II SA/Po 938/17

Dnia 27 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] z dnia 10 sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku specjalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy [...] w [...] z dnia 11 lipca 2017 r. nr [...], II. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] na rzecz skarżącego kwotę 497,- (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2017 r. [...]. M. C. wniósł o przyznanie mu wypłaty różnicy w jednorazowym dodatku specjalnym, wypłacanym mu za lata 2011-2016. Różnica ta polegać miała na niezasadnym pomniejszeniu wypłacanego mu w tych latach jednorazowego dodatku specjalnego o 60% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym wynikającym z nieuwzględnienia przy obliczaniu wysokości wypłacanego jednorazowego dodatku specjalnego lat 2002, 2003 i 2010, w pozostawał w składzie personelu latającego jednostki, jednakże nie wykonywał lotów w wymiarze 40 godzin w roku kalendarzowym. Zdaniem wnioskodawcy fakt niewykonywania w latach 2002, 2003 i 2010 lotów w wymiarze 40 godzin w roku kalendarzowym nie powinien mieć znaczenia przy obliczaniu kwoty wspomnianego zwiększenia jednorazowego dodatku specjalnego, gdyż powinno być ono wypłacane za każdy rok pełnienia służby w składzie personelu latającego - bez względu na wymiar czasowy wykonanych w danym roku lotów. W konsekwencji skarżący otrzymał przedmiotowy jednorazowy dodatek specjalny np. za rok 2017 w wysokości 400%, zamiast przysługujących mu 460% pobieranego dodatku o charakterze stałym. Dowódca [...] Bazy [...] w [...] decyzją z dnia 20 lipca 2017r., nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 roku, poz. 23, dalej K.p.a.) w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1726, dalej u.s.w.ż.z.) oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2016., poz. 2296, dalej rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r.) po rozpoznaniu wniosku [...]. M. C., odmówił przyznania mu zwiększenia o 20% dodatku specjalnego w wysokości 300% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym za lata 2002, 2003 i 2010. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zgodnie z § 8 ust. 1 (prawdopodobnie oczywista omyłka pisarska albowiem organ przytacza treść § 9 ust. 1) rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r. żołnierzowi zawodowemu, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym) - po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Z kolei § 9 ust. 2 ww. aktu prawnego stanowi, iż wysokość jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1 tego paragrafu, ulega zwiększeniu o 20% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. Z opisanych wyżej przepisów zdaniem organu wynika jednoznacznie, iż wspomniane zwiększenie o 20% kwoty jednorazowego dodatku dotyczy wyłącznie tych lat kalendarzowych, w których dany żołnierz spełnił jednocześnie 2 warunki: 1. wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym); 2. pełni zawodową służbę wojskową w składzie personelu latającego ponad 10 lat. O ile spełnienie drugiego z opisanych wyżej warunków następuje "jednorazowo" i wywołuje skutek przez całą dalszą służbę żołnierza, to pierwszy z tych warunków musi być spełniany corocznie i corocznie winien być oceniany przy ustalaniu prawa żołnierza do przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Przepis mówi bowiem wyraźnie, iż "wysokość jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1, ulega zwiększeniu o 20%...". Takie ujęcie tych przepisów oznacza, że wnioskowane przez skarżącego zwiększenie jednorazowego dodatku określonego w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia może być dokonane przez organ wojskowy wyłącznie w odniesieniu do lat, w których spełnił on oba wymienione wyżej warunki do uzyskania tego świadczenia. Sam fakt posiadania ponad dziesięcioletniego stażu w składzie personelu latającego nie jest tu warunkiem wystarczającym do wydania decyzji uwzględniającej wniosek. Uprawnienie do podniesienia przedmiotowego dodatku o 20% jest wiec immanentnie związane z uprzednim spełnieniem również warunku w postaci uzyskania ponad 40 godzin nalotu w danym roku kalendarzowym. Skarżący w latach 2002, 2003 i 2010 nie wykonał lotów w wymiarze 40 godzin, zatem wypłacane mu do dnia dzisiejszego świadczenia określone w przepisach wyżej wskazanego rozporządzenia MON są naliczane i wypłacane prawidłowo, a co za tym idzie nie powinny być zmieniane. Nadto organ I wskazał, iż analogiczne rozwiązania prawne w przedmiotowej materii obowiązywały pod rządami poprzednich rozporządzeń Ministra Obrony Narodowej regulujących kwestię dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych, tj. § 9 rozporządzenia z dnia 10 listopada 2014 r. (Dz.U.2014.1618 z dnia 2014.11.19) oraz § 9a rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004r. (Dz.U.2013.1151 t.j. z dnia 30.09.2013r. Odwołanie od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym wniósł M. C. wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu prawa do wypłaty różnicy w przyznanym mu jednorazowym dodatku specjalnym za lata 2011-2016, a alternatywnie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, skutkujące przyjęciem, że wobec skarżącego nie zostały zrealizowane przesłanki zwiększenia o 20% należnego mu jednorazowego dodatku specjalnego za lata 2002, 2003 i 2010, podczas gdy wniosku takiego ze zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić, a które to naruszenie miało wpływ na treść wydanego postanowienia. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego § 9 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest konieczność corocznego wykonywania lotów w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym), który to wniosek nie znajduje uzasadnienia w świetle wykładni językowej ww. przepisów oraz względów słuszności. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że dokonana przez organ I instancji wykładnia § 9 ust. 1 oraz. z § 9 ust. 2 rozporządzenia nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu tych przepisów. Zgodnie z § 9 § 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym - po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Przepis ten posługuje się pojęciem "rok kalendarzowy", co przy zastosowaniu wykładni językowej prowadzi do wniosku, że warunkiem otrzymania przedmiotowego dodatku jest wylatanie określonej ilości godzin w roku kalendarzowym bezpośrednio poprzedzającym rok, w którym dodatek ma zostać przyznany. Za powyższą interpretacją przemawia brzmienie i sposób sformułowania przepisu - jest w nim bowiem mowa o "roku kalendarzowym" (w domyśle: jednym roku kalendarzowym), nie ma zaś w nim określenia wskazującego na jakiś okres czasu czy też kilka lat następujących po sobie (np. "kolejnych latach kalendarzowych", lub "w każdym roku kalendarzowym"). Co więcej, w dalszej części przepisu mowa jest o tym, że dodatek przyznaje się "po zakończeniu roku kalendarzowego" - co odczytywać należy jako nawiązanie do wspomnianego we wcześniejszej części przepisu roku kalendarzowego w którym wykonywane są loty. W obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do przyjęcia, by dodatek specjalny przysługiwał jedynie w przypadku wylatania wymaganej ilości 30/40 godzin w każdym kolejnym roku kalendarzowym składającym się na dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji przyjąć należy, że warunkami otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego są: posiadanie przez uprawnionego co najmniej dziesięcioletniego stażu zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego - przy czym nie ma żadnego znaczenia dla zasadności przyznania dodatku, czy w każdym kolejnym roku wylatał wymaganą ilość 30 lub 40 godzin - oraz wykonanie lotów w wymiarze 30 lub 40 godzin w roku kalendarzowym bezpośrednio poprzedzającym rok, w którym dodatek ma zostać przyznany - a nie w każdym kolejnym roku służby wojskowej będącym podstawa wypłaty dodatku specjalnego. Dowódca jednostki [...] Nr [...] w [...] decyzją z dnia 10 sierpnia 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Dowódcy [...]. Bazy [...] w [...] z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie odmowy przyznania [...]. [...]. M. C. zwiększenia o 20% dodatku specjalnego o charakterze stałym w wysokości 300% pobieranego za lata 2002, 2003 i 2010. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że decyzja organu I instancji wypełnia wszystkie znamiona art. 107 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślono, iż bezspornym jest, że odwołujący M. C. w latach 2002, 2003 i 2010 nie wykonał lotów w wymiarze 40 godzin. Dalej organ odwoławczy przytoczył treść § 8 ust. 1 i 9 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r. i wskazał, że podstawą prawną do naliczenia żądań objętych wnioskiem nie jest dyspozycja § 9 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r., ale wyraźna dyspozycja § 9 ust. 2 tego rozporządzenia. Co za tym idzie odwołujący nie mógł uzasadniać zarzutów odwołania argumentacją dotyczącą podstawy przyznania dodatku o charakterze stałym lecz przesłankami warunkującymi możliwość jej zwiększenia, które ustawodawca określił wyraźnie w powołanym przepisie prawnym. Organ II instancji wskazał, że posiadanie ponad dziesięcioletniego stażu w skaldzie personelu latającego nie jest tu warunkiem wystarczającym do wydania decyzji uwzględniającej wniosek o zwiększenie dodatku o charakterze stałym, a możliwość zwiększenia tego dodatku o 20 % powstaje dopiero przy spełnieniu przesłanek z § 9 ust. 2 w postaci uzyskania ponad 40 godzin nalotu w danym roku kalendarzowym. Skargę na powyższą decyzję w terminie ustawowym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika M. C. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania art. 80 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia i dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, skutkujące przyjęciem, że wobec skarżącego nie zostały zrealizowane przesłanki zwiększenia o 20% należnego mu jednorazowego dodatku specjalnego za lata 2002, 2003 i 2010, podczas gdy wniosku takiego ze zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić, a które to naruszenie miało wpływ na treść wydanego postanowienia. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 9 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest konieczność corocznego wykonywania lotów w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym), który to wniosek nie znajduje uzasadnienia w świetle wykładni językowej wyżej wskazanych przepisów oraz względów słuszności. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo zarzucono, że organ drugiej instancji nie uzasadnił dlaczego opowiedział się za interpretacją, zgodnie z którą wymóg wykonania lotów w przepisanym wymiarze godzinowym dotyczy każdego kolejnego roku wchodzącego w okres naliczania dodatku, a jedynie przytoczył treść przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia, co samo w sobie nie może stanowić uzasadnienia rozstrzygnięcia. W skardze podniesiono także, iż brak wykonywania lotów wymiarze 40 godzin rocznie w latach 2002, 2003 i 2010 spowodowany był okolicznościami niezależnymi od skarżącego, a wynikającymi z wykonywania rozkazów i poleceń służbowych. W 2002 i 2003 roku skarżący przez dwa semestry przebywała na szkoleniu z języka angielskiego oraz został przeniesiony do innej jednostki wojskowej, zaś w 2010 roku został skierowany do S. na szkolenie obejmujące typ samolotu x.. Skarżący wskazał, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji z takiego zorganizowania przebiegu jego służby przez przełożonych, które uniemożliwiło mu w tych latach wykonywanie lotów w wymiarze wymaganych przez rozporządzenie 40 godzin. Dowódca JW. Nr [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Pełnomocnik skarżącego występujący na rozprawie w dniu 27 czerwca 2016 r. wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie tylko z powodów w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Dowódcy Jednostki [...] Nr [...] w [...] z dnia 10 sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Nr [...] Dowódcy [...]. Bazy [...] w [...] z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie odmowy przyznania [...]. M. C. zwiększenia o 20% dodatku specjalnego o charakterze stałym w wysokości 300% pobieranego za lata 2002, 2003 i 2010 Przepisy prawa materialnego właściwe w niniejszej sprawie zawiera ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sposób sformułowania rozstrzygnięcia tak decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu odwoławczego oraz uzasadnień tych orzeczeń wskazuje, że organy te błędnie rozpoznały przedmiot prowadzonego postępowania, które definiowany jest przez treść roszczenia zgłoszonego przez wnioskodawcę w podaniu inicjującym postępowanie. Z treści tegoż podania wynika zaś w sposób jednoznaczny, że M. C. nie kwestionuje wysokości, czy też braku wypłacenia mu jednorazowego dodatku specjalnego za lata 2002, 2003 i 2010, albowiem jak sam przyznaje w latach tych nie wykonał lotów w wymiarze określonym w § 9 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 28 grudnia 2016 r., lecz wskazuje na wadliwe naliczeniu mu jednorazowych dodatków specjalnych o jakich mowa w § 9 ust. 1 tegoż rozporządzenia wypłacanych za lata 2011-2016, podnosząc, iż w jego ocenie jednorazowe dodatki specjalne wypłacane za te lata (to jest 2011-2016), były corocznie zaniżone o sumę stanowiącą 60% kwoty pobieranego przez żołnierza zawodowego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Rozstrzygnięcie decyzji I instancji, utrzymanej w mocy przez decyzje zaskarżoną do tut. Sądu dotyczy zaś przyznania zwiększenia o 20% dodatku specjalnego w wysokości 300% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym za lata 2002, 2003 i 2010 i nie odpowiada treści roszczenia strony skarżącej. Na brak prawidłowego ustalenia treści roszczenia strony inicjującej postępowanie wyraźnie wskazuje także uzasadnienie decyzji organu II instancji, gdzie powołano się między innymi na § 8 ust. 1 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. regulujący kwestie dodatku specjalnego o charakterze stałym, a więc świadczenia, którego wymiaru M. C., tak we wniosku inicjującym postępowanie jak i kolejnych pismach procesowych w ogóle nie kwestionował i nie domagał się jakiegokolwiek wyrównania w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wnioskodawca w ogóle nie domagał się zwiększenia dodatku o charakterze stałym, lecz jedynie naliczenia mu w wyższym wymiarze zupełnie innego świadczenia, to jest jednorazowego dodatku specjalnego. Treść uzasadnienia decyzji Dowódcy Jednostki [...] Nr [...] w [...] z dnia 10 sierpnia 2017 r. nr [...] zdaje się wręcz sugerować, iż organ ten nie rozróżnia dwóch odrębnych świadczeń, to jest dodatku specjalnego o charakterze stałym o jakim mowa w § 8 rozporządzenia i będącego przedmiotem roszczenia skarżącego jednorazowego dodatku specjalnego o jakim mowa w § 9 rozporządzenia, odnośnie którego jedynie sposób obliczania nawiązuje do pobieranego przez danego żołnierza zawodowego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Powyższe oznacza, iż tak Dowódca [...] Bazy [...] w [...], jak i rozpoznający odwołanie Dowódca Jednostki [...] Nr [...] w [...] dopuścili się naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.) polegającego na braku prawidłowego ustalenia treści żądania strony. Pamiętać trzeba, iż przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne. Zasada powyższa wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. i znajduje zastosowanie do postępowania toczącego się przed organami obu instancji. Zasadniczą przesłanką faktyczną wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podania strony jest zaś ustalenie przedmiotu żądania. Brak jednoznacznego i prawidłowego wyjaśnienia treści żądania strony, stanowi zatem naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Wadliwe odczytanie przez organ treści żądania prowadzi bowiem do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie i może mieć oczywisty wpływ na wynik sprawy. Zauważyć w tym miejscu należy, iż jak wynika z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.s.w.ż.z. żołnierze zawodowi otrzymują dodatki do uposażenia zasadniczego, w tym między innymi dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. Dodatki do uposażenia zasadniczego mogą być ustalone w stawkach miesięcznych, dziennych albo za wykonanie określonych czynności; dodatki ustalone w stawkach miesięcznych są dodatkami o charakterze stałym (art. 80 ust. u.s.w.ż.z.). Dodatek specjalny może mieć charakter dodatku stałego o jakim mowa w § 8 rozporządzenia, jak i jednorazowego dodatku specjalnego o jakim mowa w § 9 rozporządzenia. Jednocześnie art. 80 ust. 4 u.s.w.ż.z. stanowi, że dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104, to jest właściwy dowódca jednostki wojskowej. Z akt administracyjnych nie wynika, czy, kiedy, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej i w jakiej wysokości w ogóle przyznano skarżącemu jednorazowe dodatki specjalne za lata 2011 – 2016, których uzupełnienia skarżący się domaga. Zagadnienie to jest o tyle istotne prawnie, że o ile w stosunku do skarżącego były wydawane decyzje o przyznaniu jednorazowych dodatków specjalnych za lata 2011 – 2016 w określonej wysokości i decyzje te uzyskały przymiot ostateczności, to ewentualne wypłacenie skarżącemu jednorazowych dodatków specjalnych za te lata w zwiększonej wysokości wymagać będzie wzruszenia tych decyzji w którymś z trybów nadzwyczajnych przewidzianych przepisach K.p.a., albowiem niedopuszczalne byłoby ponowne procedowanie i orzekanie w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W przypadku poczynienia takich ustaleń (to jest ustalenia, że istnieją w obrocie prawnym decyzje przyznające skarżącemu jednorazowe dodatki specjalne za lata 2011 – 2016) rzeczą organu rozpoznającego podanie strony byłoby zatem wezwanie M. C. do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie wdrożenia jakich postępowań nadzwyczajnych w stosunku do decyzji przyznających mu jednorazowe dodatki specjalne za lata 2011 – 2016 się domaga. W takiej sytuacji procesowej nie można by bowiem przyjąć, iż to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Brak poczynienia przez orzekające w sprawie organy jakichkolwiek ustaleń i zebrania materiału dowodowego w tym zakresie również stanowiło naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 77 § 1 K.p.a. wynikające jak się wydaje z wadliwego odczytania treści roszczenia zgłoszonego przez stronę inicjująca postępowanie. Już tylko powyższe uchybienia samodzielnie uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. P.p.s.a. jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedynie na marginesie powyższych rozważań o charakterze zasadniczym dla sprawy i gwoli wszechstronnego jej wyjaśnienia zauważyć nadto należy, iż z akt sprawy nie wynika także czy skarżącemu w tych latach (to jest w latach 2011-2016) przyznano dodatek specjalny o charakterze stałym o jakim mowa w § 8 rozporządzenia i do którego jako podstawy wymiaru jednorazowego dodatku specjalnego dla danego żołnierza zawodowego odsyła tak § 9 ust. 1, jak i § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. Również te okoliczności faktyczne i prawne byłyby zaś niewątpliwie istotne dla merytorycznego rozpoznania żądania skarżącego, to jest oceny w jakiej konkretnie wysokości jednorazowy dodatek specjalny winien być mu przyznany. Sąd pragnie nadto wskazać, iż nie jest prawidłowa przyjęta przez organy wykładnia § 9 ust. 2 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. Już tylko z wykładni językowej § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. wynika bowiem, że o ile warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego za dany rok żołnierzowi zawodowemu, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. wykonanie w tymże roku kalendarzowym lotów w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym) i pełnienie zawodowej służby wojskowej w składzie personelu latającego ponad 10 lat, o tyle jedyną przesłanką zwiększenia owego dodatku o 20% jest jedynie każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego. Dla oceny czy i w jakim wymiarze żołnierzowi zawodowemu przysługiwałoby zwiększenie jednorazowego dodatku specjalnego za dany rok nie jest zatem istotne, czy w latach poprzedzających wypracowanie prawa do tego dodatku (co niewątpliwie wymaga wykonania lotów w wymiarze nie niższym niż wynikający z rozporządzenia w danym roku kalendarzowym, za który dodatek ma być przyznany) wykonywał on w każdym pełnym roku służby wojskowej loty w wymiarze odpowiednio 30 lub 40 godzin, lecz tylko i wyłącznie ustalenie czy w latach tych pełnił służbę bezpośrednio w składzie personelu latającego. Powyższa wykładnia językowa znajduje też oparcie w wykładni celowościowej. O ile bowiem przyznanie co do zasady samego dodatku specjalnego o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. żołnierzowi zawodowemu wymaga spełnienia podwyższonych wymagań i kwalifikowanych przesłanek (czasokres służby w personelu latającym i ilość wylatanych godzin na statku powietrznym), o tyle samo podwyższenie już "wypracowanego" dodatku nie wymaga takich obostrzeń i wystarczająca jest ilość lat służby bezpośrednio w składzie personelu latającego. Odnosząc powyższe rozważania wprost do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż dla prawidłowego ustalenia wysokości jednorazowego dodatku specjalnego przysługującego ewentualnie skarżącemu za lata 2011-2016 istotne było nie to czy w latach 2002, 2003 i 2010 wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin, lecz jedynie ustalenie liczby pełnych lat służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego, w okresie poprzedzającym przyznanie danego jednorazowego dodatku specjalnego. Podkreślić należy, iż w świetle zasady racjonalności prawodawcy z faktu, że w § 9 ust. 1 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. posługuje się on pojęciem "roku kalendarzowego", a w § 9 ust. 2 tegoż rozporządzenia pojęciem "pełnego roku zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego" jednoznacznie wynika, że są to rożne pojęcia, co oznacza, iż ilość pełnych lat zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego uzasadniających przyznanie zwiększonego jednorazowego dodatku specjalnego nie musi odpowiadać ilości lat kalendarzowych, co może zaistnieć na przykład w sytuacji, gdy w poszczególnych latach kalendarzowych służby wojskowej żołnierz zawodowy jedynie przez część roku pełnił służbę bezpośrednio w składzie personelu latającego, co uzasadnia zsumowanie jedynie tych okresów służby bezpośrednio w składzie personelu latającego, celem ustalenia ilości pełnych lat o jakich mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia. W zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji zabrakło natomiast jakichkolwiek ustaleń na okoliczność tego, czy w latach 2002, 2003 i 2010 M. C. pełnił służbę bezpośrednio w składzie personelu latającego, a jeśli tak to służbę tego rodzaju pełnił przez całość tych okresów, czy też jedynie w części tych lat i jak ma się to do obliczenia pełnych lat zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w skardze zauważyć należy, iż świetle przedstawionej powyżej wykładni art. 9 ust. 2 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. bez znaczenia dla sprawy pozostają powody, dla których w latach 2002, 2003 i 2010 skarżący nie wykonał lotów w wymiarze określonym w § 9 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia. Podsumowując stwierdzić należy, iż mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania oraz naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni § 9 ust. 2 rozporządzenia MON z 28 grudnia 2016 r. Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji zgodnie z art. 153 P.p.s.a., uwzględnią ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. W szczególności organ I instancji prawidłowo przeprowadzi postępowanie dowodowe i ustali czy w stosunku do skarżącego wydano decyzje ustalające mu jednorazowe dodatki specjalne za lata 2011-2016. Jeżeli okaże się, że decyzje takowe zostały wydane i uzyskały przymiot wsteczności organ wezwie skarżącego do sprecyzowania treści żądania poprzez wskazanie, czy domaga się on wydania decyzji w sprawie zwiększenia przyznanych jednorazowych dodatków specjalnych w ramach nowego postępowania czy też zainicjowania, a jeśli tak to jakich postępowań nadzwyczajnych w stosunku do tych decyzji i rozpozna sprawy tych jednorazowych dodatków specjalnych w trybie wynikającym z treści uzupełnionego podania skarżącego, przy uwzględnieniu wykładni przepisów prawa materialnego przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu. O ile decyzje ustalające M. C. jednorazowe dodatki specjalne za lata 2011-2016 nie były wydawane rzeczą organu będzie rozpoznanie jego podania jako wniosku o ustalenie i przyznanie tych dodatków jednorazowych w żądanym przez niego wymiarze, także przy uwzględnieniu wykładni przepisów prawa materialnego przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 li. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na wysokość zasądzonej od organu odwoławczego kwoty składa się wynagrodzenie adwokata w wysokości 480,00 złotych.