II SA/Po 912/10

Dnia 04 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 04 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. G. M. S.A. w P. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 roku, znak [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] grudnia 2010 roku M. P. G. M. S.A. w P. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 roku, znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nr [...] z dnia [...] września 2010 roku, znak [...], o oddaleniu zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. M. P. G. M. S.A. w uzasadnieniu do skargi podniosło, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] października 2010 roku, znak [...], uchylił w części rozstrzygnięcie, zawarte w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nr [...] z dnia [...] lipca 2010 roku, znak [...], oraz orzekł co do istoty. Tym samym należy przyjąć, że obowiązek podlegający wykonaniu, określony w decyzji z dnia [...] lipca 2010 roku, nie istnieje już obecnie, a ewentualną podstawę tytułu wykonawczego powinna stanowić decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 roku. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę, że nie powinna ona występować w toku niniejszego postępowania jako zobowiązana, gdyż tymi osobami są P. i H. G. MPGM nie było adresatem pozwolenia na budowę z dnia [...] października 1997 roku, ani od dnia wejście w życia ustawy o własności lokali, nie przysługiwało mu wyłączne prawo do dysponowania lokalem na cele budowlane, nie sprawuje także zarządu na sporną nieruchomością. Ponadto, skarżąca zarzuciła zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny. Organ określając jej wysokość nie powinien przy tym kierować się możliwościami finansowymi zobowiązanego. W treści postanowienia powoływano się natomiast na kapitał zakładowy spółki oraz na osiągane przez nią dochody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Taką możliwość przewiduje natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, według którego Sąd może na wniosek skarżącej wstrzymać wykonanie danego rozstrzygnięcia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to w szczególności, że szkodę, która ewentualnie powstałaby w razie przymusowej realizacji decyzji lub postanowienia, trudno byłoby wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia albo nie byłoby możliwe przywrócenie do stanu poprzedniego. Tymczasowej ochrony udziela się jednak tylko w odniesieniu do tych decyzji i postanowień, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie to należy rozumieć doprowadzenie – dobrowolnie lub w drodze egzekucji – do stanu rzeczy, zgodnego z określonym aktem lub czynnością. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, trzeba zauważyć, że postanowienie o oddaleniu zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym nie jest postanowieniem, które nadaje się do wykonania. Jego istotą jest jedynie negatywna ocena zarzutów, zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego. Nie nakłada ono nowych obowiązków na skarżącą, ani nie zmienia wysokości już istniejących zobowiązań. Nie wywołuje zatem żadnych bezpośrednich skutków, jakie można by zrealizować w drodze stosowania środków egzekucyjnych. Wobec tego nie zachodzi również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 powoływanej ustawy, orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik