II SA/Po 908/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego; oddala skargę. W dniu [...] lutego 2014 r. inwestor A złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę trzech budynków inwentarskich (do chowu indyków) wraz z zapleczem technicznym i kotłowniami, zbiornikiem bezodpływowym, zbiornikiem przeciwpożarowym oraz silosami na pasze w O. na działce nr [...]. Starosta K. w dniu [...] marca 2014 r. decyzją nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Prawo budowlane") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "K.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił A pozwolenia na budowę trzech budynków inwentarskich (do chowu indyków) wraz z zapleczem technicznym i kotłowniami, zbiornikiem bezodpływowym, zbiornikiem przeciwpożarowym oraz silosami na pasze w O. na działce nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto Starosta K. sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, kompletność projektu budowlanego oraz jego wykonanie i sprawdzenie przez osoby przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł C (uznany przez Starostę K. za stronę postępowania) wskazując, iż nie zgadza się z niniejszym rozstrzygnięciem, ponieważ planowana inwestycja wpłynie w sposób niekorzystny na warunki życia jego i jego rodziny. Zdaniem skarżącego przedmiotowe przedsięwzięcie emitować będzie odory, zanieczyszczenia i hałas. Ponadto dla inwestycji nie został zaprojektowany pas zieleni izolacyjnej, który by choć w pewnym stopniu niwelował wpływ na posesję odwołującego i ograniczał widok na fermę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. pełnomocnik inwestora - radca prawny B wniósł o umorzenie postępowania odwoławczego zainicjowanego przez C ze względu na niedopuszczalność odwołania wobec braku legitymacji skarżącego do jego wniesienia, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o utrzymanie decyzji w mocy. Zdaniem inwestora skarżący nie może korzystać z prawa przymiotu strony, gdyż sam fakt, iż jego nieruchomość sąsiaduje z planowaną inwestycją nie przesądza o jego legitymacji do występowania jako strona danego postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym więc, czy dany podmiot jest stroną konkretnego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". W badanej sprawie organ I instancji w oparciu o przedłożony projekt budowlany i materiały dowodowe w sprawie ustalił, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będzie obejmował nieruchomości oznaczone nr [...],[...],[...],[...],[...] w O., gm. K. Skarżący jest właścicielem działki nr [...] (stanowiącej grunty rolne zabudowane o pow. [...] ha, Księga wieczysta nr [...]) w O., gm. K. Jak wynika z akt sprawy organu pierwszej instancji C brał udział w postępowaniu zakończonym ww. decyzją, między innymi dlatego, że uczestniczył na prawach strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda Wielkopolski wskazał następnie, że Burmistrz Miasta i Gminy K., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech obiektów inwentarskich do chowu indyków o łącznej obsadzie [...] DJP tj. [...] sztuk indyków wraz z trzema kotłowniami, sześcioma silosami na paszę, pomieszczeniem socjalnym i pomieszczeniem z agregatem prądotwórczym, ustalając w ust. 3 pkt a, iż projektowane budynki inwentarskie należy usytuować w odległości minimum [...] m w linii prostej od granicy z działka nr [...] (droga powiatowa), a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] utrzymało w mocy przedmiotową decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego sposób zagospodarowania działki nr [...] spełnia wymogi zawarte w § 12, § 13 i § 36 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowlane rolnicze i ich usytuowanie, a budynki inwentarskie oznaczone na planie zagospodarowania terenu (budynek indyczników nr [...], nr [...] i nr [...]) usytuowane są w odległości min. [...] m w linii prostej od granicy z działką nr [...] (droga powiatowa). Zatem, należąca do C działka nr [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości inwestora, a inwestycja przedstawiona na planie zagospodarowania terenu (działka nr [...]), nie spowoduje żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, należącej do skarżącego. Ponadto organ odwoławczy przypomniał, że interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Stąd należy stwierdzić, iż odwołujący nie wykazał swojego indywidualnego interesu prawnego, (który zostałby naruszony poprzez wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę), a jedynie interes faktyczny. C nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem Wojewody Wielkopolskiego i działając przez pełnomocnika zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 3 pkt 20, art. 28 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w kontekście należytego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, na którego realizacje udzielono pozwolenia na budowę i w konsekwencji na przyjęciu, że skarżący C nie posiada interesu prawnego i przymiotu strony, w niniejszym postępowaniu; 2) naruszenie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez przyjęcie za podstawę wydania decyzji treści raportu inwestora o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo nie zawarcia w nim racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z ich uzasadnieniem, które są wymagane do prawidłowego sporządzenia raportu, co wynika z wskazanego powyżej przepisu ustawy; 3) naruszenie przepisów art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niezasadne odstąpienie od nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji gdy, jak wynika z decyzji organów zostały one w znaczącej mierze oparte na założeniach raportu inwestora o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został przez organy bezkrytycznie przyjęty pomimo swojej nieprawidłowości; 4) naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 144 Kodeksu cywilnego, poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, która będzie miała bezpośredni wpływ na naruszenie prawa własności skarżącego, w związku z ograniczeniem jego korzystania ze swojej rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, a także pominięcie rozważenia okoliczności, iż działania inwestora będą zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi pełnomocnik podkreślił, że skarżący jest właścicielem działki położonej w pobliżu spornej inwestycji, której funkcjonowanie może w istotnym stopniu pogorszyć warunki życia, stąd też ma on interes prawny wynikający z prawa do ochrony przed uciążliwościami, jakie niesie ze sobą budowa przedmiotowej inwestycji. Szkodliwa działalność obiektu naruszać będzie jego podstawowe prawo, jakim jest prawo własności. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż ewentualne naruszenie zasad ochrony środowiska może negatywnie oddziaływać na nieruchomości położone w pobliżu obiektu emitującego szkodliwe dla środowiska związki, lub będące w zasięgu jego szkodliwego oddziaływania. Hałas oraz emitowane zanieczyszczenia mogą przenikać na teren sąsiednich nieruchomości i utrudniać korzystanie z nich zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Na prawa właścicieli sąsiednich nieruchomości do niezakłóconego korzystania z nieruchomości może mieć bezpośredni wpływ decyzja administracyjna, dotycząca podmiotu powodującego uciążliwości dla środowiska. W odpowiedzi na powyższą skargę, Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia według powyższego kryterium, tj. pod względem zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W sprawie poddanej sądowej kontroli sporne jest, czy skarżącemu może zostać przyznana legitymacja procesowa strony w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę trzech budynków inwentarskich (do chowu indyków). Skarżący podniósł, że jest właścicielem działki położonej w pobliżu spornej inwestycji, której funkcjonowanie może w istotnym stopniu pogorszyć jego warunki życia, stąd też ma on interes prawny wynikający z prawa do ochrony przed uciążliwościami, jakie niesie ze sobą budowa tej inwestycji. Zdaniem skarżącego, szkodliwa działalność obiektu naruszać będzie jego podstawowe prawo, jakim jest prawo własności. Podstawą materialnoprawną uznania podmiotu za stronę w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), który jest niewątpliwie lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), który brzmi: "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Stosownie bowiem do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego: "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Natomiast w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, który podziela także skład orzekający w niniejszej sprawie, że wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania, ale również dotychczasowego korzystania z tego terenu (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1596/08 oraz wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 253/13; orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Nie może więc budzić wątpliwości, że jeżeli w sprawie sporządzana była ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, to interes prawny danego podmiotu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę winien być rozpatrywany także z uwzględnieniem wniosków i rozstrzygnięć zawartych w tej ocenie (por. wyrok NSA z 29 listopada 2013r., sygn. akt II OSK 1550/12). Jest to szczególnie istotne wówczas, gdy podmiot wywodzi swój interes prawny z uciążliwości środowiskowych związanych ze zrealizowaniem planowanej inwestycji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie poddanej kontroli sądowej, w której skarżący wskazuje przede wszystkim na hałas, emitowanie zanieczyszczeń i nieprzyjemny zapach związany z funkcjonowaniem budynków inwentarskich do chowu indyków, na których budowę inwestor uzyskał pozwolenie. W tej sytuacji zauważyć należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (k. 183-189 akt admin.), która dotyczy także aspektów ochrony powietrza. W decyzji tej Burmistrz Miasta i Gminy K. podniósł, że sporna inwestycja nie będzie naruszała przepisów dotyczących ochrony powietrza, wód, gospodarki odpadów oraz oddziaływania akustycznego (hałasu). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, iż uciążliwości związane z prowadzeniem hodowli nie przekroczą dopuszczalnych norm i nie będą odczuwalne poza terenem opracowania. Ponadto emisje substancji emitowanych do powietrza nie stanowią zagrożenia dla czystości powietrza atmosferycznego poza terenem w dyspozycji inwestora. Nie zostaną również przekroczone normy hałasu - emisja hałasu na granicy terenów zabudowy zagrodowej nie przekroczy [...]dB w porze dziennej i [...]dB w porze nocy. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że powyższa decyzja Kolegium wydana w sprawie środowiskowych uwarunkowań została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który odrzucił skargę C ze względu na nieuiszczenie należnego wpisu w terminie. Wobec powyższego należy zauważyć, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornego przedsięwzięcia jest ostateczna. Skoro w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wykluczono oddziaływanie planowanej inwestycji na inne nieruchomości, to nie sposób przyjąć, aby przepisy regulujące aspekty ochrony powietrza mogły stanowić podstawę uzyskania przez skarżącą legitymacji procesowej strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji środowiskowej było w niniejszej sprawie warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę. Zasadnie zatem organ odwoławczy, przy badaniu legitymacji procesowej skarżącego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, opierał się na ustaleniach poczynionych w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd aprobuje ustalenia organu odwoławczego, którego zdaniem, sposób zagospodarowania działki nr [...] spełnia wymogi zawarte w § 12, § 13 i § 36 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 81), a budynki inwentarskie oznaczone na planie zagospodarowania terenu (budynek indyczników nr [...], nr [...] i nr [...]) usytuowane są w odległości min. [...] m w linii prostej od granicy z działką nr [...] (droga powiatowa). Zatem, należąca do skarżącego działka nr [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości inwestora, a sporna inwestycja nie spowoduje żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należącej do skarżącego. Odnosząc się po kolei do zarzutów skargi należy zauważyć, co następuje. Przede wszystkim, zdaniem Sądu, nie jest trafny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 3 pkt 20, art. 28 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący C nie posiada interesu prawnego i przymiotu strony, w niniejszym postępowaniu. W tym miejscu należy wskazać na art. 7 K.p.a., z którego wynika, że w toku postępowania to organy administracji zobowiązane są podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zawarta w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 r., str. 67). Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. jasno wynika zatem, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W kontekście podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszeń dyspozycji art. 7, 77 §1 i 80 K.p.a., zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organy orzekające w sprawie z należytą starannością wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Organy administracji publicznej oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dane okoliczności zostały udowodnione, czemu dały wyraz w uzasadnieniu swych decyzji. Ponadto, uzasadnienie decyzji odnosi się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii i nie pozwala stwierdzić uchybienia art. 107 § 3 K.p.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 i art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędnie przyjął za podstawę wydania decyzji treść raportu inwestora o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także niezasadnie odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Należy zatem zauważyć, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, a organy administracji uczestniczące w procesie wydawania decyzji środowiskowej powinny weryfikować gruntownie informacje zawarte w raporcie (cytowany również przez skarżącego Komentarz do art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, K. Gruszeczki, LEX/el., 2013). Powyższe nie oznacza jednak, że z równą gorliwością organy są zobowiązane do weryfikowania informacji zawartych w raporcie w procesie wydawania pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji środowiskowej jest bowiem odrębnym postępowaniem w stosunku do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i tych dwóch postępowań nie należy ze sobą mylić. Skarżący podniósł także zarzut naruszenia art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, która będzie miała bezpośredni wpływ na naruszenie prawa własności skarżącego, w związku z ograniczeniem jego korzystania ze swojej rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Sądowi z urzędu znane jest orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazujące, że podmiot ma interes prawny wynikający z ww. norm prawa cywilnego do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapaść może decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez niego prawa własności (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 394/11, wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 108/12; orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże w niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że wywodzenie przez skarżącego na podstawie art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego interesu prawnego, który uzasadniałby jego dopuszczenie do udziału w kontrolowanej sprawie jest niezrozumiałe z uwagi na usytuowanie działki skarżącego względem działki, na której planowana jest sporna inwestycja. Skarżącemu wyjaśnić także należy, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje pewnych ograniczeń. Zgodnie bowiem z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach rozporządzać rzeczą może także inwestor. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz stwierdzając brak uchybienia przez zaskarżoną decyzję normom prawa procesowego i materialnego także w zakresie nieobjętym skargą, w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.