II SA/Po 911/10

Dnia 04 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 04 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. G. M. S.A. w P. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 roku, znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] grudnia 2010 roku M. P. G. M. S.A. w P. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 roku, znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 roku, znak [...], o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie 50.000 zł. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Taką możliwość przewiduje natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, według którego Sąd może na wniosek skarżącej wstrzymać wykonanie danego rozstrzygnięcia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to w szczególności, że szkodę, która ewentualnie powstałaby w razie przymusowej realizacji decyzji lub postanowienia, trudno byłoby wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia albo nie byłoby możliwe przywrócenie do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu – zważywszy na wysokość wymierzonej grzywny, która wynosi 50.000 zł – istotnie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. W tej sytuacji Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i 5 powoływanej ustawy, orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik