmieszczone w sposób umożliwiający swobodny bezkolizyjny ruch obsługiwanych pojazdów. Zaprojektowanie wymaganych § 15 planu miejscowego miejsc postojowych przy dystrybutorach uniemożliwi swobodny i bezkolizyjny ruch obsługiwanych pojazdów, co potwierdza rys. nr A.W.l, przedstawiający rzut przyziemia wiaty nad dystrybutorami, na którym zaznaczono kierunek przejazdu pojazdów, który w przypadku sytuowania zaprojektowanych miejsc postojowych nie będzie możliwy do realizacji. Również w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu oznaczono planowany wjazd oraz kierunek ruchu pojazdów. Pogląd taki wzmacnia również szerokość terenu utwardzonego (płyty szczelnej), po którym ma odbywać się ruch pojazdów. Obszar przy miejscach parkingowych jest ograniczony z jednej strony budynkiem stacji paliw, z drugiej strony granicą nieruchomości. Przewidziane w planie miejscowym miejsca postojowe mają służyć nie tylko klientom stacji benzynowej, ale również jej pracownikom. W części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego wskazano o planowanym zatrudnieniu 2 osób. Powyższe może spowodować sytuację w której samochody pracowników zaparkowane na miejscach postojowych przy dystrybutorach będą blokować do nich dostęp na czas pracy osób na stacji. Zaprojektowane miejsca postojowe przy dystrybutorach nie spełniały wymogu dostępności. W ocenie organu odwoławczego znaczenia w sprawie nie miały przywołane w odwołaniu decyzje Zarząd Dróg nr [...] z 16 maja 2024 r. (znak: [...]) oraz nr [...] z 28 maja 2025 r. (znak: [...]) zezwalające inwestorowi na zajęcia pasa drogowego drogi nr [...] – ul. [...] w [...], gdyż nie rozwiązuje to problemu braku stosownej liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. W piśmie z dnia 22 maja 2025 r. (znak: [...]) Wojewoda wskazał, że Zarząd Dróg wskazał, iż inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr ewid.[...], a decyzja na zajęcia pasa drogowego nie stanowi takiego prawa, zgodnie z którym należy rozumieć "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych" (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). Wojewoda uznał za nieuzasadniony również zarzut odwołania, dotyczący niewskazania w decyzji organu administracji publicznej podkreślając, że w lewym górnym rogu, nad znakiem sprawy znajduje się odcisk pieczęci "STAROSTA [...]". Zdaniem organu odwoławczego wskazanie organu wydającego decyzję jest wystarczające, a uchybienie dotyczące nie określenia w decyzji adresu organu nie ma znaczenia dla sprawy. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa inwestycja nie spełniała wymagań określonych w obowiązującym na terenie jej realizacji miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z uwagi na niezaprojektowanie dla inwestycji wymaganej liczby miejsc postojowych. Organ odwoławczy podkreślił, że podjął działania naprawcze w zakresie przywołania prawidłowej podstawy zaskarżonej decyzji, gdyż organ pierwszej instancji konkretnego punktu art. 35 ust 1 prawa budowlanego, co skutkowało uchyleniem decyzji Starosty w zakresie podstawy prawnej. Pismem z dnia 21 listopada 2025 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na opisaną decyzję Wojewody z dnia 23 października 2025 r., znak: [...], której zarzucono naruszenie: 1. § 119 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stancje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na przyjęciu, że samo usytuowanie miejsca postojowego przy dystrybutorze wyklucza spełnienie wymogu "swobodnego i bezkolizyjnego ruchu", bez przeprowadzenia przez organ faktycznej oceny technicznej układu komunikacyjnego; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z ust. 3 Prawa budowlane poprzez jego niezastosowanie i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania Inwestora do złożenia do złożenia kopii umowy najmu / dzierżawy bądź innego dokumentu, z którego wynikałoby prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane jeśli w ocenie organu decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego nie jest dokumentem wystarczającym do uznania, że miejsca postojowe mogą zostać urządzone poza działką inwestycyjną; 3. art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przytoczenia w osnowie decyzji materialnoprawnej podstawy prawnej decyzji i ograniczenie się przez organ do wskazania jedynie proceduralnej podstawy rozstrzygnięcia; 2. art. 107 § 3 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 119 ust. 2 Rozporządzenia poprzez zaniechanie dokonania oceny układu komunikacyjnego i zdolności wykonywania manewrów w ramach dokonywania analizy, czy usytuowania miejsca postojowego przy dystrybutorze umożliwi swobodny i bezkolizyjny ruch obsługiwanych pojazdów; 3. art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wezwania skarżącej do złożenia kopii umowy najmu / dzierżawy bądź innego dokumentu, z którego wynikałoby prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane jeśli w ocenie organu decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego nie jest dokumentem wystarczającym do uznania, że miejsca postojowe mogą zostać urządzone poza działką inwestycyjną. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z dnia 23 października 2025 r., znak: [...], którą uchylono poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 1 lipca 2025r. znak: [...] w zakresie podstawy prawnej, a w pozostałej części utrzymano w mocy – odmawiając zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych, gazu LPG, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, komunikacją wewnętrzną, na działkach nr: [...], [...], [...], arkusz mapy 24, obręb ewid. [...], jedn. ewid. [...]. Materialnoprawną postawę wydania rozstrzygnięć w kontrolowanym postępowaniu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 z późn. zm.; dalej jako: "P.b."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzona w oparciu o wyżej wymienione przepisy kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie naruszono przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na jego wynik. Oś sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na zagadnieniu zgodności przedstawionego projektu zagospodarowania terenu inwestycji z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w rejonie ulicy [...] oraz w rejonie ulicy [...] (Dz. U. Woj. [...]. z 2010 r., nr [...], poz. [...]; dalej jako: "Plan miejscowy"), w świetle § 119 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1707; dalej jako: "Rozporządzenie"), na co wskazywał zarówno organ pierwszej instancji, jak i Wojewoda. Zgodność inwestycji z postanowieniami w nim zawartymi stanowi przedmiot badania organów administracji architektoniczno-budowlanej, a niespełnienie wymagań w nich przewidzianych stanowić może podstawę do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że prawidłowo organy obu instancji ustaliły, że w przedmiotowej sprawie Plan miejscowy przewiduje w § 15 dla usług handlu na każde 20 m˛ powierzchni sprzedaży należy zapewnienie minimum jednego miejsca postojowego. Ze znajdującej się zaś w aktach sprawy części opisowej projektu zagospodarowania terenu (str. 19) wynika, iż na parterze budynku przewidziano salę sprzedaży o pow. 52,3 m˛. To zaś obligowało inwestora do zapewniania minimum 3 miejsc parkingowych na terenie inwestycji. Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że zaplanowano realizację trzech miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych. Miejsca te zostały zaś zaprojektowane przy dystrybutorach. Sąd zgadza się z przedstawioną przez organ odwoławczy argumentacją, wskazującą na niezgodność tego rodzaju rozwiązania z regulacją § 119 ust. 2 Rozporządzenia, w myśl którego wysepki i stanowiska obsługowe w stacjach paliw płynnych powinny być rozmieszczone w sposób umożliwiający swobodny bezkolizyjny ruch obsługiwanych pojazdów. Realizacja miejsca parkingowego w miejscu postojowym, przeznaczonym do tankowania paliwa narusza powołaną regulację i w istocie zmierza do obejścia prawa poprzez ograniczenie wymaganej liczby miejsc parkingowych. Nie do pogodzenia jest stanowisko skarżącej, iż przyjęte rozwiązanie nie narusza wymogu swobodnego i bezkolizyjnego ruchu w obrębie stanowiska, w świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej, na co uwagę zwrócił Wojewoda. W przypadku zaparkowania samochodu w miejscu przewidzianym miejscu postojowym, nie będzie możliwy swobodny przejazd w zaplanowanym przez inwestora kierunku, ponieważ miejsce to ograniczone jest z jednej strony budynkiem stacji paliw, a z drugiej – granicą działki. W świetle powyższych okoliczności za niezasadny uznać należało zarzut braku przeprowadzenia przez organy faktycznej oceny technicznej układu komunikacyjnego, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wystarczająco jasno przedstawia brak możliwości przejazdu samochodu obok wyznaczonego miejsca parkingowego. W tym względzie Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, który wskazywał na zagrożenie, iż miejsca parkingowe nie będą służyć wyłącznie klientom stacji benzynowej, ale także pracownikom. W tym względzie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację zaprezentowaną przez Wojewodę w myśl której ustalony w planie miejscowym parametr minimalnej liczby miejsc parkingowych ma na celu realne zapewnienie miejsca postojowego, czego nie spełnia miejsce zależne, skoro korzystanie z niego (wjazd, wyjazd) uzależnione jest od innego użytkownika – w tym przypadku użytkownika dystrybutora (por. wyroki WSA w Poznaniu: z 15 września 2019 r., sygn. akt II SA/Po 15/19; z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 69/23; z 28 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Po 807/24). Odnosząc się zaś do zarzutu braku wezwania inwestora do złożenia odpowiednich dokumentów (kopii umowy najmu/dzierżawy) z których wynikałoby prawo dysponowanie nieruchomością na cele budowlane wskazujących zarazem na możliwość realizacji miejsc parkingowych na innej działce będącej drogą, stwierdzić należy zgodzić się, że tego rodzaju działanie nie było konieczne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że organ wezwał inwestora postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r. do usunięcia nieprawidłowości, czym zrealizował obowiązek nałożony na niego przez przepisy Prawa budowlanego, a także art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej jako: "K.p.a."). Dodatkowo organ informował inwestora o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także wskazywał przesłanki zależne od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony (art. 79a K.p.a.). Strona skarżąca podkreśliła posiadanie zgody na zajęcie pasa drogowego i czyni starania celem urządzenia miejsc postojowych poza działka inwestycyjną. W ocenie Sadu nie zmienia to okoliczności, że decyzja wyrażająca zgodę na zajęcia pasa drogowego nie stanowi takiego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w świetle art. 3 pkt 11 P.b., zgodnie z którym przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". W aktach sprawy znajduje się również pismo Zarządu Dróg z dnia 22 maja 2025 r. (znak: [...]) informujące, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr ewid.[...] W tych okolicznościach skarżąca zapoznając się z aktami sprawy mogła mieć świadomość, że składając wniosek nie spełniła warunku dysponowania nieruchomością na cele budowlane niezbędnego do uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast podejmowane przez spółkę starania nie wykluczają w przyszłości spełnienia takiego warunku uzyskania pozwolenia na budowę, co umożliwi jego uzyskanie po spełnieniu wszystkich ustawowych warunków. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów postępowania za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 6 K.p.a., ponieważ wskazanie kodeksowej podstawy wydania zaskarżonej decyzji w świetle jasnego przytoczenia przepisów mających w sprawie zastosowanie w jej uzasadnieniu, a także korekty podstawy prawnej w samym rozstrzygnięciu było jednoznaczne i wystarczające. Zarzut ten nie został z resztą powiązany z jakimkolwiek negatywnym wpływem na prawa i obowiązki strony. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją innych przepisów postępowania. W szczególności podkreślenia wymaga, że organy administracji działały na podstawie i w granicach prawa, udzielały stosownych wyjaśnień i pouczeń, a także zapewniły stronom możliwość udziału w postępowaniu analizując przedstawione przez nich stanowiska i odnosząc się do nich w treści wydawanych rozstrzygnięć. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.