II SA/Po 926/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. B. na postanowienie Wojewody z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego; postanawia odrzucić skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Pismem z dnia 26 października 2016 r. C. B. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego. W dniu 26 października 2016 r. Sąd skargę, jako mylnie do niego skierowaną, przekazał Wojewodzie, który zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dniu 23 listopada 2016 r. skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy przekazał do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonym do Sądu rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, co wynika z art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. Stanowiące w niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia postanowienie o zawieszeniu postępowania odwoławczego należy traktować jako wydane przez organ I instancji, dlatego przysługuje na nie zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 101 § 3 w zw. z art. 141 oraz art. 144 k.p.a.), a dopiero w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Organem wyższego stopnia w stosunku do Wojewody w sprawie w przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Zgodnie bowiem z art. 17 pkt 2 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do wojewodów właściwi w sprawie ministrowie, zaś o właściwości danego ministra przesądzają przepisy ustaw materialnoprawnych. W razie gdy przepis prawa materialnego nie określa organu wyższego stopnia wobec decyzji wojewody, wyprowadzenie właściwości instancyjnej opiera się na zakresie działania ministra. Z powyższego wynika zatem, że skarżący nie zgadzając się z treścią postanowienia Wojewody z dnia 12 października 2012 r. winien w pierwszej kolejności wnieść zażalenie do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, a dopiero w dalszej kolejności skargę do sądu administracyjnego. O możliwości złożenia zażalenia na ww. postanowienie Wojewody skarżący został prawidłowo pouczony przez organ. Niewyczerpanie przez skarżącego w przedmiotowej sprawie trybu powoduje niedopuszczalność skargi i skutkować musi jej odrzuceniem. Wobec odrzucenia przedmiotowej skargi z przyczyn formalnych Sąd nie może odnosić się do zarzutów skargi oraz przestąpić do oceny merytorycznej zaskarżonego postanowienia. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak