II SA/Po 930/12

Dnia 21 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2012r. Nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którą wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany przez J. B. w dniu [...] kwietnia 1997 r., pod numerem [...]. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] kwietnia 1997 r. J. B. zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miasta P. – Delegatura W. zamiar prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą "A". Wskazał, że działalność gospodarczą prowadzić będzie w miejscu zamieszkania przy ul. [...], a miejscem wykonywania działalności obejmie teren Rzeczypospolitej Polskiej. Prezydent Miasta P. w dniu [...] kwietnia 1997 r. wydał zaświadczenie o dokonanym wpisie pod nr ewid./[...]). Wnioskami z dnia [...] maja 2002 r., [...] października 2002 r. oraz [...] października 2007 r. J. B. wystąpił o dokonanie zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej w zakresie określenia przedmiotu działalności oraz miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W zgłoszeniu z dnia 19 października 2007 r. J. B. podał jako miejsce wykonywania działalności teren całego kraju oraz trzy adresy: P. ul. [...], P. Os. [...] oraz P. ul. [...] – siedziba "A". Prezydent Miasta P. wydał stronie wnioskującej zaświadczenia o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, oraz w dniu [...] października 2009 r. duplikat zaświadczenia wydanego w uwzględnieniu zgłoszenia zmian z dnia [...] października 2007 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] poinformował organ prowadzący ewidencję podmiotów gospodarczych, iż w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających ustalono, że J. B. nie zamieszkuje i nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem P. ul. [...]. Organ ewidencyjny następnie ustalił, że J. B. wymeldował się z pobytu stałego pod tym adresem w dniu [...] marca 2010 r. i nie zgłosił ponownego zameldowania na pobyt stały ani czasowy na terenie P. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta P. poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie wykreślenia wpisu w ewidencji działalności gospodarczej w oparciu o art. 7f ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.). Zawiadomienie wysłano na dwa adresy – Os. [...] oraz ul. [...], lecz korespondencja ta wróciła nie doręczona z adnotacją poczty o jej niepodjęciu w terminie. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 7f ustawy Prawo działalności gospodarczej postanowił wykreślić z ewidencji działalności gospodarczej od dnia [...] maja 2011 r. "wpis dokonany w dniu [...]-04-1997 pod numerem [...]", dotyczący działalności oznaczonej i opisanej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności wymienionymi kodami, zgłoszonej przez J. B. o wskazanym nr PESEL i nr NIP zam. P. ul. [...] Firma Handlowo Usługowa "A" Firma Handlowo Usługowa "A S.C." Adres zakładu głównego: P. ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ewidencyjny wskazał, że wpis dokonany dnia [...] kwietnia 1997 r. pod numerem [...] dotyczący działalności gospodarczej zgłoszonej przez J. B. wskazuje dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, w części dotyczącej adresu zamieszkania oraz adresu zakładu głównego". Wskazano na poczynione w toku postępowania ustalenia, iż przedsiębiorca nie zamieszkuje i nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem znajdującym się na zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, jak również nie zgłosił ponownego adresu zameldowania na pobyt stały lub czasowy. Podano, iż korespondencja wysłana w toku postępowania na dwa inne, wskazane przez przedsiębiorcę adresy prowadzenia działalności gospodarczej, wróciła z adnotacją o jej niepodjęciu w terminie. Wskazując na powyższe okoliczności Prezydent Miasta P doszedł do przekonania, że zachodzi przesłanka z art. 7f ustawy Prawo działalności gospodarczej, gdyż w ewidencji figurują adresy niezgodne ze stanem faktycznym, co skutkuje wykreśleniem "rzeczonego wpisu" z ewidencji działalności gospodarczej. Decyzję wysłano na adres P., Os. [...]. Korespondencja po jej podwójnym awizowaniu (w dniu [...] maja oraz [...] czerwca 2011 r.) została w dniu [...] czerwca 2011 r. zwrócona do Urzędu Miasta P. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., oznaczonym jako "Wniosek", nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] kwietnia 2012 r., J. B. za pośrednictwem Prezydenta Miasta P. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2011 r. Wskazał, że decyzję z dnia [...] maja 2011 r. odebrał jego pełnomocnik w dniu [...] marca 2012 r. Wnosząc o "utrzymanie w mocy wpisu nr [...]" podniósł, iż niezwłocznie po otrzymaniu decyzji stanowiącej o "aktywności" wpisu do ewidencji dokona niezbędnych czynności formalnych w zakresie aktualizacji adresu zakładu głównego, PKD oraz adresu zamieszkania. W uzasadnieniu pisma wyjaśnił, że działalność gospodarczą prowadzi, zatrudnia pracowników, dokonuje stosownych zgłoszeń w ZUS i urzędzie skarbowym. Z urzędami tymi koresponduje poprzez skrzynkę pocztową w Urzędzie Pocztowym [...] P. [...]. Wpis do ewidencji jest dla niego ważny, a pozostawanie na dzień [...] maja 2011 r. wykreślonym z ewidencji działalności gospodarczej jest niekorzystne dla niego oraz dla pracowników. Podał, że pod adresem [...] zarejestrowana była działalność na firmę "A", Spółka ta jednakże nie podjęła faktycznie działalności gospodarczej. Jako adres do korespondencji wskazał adres swojego pełnomocnika – P. ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej k.p.a.) w związku z art. 7f ustawy Prawo działalności gospodarczej powołało ustalenia Prezydenta i uznało je za prawidłowe i zgodne z prawem w świetle przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej. Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed dniem 31 grudnia 2011 r., a wpis do ewidencji został dokonany przed dniem 1 lipca 2011 r., zatem zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i innych ustaw do oceny prawnej niniejszej sprawy stosuje się przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2011 r. – ustawę Prawo o działalności gospodarczej, w tym art. 7f. Zgodnie z tym przepisem obowiązkiem przedsiębiorcy było zgłoszenie organowi aktualnych danych ewidencyjnych, co służy pewności obrotu gospodarczego. Niedopełnienie tego obowiązku uzasadniało wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej wpisu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. J. B. wniósł skargę na powyższą decyzję, żądając jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż nie uwzględniająca faktu, iż prowadzi działalność gospodarczą w rożnych miejscach na terenie całego kraju, tak jak podał dla celów ewidencyjnych. Podany w ewidencji adres przy ul. [...] w P. jest znany i rozpoznawalny, a innego nie mógł podać, bo takiego nie było. W rezultacie działań organu I instancji zmuszony był dokonać nowego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, co zrobił w dniu [...] maja 2012 r. i co wywołało kontrowersje, bowiem wbrew art. 7g pkt 2 ustawy organ ewidencyjny nie przekazał informacji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru. Do skargi załączono wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, potwierdzający zgłoszenie do ewidencji firmy "B". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Kolegium podniosło, że wobec istnienia od [...] maja 2012 r. wpisu do centralnej ewidencji gospodarczej, nie może istnieć inny wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wymienionych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta przeprowadzana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Sprawując kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe zasady Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, iż skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, w myśl art. 145 §1 pkt 1 a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...[ maja 2011 r. nr [...], którą wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany przez skarżącego J. B. w dniu [...] kwietnia 1997 r., pod numerem [...]. W pierwszej kolejności rozważyć należało, czy organ II instancji miał podstawy do merytorycznego rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji, które wniesione zostało [...] kwietnia 2012 r., czyli po upływie niespełna roku od jej wydania. W ocenie Sądu przeprowadzona w tym zakresie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ocena skuteczności prawnej doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu I instancji w dniu 26 marca 2012 r. była prawidłowa. Powyższe stwierdzenie Sąd oparł na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz analizie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących doręczeń (art. 39 - 44 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu I instancji wysłana została do skarżącego na adres P. Os. [...], który to adres skarżący przedsiębiorca podawał w zgłoszeniach zmian w ewidencji - jako jedno z miejsc wykonywania działalności gospodarczej. Ze znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika także, iż przesyłka wysłana na ten adres była awizowana - pierwszy raz dnia [...] maja 2011 r., a następnie dnia [...] czerwca 2011 r., po czym w dniu [...] czerwca 2011 r. została zwrócona do Urzędu Miasta P. z adnotacją "nie podjęto w terminie". W aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dowodu, iż próbowano doręczyć decyzję na inny, znany organowi adres. W toku postępowania ustalono, iż pod adresem przy ul. [...], zgłoszonym do ewidencji jako siedziba przedsiębiorcy, skarżący nie zamieszkuje, nie jest zameldowany i nie prowadzi działalności gospodarczej. Ustalono również, iż skarżący przedsiębiorca nie zameldował swojego pobytu pod innym adresem na terenie miasta P. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji doręczał decyzję na trzeci, zgłoszony do ewidencji adres - przy ul. [...]. Adres ten skarżący przedsiębiorca zgłosił do ewidencji jako siedzibę F.H.U. "A S.C." oraz jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej. W tych uwarunkowaniach, zdaniem Sądu, brak było podstaw, aby przyjąć fikcję skutecznego doręczenia w dniu [...] czerwca 2011 r. przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji, którą wysłano na adres Os. [...]. Zważyć należy, że zasady dokonywania doręczeń w toku postępowania administracyjnego regulują przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, pisma w postępowaniu administracyjnym należy doręczać tak jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1 - § 3 k.p.a., a w związku z doręczeniem w takim trybie zastosowanie znajdują także art. 43 i 44 § 1 - § 4 k.p.a. Stosownie do treści art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r.), w razie niemożliwości doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając o pozostawieniu pisma w placówce poczty i możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Informację taką umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z kolei w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni od pozostawienia jej w placówce pocztowej, pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie w takiej sytuacji, gdy adresat nie odbierze przesyłki, uważa się za dokonane (skutecznie) z upływem ostatniego dnia, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. 14 dnia od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, zaś pismo pozostawia się w aktach sprawy. Miejscem pracy osoby fizycznej, o jakim mowa w art. 42 k.p.a., jest także miejsce wykonywania przez nią działalności gospodarczej - siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną (por. wyr. NSA z dnia 21 stycznia 2000 r., I SA/Gd 1707/99 LEX nr 40384; wyr. WSA w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2008 r., I SA/Kr 1429/07, niepubl.). Jeżeli jednak pismo doręcza się w miejscu pracy adresata, to winien on odebrać przesyłkę osobiście (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt III RN 115/02 (OSNP 2004/1/3). Z akt sprawy wynika, iż w rozpatrywanym przypadku organ I instancji decyzję z dnia 12 maja 2011 r. wysłał na adres P. Os. [...], który to adres skarżący zgłosił do ewidencji jako jedno z miejsc wykonywania działalności gospodarczej pod firmą "A" (zgłoszenie zmian w ewidencji z dna [...].10.2007 r.). Przesyłka ta po jej dwukrotnym, prawidłowym awizowaniu, została zwrócona do organu z adnotacją o jej niepodjęciu w terminie. Z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji podjął próbę doręczenia decyzji na drugi ze zgłoszonych do ewidencji adresów – P. ul. [...], choć wykreślenie wpisu z ewidencji dotyczyło również wpisu dotyczącego działalności prowadzonej pod firmą "F.U.H. A. S.C.", której siedziba zgłoszona została pod tym właśnie adresem. Uwzględniając powyższe uznać należało, że doręczenie zastępcze dokonane na adres P. Os. [...] było niewystarczające, a zatem prawnie nieskuteczne. W opisanym stanie faktycznym termin do wniesienia odwołania rozpoczął zatem swój bieg od dnia [...] marca 2012 r., kiedy to decyzję organu I instancji doręczono pełnomocnikowi skarżącego. Tym samym termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał z dniem [...] kwietnia 2012 r., zatem odwołanie nadane w placówce pocztowej w tym dniu wniesione zostało z zachowaniem terminu do dokonania tej czynności. Przechodząc do merytorycznej oceny niniejszej sprawy Sąd uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 7 f ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.), który obowiązywał w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Przepis ten stanowił, że organ ewidencyjny może wykreślić z urzędu wpis zawierający dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Przepis ten uchylono z dniem 31 grudnia 2011 r., zgodnie z art. 66 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808, ze zm.). Decyzja organu II instancji wydana została w dniu [...] lipca 2012 r., zatem rozpatrując odwołanie organ II instancji zobowiązany był zastosować aktualne na dzień rozpatrzenia odwołania przepisy. Tymczasem Kolegium nieobowiązujący od dnia 1 stycznia 2012 r. przepis art. 7f ustawy Prawo działalności gospodarczej zastosowało, jako uzasadnienie do oparcia rozstrzygnięcia na tej podstawie prawnej powołując przepis przejściowy - art. 71 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i innych ustaw (Dz.U. z 2009 Nr 18 poz. 97). Tymczasem art. 71 wymienionej ustawy zmieniającej stanowi, że wnioski o wpis do ewidencji działalności gospodarczej złożone przed dniem 1 lipca 2011 r. podlegają rozpatrzeniu zgodnie z przepisami dotychczasowymi. Z powyższej normy wynika zatem, że przepis ten nie może mieć zastosowania do przeprowadzenia oceny, czy zachodzą przesłanki do wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Przepis ten dotyczy bowiem sytuacji, gdy postępowanie w sprawie wpisu do ewidencji wszczęte w oparciu o zgłoszenie osoby fizycznej nie zostało zakończone przed dniem 1 lipca 2011 r. Taka sytuacja nie zachodzi w przypadku skarżącego, który został wpisany do ewidencji działalności gospodarczej w dniu [...] kwietnia 1997 r., jak również wszystkie zgłoszone przez niego po tej dacie zmiany do ewidencji zostały przed dniem 1 lipca 2011 r. do niej wpisane. Uznać zatem należało, że przeprowadzenie oceny, czy zachodzą w rozpatrywanym przypadku przesłanki do wykreślenia wpisu z ewidencji, powinno nastąpić w trybie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji w trybie odwoławczym. Ponieważ przepis art. 7 f ustawy Prawo działalności gospodarczej obowiązywał do dnia 1 stycznia 2012 r., to nie mógł mieć zastosowania w dacie wydania zaskarżonej decyzji, co nastąpiło w dniu [...] lipca 2012 r. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72). Zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, zobowiązuje organ odwoławczy do uwzględnienia nowego stanu prawnego, jeżeli z nowych przepisów nie wynika inny skutek (wyrok SN z dnia 7 maja 2002 r., III RN 59/01, OSNAPiUS 2003, nr 3, poz. 56). W sytuacji, gdy przepisy ustawy uchylającej dany przepis nie zawierają takich uregulowań, a sama ustawa uchylająca weszła w życie po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, to należy uznać dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji, jeżeli przyjmie się pogląd, że organ odwoławczy jest związany stanem prawnym istniejącym w dniu wydania decyzji odwoławczej (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1983 r., II SA 163/82, RNGA 1985, nr 3, s. 47). W okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a rozpatrzeniem sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wszedł w życie art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i innych ustaw, zgodnie z którym ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ewidencji działalności gospodarczej lub organie ewidencyjnym w odniesieniu do przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą po dniu 1 lipca 2011 r., należy przez to rozumieć Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Na dzień wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał również art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy wpis zawiera dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, minister właściwy do spraw gospodarki wzywa przedsiębiorcę do dokonania odpowiedniej zmiany wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z ust. 2 tego art. jeżeli, mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca nie dokona odpowiedniej zmiany swojego wpisu, minister właściwy do spraw gospodarki może wykreślić, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG. W ocenie Sądu wskazane przepisy mają zastosowanie do rozpatrywanego przypadku, za czym przemawiają również zasady wynikające z wykładni systemowej przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z powyższych względów uznać należało, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 f ustawy Prawo działalności gospodarczej, art. 71 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i innych ustaw (Dz.U. z 2009 Nr 18 poz. 97) oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, co miało wpływ na wynik sprawy. Powyższe uchybienie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 a) wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącego faktu uzyskania przez skarżącego nowego wpisu do CEIDG wskazać należy, że ewidencja działalności gospodarczej określona przepisami ustawy Prawo działalności gospodarczej, nie przewidywała wprowadzania danych i informacji o przedsiębiorcach do systemu informatycznego i ich gromadzenia w ramach Centralnej Informacji o Działalności Gospodarczej. Organy ewidencyjne zobowiązane zostały do wpisania z urzędu tych przedsiębiorców, którzy wpisani byli do ewidencji prowadzonej przez poszczególne gminy przed 1 października 2008 r., przy czym zadaniem organu ewidencyjnego jest prowadzenie ewidencji zgodnej ze stanem faktycznym. Jednocześnie uzyskanie przez skarżącego wpisu do CEIDG nie ma znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zobowiązane jest uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa i stosując się do tej wykładni wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, natomiast o wykonalności decyzji w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.