II SA/Po 933/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy z dnia [...] sierpnia 2019r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący A. K. [...] czerwca 2019r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismo, w którym podał, że podtrzymuje protest przeciwko zmianom w planie zagospodarowania przestrzennego w części miasta [...]. Stwierdził, że nie otrzymał odpowiedzi ani z urzędu gminy ani od przewodniczącego rady na swoje wcześniejsze pismo kierowane do organu, że wymaga odpowiedzi również od organu nadzoru i podał, że w zmianie planu miały miejsca działania " na Naszą szkodę oraz naszych własności i wartości naszych nieruchomości oraz innych praw m.in. majątkowych". (k. 4 akt) Z uwagi na tak ogólnie sformułowane żądanie i konieczność ustalenia, czy podlega ono kognicji sądu administracyjnego zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2019r. wezwano skarżącego do podania, czy przedmiotem skargi jest decyzja, postanowienie lub inny akt z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli tak to z jakiej daty i przez jaki organ wydany, czy bezczynność lub przewlekłości organu, jeżeli tak to z jakie daty. (k. 9 akt) Na wniosek skarżącego (k. 12 akt) w/w zarządzenie doręczono [...].06.2019r. za pośrednictwem poczty. (k. 21 akt). Wezwanie ponowiono zarządzeniem z dnia [...].09 2019r. (k. 23, 24 akt). W odpowiedzi na wezwanie skarżący [...].09.2019r. przesłał załączniki w postaci swojego pisma zatytułowanego "zawiadomienie" i tekstu opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Gminy z dnia [...] sierpnia 2019r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część miejscowości [...]. W załączonym piśmie wyraził niezadowolenie z faktu opublikowania tej uchwały i wniósł o "niezwłoczne czynności mające na celu uchylenia tej uchwały" podnosząc, że jego zdaniem nie była ona zgodna z prawem. Z uwagi na wyraźnie wskazanie konkretnej uchwały i niezadowolenie z jej treści zarządzeniem z dnia [...].09.2019r. pismo skarżącego inicjujące niniejsze postępowanie zostało potraktowane jako skarga na w/w uchwałę Rady Miejskiej Gminy z dnia [...] sierpnia 2019r. W sytuacji gdy skarżący nie wniósł skargi za pośrednictwem organu, co jest wymagane przepisami proceduralnymi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz.U. 2018.1302, powoływanej dalej jako p.p.s.a), zarządzeniem z dnia [...].09.2018r. skargę przesłano do Rady Miejskiej Gminy. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a organ jest obowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od jej otrzymania. Organ otrzymał przedmiotową skargę [...].09.2019r. (k.83-84 akt) i pismem z [...].10. 2019r., zgodnie z w/w przepisem przekazał do sądu: skargę, odpowiedź na skargę, uchwałę Rady Miejskiej Gminy w przedmiocie przekazania skargi do sądu i akta zawierające zaskarżoną uchwałę. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. Podał, że pismo uznane za skargę nie zawiera żądnych żądań, wniosków ani argumentów do których Rada Miejska Gminy mogłaby się odnieść merytorycznie, co więcej nie zawiera również wskazania jaki interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarżący nie zamieszkuje ani też nie posiada nieruchomości (nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym) na tej części [...], która została objęta zaskarżonym planem. (k. 176 – 177 akt). Skarżący w kierowanych do sądu pismach kwestionował przewidzianą przepisami procedurę rozpoznawania skarg przed sądami administracyjnymi, uważał, że nie było podstaw do przekazywania jego skargi do organu i wyrażał niezadowolenie z faktu braku wstrzymania publikacji planu. (k. 155, 156, 160, 164, 191, 192). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej przywoływanej jako: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). Po ustaleniu, że pismo kierowane przez skarżącego do sądu podlega kognicji sądu administracyjnego (skarga na uchwałę) i po wdrożeniu prawem przewidzianej procedury związanej z przekazywanie skarg za pośrednictwem organu należało ustalić czy skarżący wykazał legitymację skargową. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej Gminy Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część miejscowości [...]. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2018 r., poz. 994., dalej przywoływana jako: "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skargę taką może zatem wnieść jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. W wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r. (sygn. akt II FSK 817/14), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "(...) do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być rzeczywisty i bezpośredni, powinien on "realnie" istnieć w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (...)." Skarżący w treści skargi oraz kolejnych pism nie wskazał istnienia naruszenia interesu prawnego ani faktu posiadania go w niniejszej sprawie. Z pism skarżącego nie wynikało by regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale ograniczały lub odbierały wynikające z prawa materialnego jego uprawnienia bądź nakładały na niego nowe obowiązki. Skarżący poza wyrażeniem niezadowolenia z działań organów i formułowaniem własnych negatywnych odczuć odnośnie uchwalenia i opublikowania planu nie zawarł żadnych konkretnych zarzutów odnośnie naruszenia zasad czy trybu sporządzania planu skutkujących naruszeniem jego interesu prawnego. Brak legitymacji skargowej, będący konsekwencją niewykazania przez skarżącego naruszenia indywidualnego interesu prawnego postanowieniami kwestionowanej uchwały, powoduje bezprzedmiotowość oceny trybu i treści postanowień uchwały. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. skargę odrzucił. Wpisu sądowego od wniesionej przez skarżącego skargi nie pobrano na podstawie art. 222 p.p.s.a, podlegała ona bowiem odrzuceniu. Nie było również podstaw do zasądzania od skarżącego kosztów na rzecz organu. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Żaden z przepisów szczególnych nie daje podstawy zasądzania kosztów na rzecz organu w przypadku odrzucenia skargi.