II SA/Po 939/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2011 r. w sprawie ze skargi T. E. na czynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. w sprawie odmowy uzupełnienia informacji o stanie konta ubezpieczonego postanawia odrzucić skargę. /-/ J. Zieliński UASADNIENIE W dniu 5 września 2011 r .d o Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział II w P. (dalej: Zakład) wpłynęła skarga J. E. na odmowę uzupełnienia rocznej informacji o stanie konta ubezpieczonego. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2009 r., nr 2005, poz. 1585 ze zm.) poczynając od 2006 r., w terminie do dnia 31 sierpnia każdego roku, Zakład jest zobowiązany przesłać ubezpieczonemu urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 r. informację o zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego składkach ogółem, o których mowa w art. 40 ust. 1, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku. Natomiast w nadesłanych przez Zakład informacjach brak jest kwoty składek za grudzień 2009 r. oraz grudzień 2010 r. Skarżący wniósł o wydanie nakazu wydruku prawidłowo sporządzonych informacji z kwotami składek w podziale na 12 miesięcy kalendarzowych za rok 2009 oraz rok 2010. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział II w P. – r.pr. E. C. wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2011 r. skarżący podniósł, iż organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu wykazania, czy kwoty składek za grudzień 2010 r. i grudzień 2009 r. zostały rzeczywiście odprowadzone przez płatnika na konto ubezpieczonego. Ponadto zdaniem skarżącego po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ winien był orzec w formie decyzji o uwzględnieniu bądź odmowie uwzględnienia reklamacji ubezpieczonego. Organ nie wyjaśnił także, kto przywłaszczył składkę skarżącego za miesiąc grudzień 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem przedmiotowej skargi jest tzw. roczna informacja o zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego składkach ogółem, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest zobligowany co roku do dnia 31 sierpnia przesyłać ww. informację osobie ubezpieczonej urodzonej po dniu 31 grudnia 1948 r. Informacja o stanie konta ma być aktualna na dzień 31 grudnia poprzedniego roku. W ocenie Sądu powyższa czynność polegająca na poinformowaniu ubezpieczonego o stanie jego konta jest niewątpliwie czynnością z zakresu administracji publicznej lecz nie stanowi o uprawnieniach lub obowiązkach ubezpieczonego. Tym samym czynność tę nie można zaliczyć do czynności wymienionych w art. 3 § 4 p.p.s.a., które podlegając kontroli sądów administracyjnych. Jest to czynność wyłącznie informacyjna choć obowiązek jej dokonania wynika z przepisów prawa. Trzeba zauważyć, iż w ust 2e-2o art. 50 ustawy o ubezpieczeniach społecznych ustawodawca określił uprawnienia jakie przysługują ubezpieczonemu w przypadku stwierdzenia na podstawie nadesłanej informacji rocznej, iż na jego koncie nie zostały zewidencjonowane wszystkie należne składki na ubezpieczenie emerytalne lub zostały zewidencjonowane w niewłaściwej wysokości. W pierwszej kolejności ubezpieczonemu przysługuje prawo skierowania do płatnika wniosku o sprostowanie danych (art. 50 ust 2e), a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez płatnika ubezpieczonemu przysługuje wniosek do Zakładu o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (ust. 2h). Analiza art. 50 ust. 2m oraz art. 83 ust. 1 pkt 2 i 3 w/w ustawy pozwala stwierdzić, iż postępowanie wyjaśniające toczące się przed Zakładem winno zostać zakończone decyzją. Jak wynika z kolei z treści art. 83 ust. 2 o systemie ubezpieczeń społecznych ustawy od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Odwołanie do sądu powszechnego przysługuje również w razie niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie lub inne roszczenia. Tym samym należy przyjąć, iż od decyzji wydanej w trybie rozpatrywania wniosku o którym mowa w art. 50 ust 2e lub jej niewydanie w przepisanym terminie przysługuje odwołanie do sądu powszechnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawi art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. /-/ J. Zieliński