II SA/Po 920/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. i L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. wydanego w sprawie o numerze [...] II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska W trakcie kontroli zabudowy działki położonej w J., przeprowadzonej dnia [...]r. stwierdzono, że M.F. prowadzi roboty budowlane, polegające na budowie grobli przedzielającej staw, usytuowany na działkach [...],[...] bez wymaganego zgłoszenia. Stwierdzono, że część działek nr [...],[...] w części stanowią nieużytek o wspólnym lustrze wody. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wstrzymane zostały roboty budowlane. Dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem wydanym w sprawie o numerze [...] nakazał M.F. przedstawienie w Inspektoracie następujących dokumentów dotyczących samowoli budowlanej grobli, przedzielającej staw usytuowany na działkach nr [...],[...] w J.: - zaświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - projekt grobli, - projekt zagospodarowania działki wraz z opisem technicznym urządzeń i instalacji wykonanej przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, - pozwolenie wodnoprawne na wykonanie grobli, - oświadczenie o wpływie grobli na zmiany wody w gruncie i na grunty sąsiednie. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazano w art. 123 kpa, art5. 49b ust. 2 ustawy prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016). Wywieziono, że przepisy prawa budowlanego stwarzają możliwość zalegalizowania obiektu, jeśli spełnione zostaną warunki wymienione w rozstrzygnięciu. Zostanie wówczas wymierzona opłata legalizacyjna. Inwestor dostarczył: - decyzję o warunkach zabudowy dotyczącą budowy zagrody wiejskiej obejmującej budynek mieszkalny, budynek inwentarski, zbiornik na ścieki (decyzja nr [...] z dnia [...]r., znak: [...]), - decyzję Starosty z dnia [...]r. ([...]) o udzieleniu M.F. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie ziemnego stawu na działce nr [...], - mapę zasadniczą planu zagospodarowania działki – grobla stawowa, staw ziemny - projekt techniczny wykonania ziemnego stawu w celu poprawy stosunków wodnych na działce inwestora nr [...], - zaświadczenie Wójta Gminy z dnia [...]r., z którego wynika, że dla działki nr [...], położonej w J. nie ma opracowanego planu, - umowę przeniesienia własności działki nr [...]. Dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem ustalił M.F. zam. w G. przy ul. [...] wysokość opłaty legalizacyjnej dotyczącej samowoli budowlanej grobli przedzielającej staw usytuowanej na działkach nr [...] i [...] w J. w wysokości [...],-zł. Podstawę prawną wskazał w art. 49b ust. 4 ustawy prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016). W uzasadnieniu nadmieniono, że inwestor złożył dokumentację, do czego był zobowiązany na mocy postanowienia z dnia [...]r. Wskutek odwołania złożonego przez K. i L.K., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem dnia [...]r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powtórzył argumentację organu I instancji. Dodał, że przyjęta zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 prawa budowlanego kwalifikacja obiektu oraz ustalona wg art. 49b ust. 5 pkt 1 prawa budowlanego wysokość opłaty zostały dokonane prawidłowo. Skargę na powyższe postanowienie złożyli K. i L.K. Oświadczyli, że nie zgadzali się na budowę grobli, która została wzniesiona wbrew technice. Opłata legalizacyjna jest zbyt niska względem dochodu inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn aniżeli w niej wywiedziono. Zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. z 2004r. Nr 93 poz. 888) nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie, albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w wypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona – prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3 albo art. 30 ust. 2 i 4, 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu, 3) zaświadczenia wójta, burmistrza, prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo opisanej wyżej decyzji, w przypadki braku planu (art. 49b ust. 2 cytowanej ustawy). W przypadku niespełnienia obowiązku o którym mowa w ust. 2 stosuje się przepis ust. 1. Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2 właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej (art. 49b ust. 4 prawa budowlanego). Na postanowienie przysługuje zażalenie. W przedmiotowej sprawie organy obydwu instancji nie rozważyły, czy zachodzą wszystkie przesłanki z art. 49b ust. 4 prawa budowlanego. Ustaliły wysokość opłaty legalizacyjnej nie odnosząc się w żaden sposób do warunku koniecznego jej wymierzenia, o którym stanowi ust. 4. Tak decyzja I, jak i II instancji nie zawiera żadnych rozważań co do zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy nie pozwala na wyjaśnienie wątpliwości w tym względzie. Inwestor dołączył wprawdzie zaświadczenie wójta gminy, jednak wynika z niego, iż brak opracowanego miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Zaświadczenie w tym przedmiocie odnosi się do jednej z dwóch działek. Ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie doręczono. Nie spełnia tych wymagań znajdująca się w aktach decyzja nr [...] Wójta Gminy z dnia [...]r. Dotyczy ona bowiem budowy zagrody wiejskiej nie zaś tego, co jest przedmiotem niniejszego postępowania, tj. grobli przedzielającej staw. Podkreślić należy, że w myśl art. 49 ust. 1-4 prawa budowlanego zgodność z przepisami o planowaniu stanowi warunek niezbędny podjęcia procedury legalizacyjnej, w tym także wymierzenie opłaty legalizacyjnej. Zaniechanie ustaleń w tym względzie stanowi w istocie pominięcie okoliczności istotnej dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi to, zdaniem Sądu, naruszenie fundamentalnych zasad procedury administracyjnej w tym zawartych w art. 7, 77 § 1, 75 § 1, 80 kpa. Stoi naprzeciw jednoznacznemu w swym brzmieniu przepisów prawa materialnego zawartego w art. 49b ust. 2-4 prawa budowlanego. Zaniechanie koniecznych ustaleń i rozważań narusza także postanowienia art. 107 § 3 kpa. Decyzje organów obydwu instancji nie zawierają bowiem koniecznych świetle powyższego przepisu elementów. Zdaniem Sądu opisane uchybienia, tak przepisom prawa materialnego, jak i procesowego uznać należy za mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – p.p.s.a. Tym samym zaś uchylić należało tak decyzję organu I instancji, jak i II instancji. Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji. Uchylenie decyzji organu I instancji znajdowało swą podstawę także w przepisie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Jak w punkcie III rozstrzygnięto w oparciu o art. 152 p.p.s.a. /-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska za nieobecnego Sędziego /-/ W.Batorowicz MarK