II SA/Po 921/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 23 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie mandatu karnego postanawia: odrzucić skargę /-/ J. Szaniecka Pismem z dnia 30 listopada 2010 r. Z.M. wniosła skargę, w której treści wskazała, że pracownik Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu niesłusznie nałożył na nią mandat w kwocie 100 zł. Opisała także przebieg zdarzeń związanych z jego nałożeniem powołując się przy tym na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2010 r. nr [...] (załączono ją do skargi). W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że skarga została do niego mylnie skierowana. Przedłożył też blankiet mandatu karnego wymierzonego na podstawie art. 100 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914). Wynika z niego, że Z.M. przyjęła mandat. Zarządzeniem z dnia 30 września 2010 r. Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania skargi poprzez podanie czy przedmiotem zaskarżenia jest mandat w kwocie 100 zł z dnia 23 września 2010 r. czy decyzja Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie opłaty w kwocie 60 zł za czynności Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. Z.M. wyjaśniła jednoznacznie, że skarga dotyczy mandatu w wysokości 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych oraz dopuszczalności (art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Stosownie do art. 2 P.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Obejmuje to kontrolę działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 P.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 P.p.s.a. (w szczególności decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym) oraz na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w innych sprawach, ale tylko wtedy, gdy ustawa szczególna przewiduje taką sądowoadministracyjną kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Sądy administracyjne nie są natomiast powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych (karnych, cywilnych). Z.M. domaga się w skardze uchylenia mandatu karnego z dnia 23 września 2010 r. Podstawą procesowo-prawną nałożonego mandatu stanowią przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, ze zm.). Zgodnie z art. 98 § 3 tej ustawy mandat kredytowany staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego, stąd w takim przypadku funkcjonariusz nie występuje już z wnioskiem do sądu o ukaranie (następuje to tylko w przypadku odmowy przyjęcia mandatu). Prawomocny mandat karny może podlegać uchyleniu, jeżeli okaże się, że grzywnę nałożono za czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego złożony w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu lub z urzędu. Wniosek taki składa się do właściwego sądu powszechnego, na którego obszarze działania została nałożona grzywna (art. 101 § 1 i 2 ustawy). Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że skarga Z.M. na prawomocny mandat karny dotyczy sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, a do właściwości sądu powszechnego. Skoro zatem skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego - podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. /-/ J. Szaniecka