II SA/Po 93/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Robert Talaga Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewody z dnia 1 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z 1 grudnia 2025 r., znak [...], po rozpoznaniu odwołania R. D. (dalej: "strona", "inwestor") od decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2025 r., nr [...], znak [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt 1) sentencji uchylił decyzję w części podstawy prawnej, tj. art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 Prawa budowlanego, w pkt 2) w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Dnia 8 kwietnia 2025 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek inwestora o pozwolenie na budowę 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dwoma lokalami mieszkalnymi zlokalizowanych w [...], gm. [...], działka nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...]). Postanowieniem z 20 maja 2025 r. Starosta [...] zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Skorygowana dokumentacja projektowa wpłynęła 24 lipca 2025 r. Starosta [...] decyzją z 22 sierpnia 2025 r., nr [...], znak [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), odmówił stronie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda w decyzji przywołanej na wstępie niniejszego uzasadnienia przywołał treść art. 4, art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 Prawa budowlanego oraz stwierdził, że bezsprzecznie dla nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy [...] z 4 października 2016 r., znak [...], o warunkach zabudowy (dalej: "decyzja z 4 października 2016 r."). Decyzja ta została wydana dla działki nr ewid. [...], która została podzielona. Zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do tej decyzji obszar lokalizacji zabudowy pokrywa się z granicami działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], a tereny przeznaczone pod drogę wewnętrzną obejmują działkę nr ewid. [...]. Z kolei działka nr ewid. [...] objęta jest uchwałą Rady Gminy [...] z 25 października 2021 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2021 r., poz. [...], dalej: "uchwała [...]"). W części graficznej uchwały działka nr ewid. [...] oznaczona została symbolami: RL (teren łąk) oraz R (teren rolniczy). Zgodnie z § 13 ust. 1 uchwały [...] na obszarze planu miejscowego zakazuje się budowy budynków. Jedną z podstaw wydania decyzji przez organ I instancji był brak wykazania zgodności inwestycji z parametrami wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki budowlanej, jak i udziału powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej ustalonej w pkt 3.2 i 3.3 decyzji z 4 października 2016 r. Z przytoczonych zapisów decyzji jednoznacznie wynika, iż parametry powinny być wyliczone do powierzchni działki budowlanej, co nie zostało wykazane. Na stronie 4 części tekstowej projektu zagospodarowania terenu przedstawiono bilans terenu, uwzględniający teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, a więc i obszar aktualnie objęty planem miejscowym. Jak słusznie zdaniem organu II instancji zauważył Starosta [...] przy tak sformułowanym zapisie decyzji z 4 października 2016 r. bilans terenu nie może uwzględniać działki nr ewid. [...] objętej planem miejscowym, zakazującym budowy budynków. Dla terenu rolniczego oznaczonego w części graficznej symbolem R zakazano lokalizacji zabudowy zagrodowej (§ 17 ust. 2), a dopuszczono uprawy polowe, uprawy sadownicze oraz pasieki (§ 17 ust. 3 pkt 1-3). Wskaźnik zabudowy wyznaczono na 0%. Podobne ustalenia przewidziano dla terenu łąk RL, gdzie dopuszczono zakładanie i utrzymanie łąk, pastwisk czy pasiek (§ 19 ust. 3 pkt 1-2). Nieruchomość objęta ustaleniami planu miejscowego nie jest działką budowlaną zdefiniowaną w § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej: "rozporządzenie MI"). Tożsama definicja zawarta została w art. 2 pkt 12 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej: "u.p.z.p."). W zaistniałej sytuacji inwestor powinien uzyskać nową decyzję o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia budowlanego, gdyż nie ma możliwości sporządzenia bilansu terenu w sposób ustalony w decyzji z 4 października 2016 r. Ponadto, nawet jeśli przyjąć za chybiony przedstawiony powyżej pogląd organ odwoławczy zauważył, że sporządzony przez autora projektu bilans terenu nie spełnia wymagań także z innych względów i tym samym jest sprzeczny z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Poznaniu z 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 380/23. Wyrok ten dotyczył sprawy ze skargi inwestora na decyzję Wojewody z 6 kwietnia 2023 r., znak [...], uchylającą w części dyspozytywnej podstawę prawną, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 19 grudnia 2022 r., nr [...], znak [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla strony dla budowy 21 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w [...] przy ul. [...], zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]. Na obszarze objętym decyzją z 4 października 2016 r. bilans terenu zdaniem Wojewody powinien uwzględniać cały obszar dawnej działki nr ewid. [...]. Bilans ten nie może ignorować pozostałych decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla nieistniejącej działki nr ewid. [...]. Na marginesie organ II instancji wskazał, że autor projektów budowlanych w sposób odmienny sporządza bilans terenu względem decyzji z 4 października 2016 r. W dokumentacji projektowej określa powierzchnie terenu objętego tą decyzją jako 24.559,4 m2. Z kolei w projekcie budowlanym znajdującym się w sprawie zakończonej decyzją z 6 kwietnia 2023 r. obszar ten określono na wartość 18.288,7 m2. Powoduje to sytuację, że w stosunku do jednej decyzji o warunkach przyjęto dwa odmienne obszary działki budowlanej. Inwestor nie spełnił również obowiązku nałożonego w pkt 3 postanowienia Starosty [...] z 20 maja 2025 r. Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że inwestycja prócz budowy 5 budynków mieszkalnych obejmuje budowę drogi na działce nr ewid. [...], [...]. Ten zakres inwestycji nie został objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę i nie jest objęty decyzją z 22 sierpnia 2025 r., gdyż wniosek dotyczy wyłącznie budowy budynków mieszkalnych. Załączony projekt nie został sporządzony dla strony, a dla spółki [...] sp. z o.o. Takiego inwestora wskazano na stronie tytułowej projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, jak również w metrykach zamieszczonych na rysunkach wchodzących w skład projektu budowalnego. Uznać więc należy, że przedłożona dokumentacja nie dotyczy inwestycji planowanej przez stronę. Na marginesie organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy brak jest decyzji o warunkach zabudowy na budowę drogi na działce nr ewid. [...], a decyzja taka jest konieczna zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Decyzja z 4 października 2016 r. obejmowała budowę drogi wewnętrznej wyłącznie na nieistniejącej działce nr ewid. [...], aktualnie działce nr [...]. Jednocześnie przedwczesne jest odniesienie się do konieczności załączenia w dokumentacji projektowej przekrojów oraz profili elementów układu drogowego, w myśl § 15 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm., dalej: "rozporządzenie MR"), z uwagi na brak ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, co do sposobu odprowadzania wód opadowych. Organ I instancji w pkt 4 postanowienia z 20 maja 2025 r. zasadnie zobowiązał do przedstawienia bilansu terenu uwzględniającego decyzję Starosty [...] z 13 maja 2019 r., nr [...], znak [...] Z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że łączna powierzchnia przeznaczona do przekształcenia dla obu inwestycji wynosi 33.849,4 m2, więc inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm., dalej: "rozporządzenie RM"). Inwestor do odwołania załączył decyzję Wójta Gminy [...] z 5 marca 2024 r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak wydaną na rzecz [...] sp. z o.o. Wobec tego inwestor nie dysponuje wymaganą decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynikają uprawnienia i obowiązki abstrakcyjne, lecz uprawnienia i obowiązki odnoszące się do adresata decyzji. Organ ten nie zgodził się przy tym z koniecznością zastosowania w sprawie wezwania z art. 64 § 2 K.p.a. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi obligatoryjnego załącznika do odpowiedzi na postanowienie organu administracji architektoniczno-budowlanej wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, więc nie ma podstaw prawnych do wezwania o uzupełnienie pisma. Trudno też wyobrazić sobie sytuację, gdy organ pozostawia odpowiedź na postanowienie bez rozpoznania. Decyzja z 22 sierpnia 2025 r. rozstrzygała wniosek z 8 kwietnia 2025 r., nie zaś odpowiedź na postanowienie. Przechodząc do kolejnej podstawy wydania decyzji z 22 sierpnia 2025 r. organ odwoławczy stwierdził, iż przedstawiony w części opisowej projektu zagospodarowania terenu sposób dostępu do drogi publicznej narusza pkt 6.8 decyzji z 4 października 2016 r. Zgodnie z nim dostęp do drogi publicznej ma odbywać się zjazdem z drogi powiatowej ul. [...] (działka nr ewid.[...]), przez działkę nr ewid. [...] i projektowaną drogę wewnętrzną. Z kolei w dokumentacji projektowej przewidziano dostęp do drogi publicznej również przez drogi wewnętrzne na działce nr ewid. [...] i [...], a takiego dostępu nie ustala decyzja z 4 października 2016 r. Ponadto, jak właściwie w ocenie Wojewody wskazał Starosta [...] w decyzji z 22 sierpnia 2025 r. na zakończeniu projektowanych dróg, w granicy z działką nr ewid. [...], [...] zaprojektowano pasy zieleni, więc utrudniony będzie dostęp do drogi publicznej przez działki nr ewid. [...], [...]. Odnosząc się do kwestii konieczności przedstawienia służebności gruntowej na przejazd oraz przejście przez działki nr ewid. [...], [...], organ II instancji stwierdził, że w sprawie przedstawienie takich dokumentów nie jest konieczne. Bezcelowe jest żądanie przedstawienia dowodu potwierdzającego służebność dostępu do drogi publicznej, skoro inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zarówno wobec nieruchomości, na których planowana jest budowa budynków, jak i przez które ma odbywać się dostęp do drogi publicznej. W takiej sytuacji inwestor może w pełni korzystać z nieruchomości objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, a inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Dodatkowo nieruchomości, na których mają zostać sytuowane budynki mieszkalne oraz przez które odbywa się dostęp do drogi publicznej objęte są jedną księgą wieczystą, których właścicielem jest jeden podmiot. Planowane zamierzenie budowlane nie spełnia wymagań § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia MI. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że miejsca postojowe sytuowane przy granicy działki nr ewid. [...] oraz [...] nie stykają się ze sobą. Dlatego tez ich odległość od granicy działki musi być zgodna z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia MI. Te miejsca postojowe zostały usytuowane w odległości ok. 0,3 m od granicy działki. Tym samym inwestor nie wypełnił punktu 7 postanowienia Starosty [...] z 20 maja 2025 r. Względem ostatniej podstawy wydania decyzji I instancji, dotyczącej stwierdzenia naruszenia § 12 ust. 1a rozporządzenia MI, organ odwoławczy stwierdził, że odmowa na tej podstawie nie jest zasadna. Zdaniem tego organu przepis ten nie ma zastosowania w sprawie z uwagi na sytuowanie ścian budynku przy granicy działki nr ewid. [...] i [...] bez okien i drzwi w odległości minimum 3 m od tej granicy. Jednocześnie nie ma potrzeby zachowania odległości 4 m od granicy działek powyższych nieruchomości od okna zaprojektowane w tylnej elewacji budynku na działka nr ewid. [...] i [...]. Dobrze obrazuje to rys. 6 i 7 załącznika nr 1a rozporządzenia MI, gdzie wskazano odległość ściany, okien i drzwi od granicy działki zwróconych w stronę tej granicy. Przyjmując nawet pogląd organu I instancji za zasadny rację ma odwołujący, że okno sytuowane w tylnej elewacji budynków na działkach nr ewid. [...] i [...] zlokalizowane jest w odległości 114,5 cm od narożnika budynku więc odległość tego okna od granicy wynosi minimum 4m. Wojewoda nie podzielił podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. W skierowanej do tut. Sądu skardze inwestor reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie zaskarżone decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania tj.: a. art. 136 w zw. z art. 138 § 2, art. 7, art. 8 i art. 9 oraz art. 77 § 1 K.p.a., przez nieusunięcie i niedostrzeżenie istotnego naruszenia przepisów postępowania popełnionego przez organ I instancji polegającego na wydaniu decyzji odmownej bez uprzedniego ponownego wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a., pomimo że organ I instancji przyjął uzupełnienie wniosku i potwierdził jego wpływ prezentatą. Organ odwoławczy nie dostrzegając tego uchybienia i utrzymując w mocy decyzję obarczoną wadą naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, a także obowiązek wyjaśnienia sprawy i dokonania wszechstronnej oceny, b. art. 136 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. przez nieusunięcie i niedostrzeżenie istotnego naruszenia przepisów postępowania popełnionego przez organ I instancji polegającego na wydaniu decyzji odmownej bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zakresie dotyczącym przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy obejmujących działkę nr [...]; 2. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, w szczególności: a. art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm., dalej: "u.u.i.ś."), przez błędne uznanie, że skarżący nie może posługiwać się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną pierwotnie na rzecz innego podmiotu, b. art. 33 ust. 1 Prawa budowalnego przez błędne uznanie, że wniosek z 8 kwietnia 2025 r. nie obejmował budowy dróg wewnętrznych zlokalizowanych na działkach ewid. nr [...] i [...], podczas gdy w treści wniosku zamiar budowy dróg wewnętrznych został jednoznacznie sformułowany, c. § 7 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia MR przez uznanie, że skoro załączony projekt budowlany nie został pierwotnie sporządzony dla skarżącego, tylko dla spółki [...] sp. z o.o., to przedłożona dokumentacja nie dotyczy inwestycji planowanej przez skarżącego i nie może być przez niego wykorzystywana, podczas gdy przepisy nie wymagają konieczności zmiany danych inwestora w dokumentacji projektowej, d. art. 65 ust. 1 u.p.z.p. przez domaganie się od skarżącego wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić wygaśnięcie wcześniejszej decyzji, e. art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że nie doszłoby do podziału działki [...] w przypadku niezgodności planowanego podziału z decyzjami o warunkach zabudowy, a co za tym idzie, że decyzje o warunkach zabudowy obowiązują dla działek wydzielonych z działki [...], f. § 19 ust. 2 oraz § 19 ust. 6 rozporządzenia MI skutkujące błędnym przyjęciem, że w sprawie nie znajdzie zastosowania § 19 ust. 6 tego rozporządzenia, co doprowadziło do błędnego uznania, że projektowane stanowiska postojowe nie spełniają wymogów określonych tym rozporządzeniu – mimo że z dokumentacji projektowej wynika zachowanie wymaganych odległości. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Na rozprawie, która odbyła się 13 maja 2026 r., pełnomocnik skarżącego wniósł i wywiódł jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Wojewody z 1 grudnia 2025 r., nr [...], nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Istota sporu do jakiego doszło w kontrolowanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy skarżącemu prawidłowo odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dwoma lokalami mieszkalnymi, zlokalizowanych w R. , gm. R., działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Spór ten odnosi się przy tym do większej liczby kwestii poczynając od samego zakresu przedmiotowego wniosku i jego kompletności, treści sporządzonego projektu i jego zgodności z przepisami rozporządzenia MI, a na zgodności planowanego zamierzenia z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu kończąc. W ocenie Sądu przesądzające w sprawie jest jednak to, że skarżący pomimo skierowanego do niego wezwania w trybie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie przedstawił uzyskanej uprzednio decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowi to dostateczną podstawę do uznania, iż w sprawie tej prawidłowo zastosowano art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, to jest wydano decyzję odmowną z uwagi na niewykonanie, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. W pkt 4 postanowienia z 20 maja 2025 r. Starosta [...] wskazał, że bilans zagospodarowania terenu należy sporządzić z uwzględnieniem istniejącego zagospodarowania na działkach sąsiednich z uwzględnieniem decyzji z 13 maja 2019 r. obejmującej budowę 37 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przy czym w przypadku osiągnięcia progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia RM przedłożyć decyzję środowiskową. W odpowiedzi zawartej w piśmie z 24 lipca 2025 r. inwestor oświadczył, że poprawiono bilans zagospodarowania terenu inwestycji z uwzględnieniem działek sąsiednich obejmujących budowę 37 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i przedłożono decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Do pisma tego rzeczona decyzja nie została załączona. Decyzja taka została przekazana wraz z odwołaniem i z jej treści wprost wynika, że została ona skierowana do innego podmiotu – spółki [...] sp. z o.o. Od razu zaznaczyć trzeba, iż bezsporne między stronami, jak i nie budzące wątpliwości Sądu jest to, że dla planowanego przedsięwzięcia powinna być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. Z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wyczytać można, że łączna powierzchnia przeznaczona do przekształcenia dla obu inwestycji wynosi 33.849,4 m2, więc inwestycja ta kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia RM). Uwzględniając dotychczasowe okoliczności po pierwsze, wskazać należy, że nie ma racji skarżący, iż w takim przypadku jak powyżej opisany organ I instancji powinien zastosować art. 64 § 2 K.p.a. Ten ostatni przepis przewiduje, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa (innych niż wskazanie adresu wnoszącego – przyp. tut. Sądu), należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zauważyć trzeba, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewoda, że już sam brak załączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o pozwolenie na budowę nie jest brakiem formalnym, a brakiem materialnym, który podlega regulacjom zawartym w art. 35 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 K.p.a., z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile jest wymagana, stanowi przedmiot analizy organu architektoniczno-budowanego, a w razie nieusunięcia przez inwestora, pomimo wezwania, stwierdzonych przez organ nieprawidłowości w tym zakresie (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego), organ ma obowiązek wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę (zob. m.in. wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2556/21, dostępny w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Już tylko z tego względu skorzystanie z art. 64 § 2 K.p.a. było niedopuszczalne. Zresztą – na co także zwrócił uwagę organ odwoławczy – nie załączenie do pisma z 24 lipca 2025 r. - mimo jego treści - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest brakiem formalnym, który podlegałby usunięciu tą drogą i z tej przyczyny, że żaden przepis prawa nie przewiduje by taka decyzja powinna być załączana do odpowiedzi na wezwanie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Tymczasem art. 64 § 2 K.p.a. wprost odwołuje się do "wymagań ustalonych w przepisach prawa". Skarżący powinien załączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w odpowiedzi na rzeczowe wezwanie, a braki w tym względzie rodzą konsekwencje uregulowane w art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Niezasadny okazał się w konsekwencji podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 136 w zw. z art. 138 § 2, art. 7, art. 8 i art. 9 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Po drugie, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została przedłożona przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego – decyzja Wójta Gminy [...] z 5 marca 2024 r., nr [...] Abstrahując od tego, czy przedłożenie tej decyzji na tym etapie może stanowić o skutecznym wypełnieniu wezwania z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wskazać należy, że z treści przedstawionej decyzji wprost wynika, że nie została ona wydana na rzecz skarżącego, lecz na rzecz spółki [...] sp. z o.o. Chybiona w tym względzie jest argumentacja podniesiona w skardze, że decyzja ta jest wydawana na określone przedsięwzięcie i skarżący może się nią posługiwać nawet, gdy została skierowana do innego podmiotu. Skarżący powołał się na art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., który przewiduje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Skarżący pomija już jednak to, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikają liczne uprawnienia i obowiązki, ustalane dla jej adresata (por. chociażby art. 82 u.u.i.ś.). Zresztą w art. 72a u.u.i.ś. wprost uregulowano procedurę przeniesienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na rzecz innego podmiotu i posługiwanie się taką decyzją przez ten inny podmiot wymaga skorzystania z tej procedury, co wiąże się m.in. z problematyką zgody strony, na rzecz której decyzja została wydana i przyjęcia przez podmiot, na który ma nastąpić przeniesienie warunków zawartych w takiej decyzji. Jest to problematyka, która wymaga odrębnego rozstrzygnięcia przez właściwy organ. Nie mógł odnieść zatem zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. Organ prawidłowo w trybie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wezwał skarżącego do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a wobec jej niedostarczenia, w sprawie zasadnie zastosowano art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Odniesienie się w tych okolicznościach do pozostałych zarzutów skargi i wspomnianych powyżej kwestii spornych jest w tych okolicznościach bezcelowe. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.