II SA/Po 911/04

II SA/Po 911/04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 01 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie NSA Stanisław Małek As. sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi Z.L. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] maja 2004 r. Nr XLIV/457/IV/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; oddala skargę /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ St. Małek II SA/Po 911/04 UZASADNIENIE Uchwałą nr XLIV/457/IV/2004 z dnia [...].05.2004 r. Rada Miasta P., na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 z 1999 r.), odrzuciła wniesione przez Z. L. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "P. Wschód 2" zarzuty dotyczące przeznaczenia działek gruntu nr [...] i [...] ark. [...] obręb [...] pod nowoprojektowaną ulicę K. i przyjętego przebiegu i szerokości tej ulicy oraz zarzuty dotyczące przeznaczenia części działki gruntu nr [...] ark. [...] obręb [...] pod skrzyżowanie ulicy O. z ulicą K. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotowy projekt planu nie narusza art. 33 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustalenia projektu planu objęte zarzutami zawierają rozwiązania służące usprawnieniu komunikacji, tworząc brakujące połączenie pomiędzy ulicami O. i ulicą S. Ingerencja w sposób korzystania z mienia odbywa się w interesie publicznym, w celu unowocześnienia i polepszenia warunków komunikacyjnych w dużym mieście, jakim jest P. Realizacja ulicy K. na odcinku między ulica O. a ulicą S. jest ważna także dla społeczności lokalnej jako połączenie terenu P. z P., o budowę tego odcinka wnosiła Rada Osiedla P. Projektowana ulica K. jest przewidziana jako ulica zbiorcza, w projekcie planu jej szerokość przewidziana jest na 22-45 m. Jest to podyktowane odcinkiem przejściowym jaki występuje w tym przypadku od ulicy jednojezdniowej do dwujezdniowej oraz istniejącą i projektowaną infrastrukturą techniczną i skarpami. Szerokość ta jest zgodna z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki morskiej z dnia 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Pomiędzy istniejącymi halami na działkach nr [...] i [...] znajduje się jedyne dostępne miejsce dla przeprowadzenia połączenia między ul. O. i ul. S. Przedłużenie ul. K. jest zgodne ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P.". Jest to jedyna możliwa lokalizacja połączenia między ul. O. i ul. S. Przedłużenie ul. K. jest konieczne z uwagi na przebudowę ul. L. do parametrów drogi ekspresowej (III rama komunikacyjna) oraz potrzebę wykonania węzła drogowego III ramy z ulicą O., ponieważ wtedy zostanie zlikwidowany przejazd przez ul. L. z ul. S. od ul. J. Szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynika z przekroju poprzecznego ulicy, uwzględniającego jezdnie, chodniki, skarpy i infrastrukturę techniczną. Ponieważ konieczne jest zaprojektowanie połączenia ul. O. z ul. S. w postaci ul. K. jednocześnie niezbędne jest wykonania skrzyżowania z ulicą O. Od powyższej uchwały skargę złożył Z. L., podnosząc, iż jest właścicielem działek gruntu nr [...],[...] i [...], na tej ostatniej jest usytuowany jego dom mieszkalny, projekt planu ogranicza jego prawo własności, a ustalenia planu w zasadzie likwidują jego własność. Skarżący argumentował, iż od lat 60-tych skutecznie odbierano mu możliwość zagospodarowania tego terenu z uwagi na zapisy planów miejscowych, od 1974 roku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał na przedmiotowym gruncie budowę drogi - trasy [...]. Plan ten, jak i poprzednie, nie został nigdy zrealizowany, spowodował jednak rozbiórkę szeregu domów na sąsiednich działkach wzdłuż ulicy O. Od 1995 r. na tych sąsiednich działkach zaczęły powstawać pawilony handlowe, zaś na działkach nr [...] i [...] wybudowano hurtownię odzieżową, stolarnię i przechodzi nad nimi linia energetyczna wysokiego napięcia. Skarżący kwestionuje legalność wydanych pozwoleń na budowę tych obiektów na terenach zarezerwowanych pod drogę. Skarżący zarzuca także przewlekłość postępowania o podział działek nr [...] i [...] i wadliwości decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...].08.1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowych działek. W skardze wskazano, iż projektowana droga może mieć częściowo inny przebieg, a mianowicie częściowo przez działki skarżącego, a częściowo przez grunt Skarbu Państwa. Zaprojektowany węzeł komunikacyjny między ul. O. a ul. K. spowoduje, że droga podejdzie pod budynek mieszkalny skarżącego, znajdujący się na działce nr [...], możliwe są różne inne rozwiązania, jak połączenie ulic przez estakadę lub tunel. Zarząd Miasta powinien przedstawić skarżącemu warunki wywłaszczenia: wysokość odszkodowania, grunty zamienne czy wysokość dzierżawy. W piśmie procesowym z dnia [...].05.2005 r. skarżący dodatkowo podniósł, iż brak jest przekonywującego uzasadnienia dla potrzeby budowy ulicy lokalnej z tak wielkim rozmachem, w uzasadnieniu projektu nie przedstawiono symulacji natężenia ruchu pojazdów, nie rozważono żadnego alternatywnego rozwiązania, nie podano terminu realizacji inwestycji ani zabezpieczenia środków finansowych na budowę ulicy i rekompensaty dla właścicieli wywłaszczonych działek, na skutek protestów dużej grupy mieszkańców odłożono uchwalenie projektu planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego ulicy O., korzystniejsze byłoby uchwalenie planu pod rządem nowej ustawy z dnia 27.03.2003 r. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Rada Miasta P. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podnosząc, iż rozwiązania projektu planu służą usprawnieniu komunikacji na wylocie drogi krajowej nr [...], przemawia za nimi interes społeczny. W piśmie procesowy z dnia [...].05.2005 r. Rada Miasta podniosła, iż optymalizacja układu drogowego miasta wymaga przebudowy ul. O. na odcinku od planowanej III ramy komunikacyjnej (obecnie ulica L. – L.) do skrzyżowania z ulicą K., budowy ulicy nowej O. od ulicy K. do północnych granic miasta P. oraz przedłużenia ulicy K. od ulicy O. do S. Ciąg ulicy O. i przyszłej nowej O. jest jednym z najważniejszych wylotów komunikacyjnych z miasta P., posiada kategorię drogi krajowej (nr [...]) i klasę ulicy głównej o ruchu przyspieszonym (GP). Ulica O. jest drugą najbardziej obciążoną trasą komunikacyjna w P. Obecnie przejeżdża tu ok. 25 000 pojazdów umownych na dobę, w przyszłości 20 letniej liczba wzrośnie do 58 000. Przedłużenie ulicy K. będzie posiadało kategorię drogi powiatowej i klasę ulicy zbiorczej (Z). Na tym odcinku ulicy K. prognoza przewiduje ruch rzędu 13 000 pu/dobę. Zaznaczyć należy, że realizacja III ramy komunikacyjnej wymagać będzie zamknięcia dla ruchu samochodowego przejazdu z ul. S. na ulice J. i L. Stąd, połączenie ulicy O. ze S., jak najbliżej ulicy L., jest niezbędne. Zabudowa ulicy O. wskazuje, że jedynym miejscem dla tego zamierzenia inwestycyjnego są działki skarżącego (dz. nr [...] ark. 7 i dz. nr [...] oraz [...] ark. 8) na przedłużeniu istniejącej ulicy K. W miejscu tym od dawna przewidywano budowę drogi. Alternatywne połączenie ulic S. i O. występuje dopiero na ulicy O., która ze względu na zabytkową aleję kasztanowców nie może być przystosowana do intensywnego ruchu samochodowego. Odstąpienie od planowanej inwestycji skutkowałoby utratą połączenia całego obszaru P. ze S. i P. Na działkach skarżącego o numerach ewidencyjnych [...] i [...] projekt planu miejscowego przewiduje przebieg nowej ulicy będącej przedłużeniem ul. K. Droga ta ma przebiegać na granicy każdej z w/w działek. Przebieg przedłużenia ul. K. pomiędzy ulicą kL.4. a ul. S. jest zdeterminowany istniejącymi już skrzyżowaniami i układem komunikacyjnym. Skrzyżowania ulicy O. z ulicą K. nie można przesunąć w inne miejsce. Stanowi ono przecięcie istniejącego odcinka ul. K. z ul. O. Również skrzyżowanie ul. S. z ul. K. nie może zostać przesunięte, ponieważ stanowi przecięcie ulicy S. z ulicą J., która stanowić będzie kontynuację przedłużenia ulicy K. na tereny P. leżące po zachodniej stronie ulicy S. Ulica jest obiektem liniowym, nie można jej wyginać dowolnie, powinna być prowadzona w sposób płynny. Zaproponowane przez skarżącego rozwiązanie alternatywne, aby powyginać trasę ulicy tak, aby omijała jego działki nie spełnia tego podstawowego warunku. Dodatkowo budowa takiej ewentualnej trasy wiązałaby się z koniecznością wyburzenia zabudowań Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin oraz praktycznie uniemożliwiłaby dalszą działalność tej instytucji, gdyż pozbawiłaby ją niezbędnej dla jej funkcjonowania możliwości korzystania z poletek doświadczalnych. Istotną okolicznością wymuszającą projektowany przebieg przedłużenia ul. K. jest także usytuowanie istniejącej infrastruktury. Z trasą projektowanej drogi pokrywa się przebieg istniejącego wodociągu. Ponadto na trasie tej znajduje się jeszcze kabel wysokiego napięcia (eWN), a przy skrzyżowaniu z ul. S. ciepłociąg. Na odcinku przebiegającym przez działki skarżącego planowane przedłużenie ul. K. posiada jedną jezdnię z dwoma pasami ruchu i obustronnymi chodnikami odsuniętymi od jezdni, a na jej końcach znajdują się dwa skrzyżowania. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określa najmniejsze szerokości dróg w liniach rozgraniczających. Projektowane przedłużenie ul. K. ma mieć klasę ulicy zbiorczej, dla której najmniejsza szerokość wynosi 20 m. Dla ulicy K. ze względu na infrastrukturę techniczną przyjęto szerokość 22 m z rozszerzeniem przy skrzyżowaniach do 40 m przy ul. S. i 36 m przy skrzyżowaniu z projektowaną ulicą (kL.4). Ostatnie z wymienionych skrzyżowań znajduje się częściowo na obu działkach skarżącego. Z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu oraz funkcjonalności drogi projektowane przedłużenie ulicy K. ulega poszerzeniu przy wlotach na skrzyżowanie. Przewiduje się tu wykonanie skrzyżowań "skanalizowanych" o poszerzonych wlotach. Wprowadzenie tego typu skrzyżowań wynika z natężenia ruchu pojazdów, jaki przewidywany jest na planowanych ulicach. Projekt planu przewiduje dodatkową ulicę oznaczoną jako kL.4, o klasie lokalnej. Rozwiązanie to wymusza klasa planowanej ulicy nowej O., do której nie powinno być bezpośrednich zjazdów z posesji. Wykonanie skrzyżowania przedłużenia ul. K. z planowaną ulicą kL.4 uwarunkowane jest koniecznością połączenia ul. S. z ul. S. Ze względu na bliską odległość tego skrzyżowania od skrzyżowania ulicy K. z ulicą O., na odcinku łączącym obydwa skrzyżowania zaprojektowane są dwie jezdnie (każda z nich dla oddzielnego kierunku ruchu). Przesunięcie przedmiotowego odcinka, łączącego obydwa skrzyżowania nie jest możliwe ze względu na istniejące hale, pomiędzy którymi przebiega droga. Skarżący kwestionuje również ustalenia projektu planu w odniesieniu do jego działki nr [...]. Działka ta znajduje się w pobliżu planowanego skrzyżowania projektowanej ulicy nowej O. i projektowanego przedłużenia ulicy K. Skanalizowanie tego skrzyżowania (polegające na rozdzieleniu kierunków ruchu), ze względów ruchowych, będzie posiadało cztery wloty, na których oprócz pasów ruchu podstawowego potrzebne są dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających w prawo i w lewo. Znajdujący się na tej działce budynek mieszkalny skarżącego oddalony jest od krawędzi planowanej jezdni ulicy nowej O. o 20,10 m. Ulica ta projektowana jest jako droga krajowa o klasie GP. Zgodnie z dyspozycją art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych minimalna odległość obiektu budowlanego od drogi krajowej wynosi 10 m na terenie zabudowanym miast i wsi. Planowane przedłużenie ul. K. ma klasę drogi Z, ma to być droga powiatowa. Odległość tegoż budynku od tej drogi wynosi 33,9 m. Zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem minimalna odległość od drogi powiatowej powinna wynosić 8 m na terenie zabudowanym miast i wsi. W pobliżu posesji skarżącego projektowana jest jeszcze droga akcesyjna dla dojazdu do posesji skarżącego i sąsiedniej hali. Droga ta jest planowana z uwagi na konieczność zapewnienia dojazdu do tych dwóch posesji, przy czym nie jest ona prowadzona z ul. nowej O. ale ze starej, istniejącej obecnie ul. O. W przewidywanym układzie komunikacyjnym nie można było zaprojektować zjazdu bezpośrednio z ul. O. Zgodnie z przepisem §9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Wobec powyższego w sytuacji, gdy możliwe było wykonanie drogi akcesyjnej, nie zaistniała konieczność wykonania zjazdu bezpośrednio z ul. nowej O. Odległość przedmiotowego budynku od krawędzi jezdni drogi akcesyjnej wynosi 10,4 m, co oznacza, iż spełniony jest nawet warunek odległości wymagany dla dróg krajowych na terenie miast i wsi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Oceniając prawidłowość i zgodność z prawem zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektu planu miejscowego "P. Wschód 2" stwierdzić należy, iż w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 Nr 15 poz. 139 ze zm.), a pod rządami tej ustawy zapadła zaskarżona uchwała, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Rozstrzygnięcia gminy w tym zakresie mają charakter uznaniowy, jednak swoboda gminy jest ograniczona obowiązkiem stosowania sformalizowanej procedury określonej przepisami art. 16 i 18 ustawy. Uznaniowość rozstrzygnięć gminy zawartych w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego nie oznacza jednakże dowolności i arbitralności przy ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Ustalając przeznaczenie terenu i zasady jego zagospodarowania gmina uwzględniać musi uzasadnione interesy właścicieli terenu, jak również interes całej społeczności gminnej, w tym konieczność zaspokajania zbiorowych potrzeb m.in. w zakresie komunikacji, nadto musi brać pod uwagę uwarunkowania techniczne, możliwości finansowe i gospodarcze, zasady celowości i racjonalności. Natomiast rozstrzygając zarzuty wniesione do projektu planu winna brać pod uwagę, oprócz wskazanych powyżej okoliczności, także zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów, proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami oraz w porównaniu z korzyściami, jakie odnosi ogół mieszkańców gminy. Z materiałów zebranych w przedmiotowej sprawie wynika, iż należące do skarżącego działki nr [...] i [...] w części przeznaczone zostały w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego "P. Wschód 2" pod projektowaną drogę – ulicę K., oznaczoną symbolem kZ.31 oraz pod skrzyżowanie z drogą kL.4, zaś działka nr [...] przeznaczona została częściowo w tymże planie pod skrzyżowanie projektowanych ulic nowej O. (oznaczonej symbolem kGP.3.2) i K. (symbol kZ.31), a także pod drogę dojazdową do posesji skarżącego i na działkę sąsiednią. Projektowany odcinek ulicy K. i skrzyżowania tej ulicy z ulicą nową O. są fragmentem większego zamierzenia projektowego obejmującego budowę III ramy komunikacyjnej, przebudowę ulic L., L., O., budowę ulicy nowej O., zmianę przejazdów z ulicy S. Celem przewidzianych w projekcie planu inwestycji drogowych jest usprawnienie komunikacji, unowocześnienie infrastruktury drogowej, utworzenie odpowiednich połączeń komunikacyjnych dzielnicy P. ze S. i P. Potrzeba takich inwestycji wynika z dotychczasowej wielkości ruchu na istniejącej ulicy O., która jest jednym z najważniejszych wylotów komunikacyjnych z miasta i drugą pod względem obciążenia ruchem trasą komunikacyjną, przewidywanym zwiększeniem się ruchu na tej trasie w przyszłości, konieczności stworzenia brakującego połączenia między ulicami O. i S. Rozwiązania projektu planu są spójne z polityką przestrzenną miasta określoną w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P.", przyjętym uchwałą Rady Miasta nr XXII/276/III/99 z dnia [...].11.1999 r. Przewidziane w projekcie planu inwestycje drogowe uwzględniają słuszny interes wszystkich mieszkańców Miasta P. oraz społeczności lokalnej dzielnicy P. Przebieg projektowanego odcinka ulicy K. przez działki nr [...] i [...] należące do skarżącego, stanowi ingerencję w przysługujące mu prawo własności tych gruntów i bezsprzecznie ogranicza sposób korzystania z nich. Przebieg ten zdeterminowany jest jednak dotychczasowym sposobem zagospodarowania tych działek, sposobem zagospodarowania działek sąsiednich, istniejącą infrastrukturą techniczną i wymogami technicznymi projektowanej drogi oraz całego projektowanego układu komunikacyjnego. Działki nr [...] i [...] są niezabudowane, w przeciwieństwie do większości działek sąsiednich. Przez przedmiotowe działki przebiega wodociąg, z którym związany jest pas ochronny szerokości 10 metrów – pas ten obecnie jest wyłączony z możliwości swobodnego zagospodarowania. Planowana ulica swoim przebiegiem pokrywa się z przebiegiem istniejącego wodociągu. Na sąsiedniej działce nr [...] znajdują się zabudowania Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin oraz poletka doświadczalne, a także napowietrzna linia wysokiego napięcia. Podkreślić należy, iż droga jest obiektem liniowym, nie można jej dowolnie wyginać, powinna być prowadzona w sposób płynny. Proponowany przez skarżącego w toku postępowania planistycznego przebieg ulicy nie uwzględnia wymogu liniowości i płynności trasy, wymagałby także wyburzenia zabudowań na działce nr [...] i likwidacji poletek doświadczalnych. Szerokość przedmiotowej ulicy K., która wynosić ma 22 m, a przy skrzyżowaniach 40 m, uwzględnia istniejącą i planowaną infrastrukturę techniczną, tj. kanały sanitarny, deszczowy, gazociąg i wodociąg, bezpieczeństwo ruchu i funkcjonalność drogi, zgodna jest także z wymogami technicznymi dla ulicy klasy zbiorczej określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skrzyżowanie z projektowaną drogą kL.4 nie może zostać przesunięte z uwagi na zabudowania znajdujące się na działkach nr [...],[...]. Usytuowanie skrzyżowania ulicy nowej O. z ulicą K. częściowo na działce skarżącego nr [...] oraz jego wielkość uzasadnione jest koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu, funkcjonalności przyjętych rozwiązań projektowanych. Podkreślić należy, iż tylko niewielka skrajna część działki nr [...] przeznaczona jest w planie pod przedmiotowe skrzyżowanie, lokalizacja ta nie powinna więc utrudniać zagospodarowania pozostałej części. Znajdujący się na tej działce budynek mieszkalny skarżącego oddalony jest od krawędzi jezdni drogi krajowej ul. nowej O. o 20,10 m, od krawędzi jezdni drogi powiatowej ul. K. o 33,90 m, od drogi dojazdowej o 10,4 m. Odległości te są zgodne z przepisem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, który przewiduje minimalne odległości obiektów budowlanych na terenie zabudowanym miast i wsi od zewnętrznej krawędzi jezdni dla drogi krajowej 10 m, dla drogi powiatowej 8 m, dla drogi gminnej 6 m. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż wprawdzie kwestionowane zapisy projektu planu ingerują w prawo własności skarżącego, jednak nie naruszają obiektywnego porządku prawnego. Zarzuty skarżącego dotyczące potrzeby projektowanych przez gminę inwestycji drogowych i ich skali, przebiegu ulicy K., jej klasy, usytuowania skrzyżowania z ulicą nową O., możliwości rozwiązań alternatywnych nie mogą zostać uznane za uzasadnione. Do uznania zasadności zarzutu niewystarczające jest samo naruszenie uprawnień właścicielskich, konieczne jest jeszcze naruszenie norm prawa materialnego. Gmina ma prawo wykonywać przysługujące jej uprawnienia do określania w ramach planów miejscowych przeznaczenia i sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie ze swoim uznaniem, jeżeli uznania tego nie nadużywa. W przedmiotowej sprawie do nadużycia władztwa planistycznego nie doszło. Podkreślić należy, iż ustawa z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera wymogów umieszczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żądanych przez skarżącego informacji o terminie realizacji inwestycji i zabezpieczeniu środków finansowych. Kwestie związane z odszkodowaniami, wykupem i zamianą nieruchomości reguluje zaś art. 36 wskazanej wyżej ustawy i mogą być one rozważane dopiero po uchwaleniu planu. Natomiast zarzuty skarżącego dotyczące poprzednich planów zagospodarowania przestrzennego i dokonywanych na ich podstawie działań, legalności pozwoleń na budowę dotyczących nieruchomości sąsiednich, wadliwości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż Rada Miasta P. przy opracowywaniu planu zagospodarowania przestrzennego "P. Wschód 2" działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, nie naruszając norm prawa materialnego. Tym samym Rada Miasta nie miała obowiązku uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego zarzutu, a zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu nie narusza prawa Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę jako niezasadną należało oddalić. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ S. Małek